10 queerowych fotografów, których warto obserwować

Poznajcie fotografów, którzy w 2017 roku odkrywają, co to znaczy być częścią queerowej społeczności.

tekst André-Naquian Wheeler
|
26 Styczeń 2017, 4:45pm

Photography Ryan James Caruthers

Nie można uchwycić całego spektrum queerowości na jednym zdjęciu. Queer jest jak kolorowy pierścionek pokazujący nastrój - ciągle się zmienia. Na początku dwudziestego wieku fotografowie uchwycali męskość w pozach romańskich sportowców, ukazujących lśniące mięśnie. Ich zdjęcia były drukowane w magazynach z tytułami takimi jak „Adonis" czy „Półbogowie". Na szczęście dekady później artyści tacy jak James Bidgood, Duane Michals i Tee Corinne dodali więcej głębi. A z Wolfgangiem Tillmansem, Collier Schorr i Ryanem McGinleyem na czele fotografia queer nie jest zamiatana pod dywan, lecz jest wydrukowana w gigantycznych rozmiarach na bilbordach Calvina Kleina.

Obecnie obserwujemy grupę wchodzących fotografów, którzy Tumblra i Instagram zmienili w swoje eksperymentalne ciemnie, a światło skierowali na całe spektrum ludzkiej seksualności. Mickey Aloisio z Queens odrzucił muskulaturę Adonisa na bok i stworzył delikatne portrety przysadzistych mężczyzn queer. Fotografka z Londynu, Erika Bowes, publikuje triumfalne, nasycone kolorami zdjęcia swoich przyjaciół ze środowiska queer, których poznała dzięki Instagramowi. Ci fotografowie to wschodzące talenty, które dostosowały swoje obiektywy, by uchwycić ulotne chwile bycia młodym i queer.

Serge Le Hidalgo

„Wierzę, że przez nagość można zbliżyć się do esencji człowieka", mówi Serge Le Hidalgo, hiszpański fotograf mieszkający w Paryżu. Jego skąpane w słońcu zdjęcia kojarzą się z leniwą niedzielą spędzoną z kochankiem. Jego modele włóczą się po mieszkaniu nago i na luzie, słońce oświetla wszystkie zakamarki ich ciał. Miękko zabarwione zdjęcia Hidalga zrobiły furorę na Tumblrze, gdzie zostały reblogowane i polubione tysiące razy. „Pokazywanie moich prac jest bardzo ważne, ponieważ potrzebuję opinii i oceny", mówi, „potrzebuję poczucia, że to, co robię jest dla kogoś interesujące". Hidalgo studiował fotografię w Madrycie, a swoją estetykę przypisuje byłemu chłopakowi: „Podarował mi aparat vFujica Stx-1, którym zacząłem robić mu nagie zdjęcia. To była najlepsza szkoła".

sergelehidalgo.tumblr.com

Devin N. Morris

Devin N. Morris opisuje swoje zdjęcia jako coś balansujące pomiędzy światem snu a wspomnieniem. Od razu to widać. Modele są ubrani w poszarpane, postapokaliptyczne ubrania (przypominające eksperymentalne sylwetki Hood by Air i Vetements). Morris robi teatralne portrety czerni i tego, czym może ona się stać. „Chcę rozszerzyć funkcjonalność sukienki, ignorując narzucone ograniczenia związane z płcią takie jak kolor, kształt czy projekt", komentuje mocne stylizowanie swoich zdjęć i kuratorstwo wiążące się z jego pracami. „W moich fotografiach priorytetem jest mówienie wprost do ludzi najmniej reprezentowanych w klasycznej obrazowości: ludzi, którzy nie są biali, a konkretniej do Afroamerykanów".

devinnmorris.com

Luke Smithers

Luke Smithers, który dorastał w Teksasie, fotografii użył jako swego rodzaju formy eskapizmu. W swoich twórczych latach podkradał się na trawniki sąsiadów, rozstawiał statyw i pstrykał autoportrety. „W Photoshopie zmieniałem ich trawniki w afrykańską sawannę ze mną i zebrą na pierwszym planie", wspomina. Teraz jest na ostatnim roku studiów na NYU i jeszcze bardziej zagłębia się w zdobne fantazje w swojej pracy. Często umieszcza siebie samego w centrum swoich prac, aranżując skomplikowane tableux vivants. „W moich pracach jest swego rodzaju teatralność, którą łączę z moim homoseksualizmem", mówi. „Każda moja praca zawiera elementy tego, czego pragnąłem w danym czasie".

