nieprzyzwoite filmy

Oto 5 projektów​ Ulricha Seidla, które zapewniły mu uwielbienie części widzów i szczerą nienawiść reszty.

tekst Mateusz Góra
|
24 Wrzesień 2015, 10:20am

kadr z fimu „Modelki”

Ten reżyser doskonale wie, co Austriacy robią na wakacjach albo w swoich piwnicach (tak, jest się czego bać…), trzyma się konsekwentnie sprawdzonej metody bezlitosnego obnażania perwersji, które na co dzień udaje nam się skutecznie ukryć przed innymi.

1. Modelki (1999)
Piękne, młode dziewczyny, które chcą zrobić karierę jako modelki, nie mają łatwego życia. Seidl staje w ich obronie, jak zawsze pokazując przy okazji najczarniejszą stronę rzeczywistości - jego bohaterki są poniżane i molestowane, aż w końcu same przestają wierzyć, że uda im się zrealiwować chociaż częściowo swoje marzenia. Chociaż bezskutecznie, starają się zwodzić potencjalnych zalotników, którzy oczekują czegoś w zamian za pomoc w zrobieniu kariery:

2. Import/Export (2007)
Nikt nie zadaje sobie raczej pytania, czy w Austrii żyje się lepiej, niż na Ukrainie. Seidl postanowił przedstawić dwie postaci - imigrantkę z Ukrainy i bezrobotnego Austriaka, żeby pokazać, że nawet w bogatym kraju można czuć się opuszczonym i bezsilnym. Nieważne czy „jesteś z importu", czy może wszyscy czekają, aż zdecydujesz „się wyeksportować" (jak najdalej od nich) - musisz radzić sobie sam. Główna bohaterka, Olga, co chwilę szuka nowej pracy. Jednym z jej zajęć jest opieka nad starszymi osobami, co daje Seidlowi możliwość wykazania się swoim ironicznym poczuciem humoru:

3. Trylogia Raj: Wiara, Raj: Miłość, Raj: Nadzieja (2012-2013)
Seidl uważa, że jedną z największych wad ludzi jest ich hipokryzja. Bierze więc na warsztat cnoty przykładnego katolika - wiarę, nadzieję, miłość i pokazuje, że już dawno zapomnieliśmy, co znaczą. Wartościami potrafią kierować się ci, których na co dzień unikamy - grupa dziewczyn o zaokrąglonych kształtach, przekwitające turystki, jadące na egzotyczne wakacje, żeby znaleźć kochanków czyhających na ich pieniądze i kobieta, której jedyną przyjaciółką jest Maryja (a dokładnie ukochana figurka). Z jednej strony wiele reakcji bohaterów… mocno zaskakuje, ale czy naprawdę mamy prawo ich oceniać?

4. Jezu, Ty wiesz (2003)
Sześć osób staje przed kamerą i zwierza się Jezusowi ze swoich życiowych problemów. Seidl jak zawsze wytyka naszą hipokryzję - pod pozorem tworzenia dokumentu o modlących się ludziach, przemyca drastyczne i momentami absurdalne historie. Molestowanie i bicie przez rodziców, nieszczęśliwe dzieciństwo i rozpadające się związki to jedynie kilka z nich.

5. Upały (2001)
Na wszystkich przydomowych trawnikach zalegają opalający się ludzie. Przypominają trochę walenie wyrzucone na brzeg - ich natłuszczone, spuchłe ciała prawie skwierczą pod wpływem promieni ostrego, letniego słońca. Upały to dla Seidla kolejna okazja, żeby pokazać, jak bardzo męczące może być życie. Nie tylko za sprawą lejącego się z nieba skwaru. Tym razem bohaterami są sfrustrowana żona mieszkająca po rozwodzie z mężem, kobieta, która pozwala się poniżać swojemu partnerowi i dziewczyna doprowadzająca swoimi ciągłymi pytaniami na skraj wytrzymałości przypadkowo poznanych ludzi.

Tagged:
Kultura
urlich seidl
w piwnicy