lukesmithers.com

Meg Allen

„Zaczęłam fotografować, ponieważ chciałam zapamiętać piękne rzeczy", mówi fotografka z Oakland. „Każdego dnia zdarzały się takie chwile, bardzo przyziemne — jak na przykład czekanie na podwózkę — które mnie przytłaczały i wydawały się uniwersalne". Kiedy Meg robi zdjęcia pociąga ją piękno w kobiecej męskości. Jej prace to portrety bez ozdóbek, które w hiperrealistyczny sposób przedstawiają grupy kobiet, które są często redukowane do mizoginistycznych stereotypów. „W moich zdjęciach zawsze będą elementy queer, ponieważ tym jestem i postrzegany przeze mnie świat jest taki", mówi. Gdy inni fotografowie queer zajmują się przedstawianiem błyszczącej, fantastycznej wersji swoich przeżyć, Meg podkreśla nudę związaną z byciem queer. „Prawda jest taka, że wcale nie jesteśmy tacy skomplikowani", mówi. „Niektórzy z nas są nudziarzami, którzy chcą mieć własny dom, dobrą pracę i legalny związek".

megallenstudio.com

Amos Mac

Amos Mac od dziecka nosił przy sobie jednorazowy aparat i od zawsze miał ciągoty do opowiadania historii. Teraz pracuje jako współproducent telewizyjny (np. przy drugim sezonie „Gaycation") i uwiecznił najlepsze z najlepszych w swoim obiektywie. Pracował z Zackarym Duckerem, by opublikować „Translady Fanzine", stworzone wspólnymi siłami czasopismo oraz uchwycił jeszcze nieopublikowany projekt Juliany Huxtable. W 2009 roku wraz z przyjacielem założyli publikację dla mężczyzn transseksualnych o tytule „Original Plumbing". „Zaczęło się od serii zdjęć, które zrobiłem transpłciowym mężczyznom. Potem chciałem dodać do nich wywiady, bo miałem dosyć obserwowania ich jako twarzy bez głosu", powiedział. Ostatnio, Mac znów robi coś innego — usiadł przed kamerą, by opowiedzieć o swoim doświadczeniu transpłciowego mężczyzny w dokumencie HBO „The Trans List", który wyprodukowali Janet Mock i Timothy Greenfield-Sanders.

amosmac.com

Jesteśmy też na Facebooku, polub nasz fanpage i-D Polska

Ryan James Caruthers

Fotograf Ryan James Caruther uwielbia mężczyzn w szpilkach. Na jego minimalistycznych zdjęciach (kolory da się policzyć na palcach jednej ręki) przedstawia delikatność w męskości queer. „Moja estetyka jest bardzo subtelna", mówi. „Nawet jeśli praca nie dotyczy konkretnie queer, te ideały zawsze znajdą miejsce, żeby się zaprezentować i wysyłać sygnały". Ryan zaczął eksperymentować z fotografią queer w wieku 14 lat - robił autoportrety w lesie w pobliżu domu i publikował zdjęcia na Flickrze. „Uwielbiałem możliwość interakcji z ludźmi, którzy byli do mnie podobni, choćby z wyglądu". Jednym z jego bardziej charakterystycznych zdjęć jest portret młodego modela napinającego mięśnie jak zapaśnik, a przy okazji jest ubrany w aksamitną sukienkę. W męskości i kobiecości nie chodzi o albo, albo. To zdjęcie sugeruje, że jedno istnieje w drugim. W świecie, w którym mężczyźni queer muszą wybierać pomiędzy a i p, męskością a kobiecością, jest to bardzo mocnym komunikatem.

ryanjamescaruthers.com

Mickey Aloisio

„To niesamowite, ile osoba może ci zdradzić, gdy zdejmie ubrania", mówi Mickey Aloisio. Jego nagie portrety przysadzistych mężczyzn queer (nazywanych miśkami), przedstawiają modeli patrzących prosto w obiektyw, wyzywając odbiorcę do krytykowania i oceniania ich. „Queer stało się tak wielką częścią mojego życia, że ciężko byłoby mi tego nie uwzględnić w moich pracach", mówi Aloisio. „Na przykład ostatnio jeździłem po kraju przez trzy miesiące, by powiększyć zbiór moich portretów, szukając głównie puszystych gejów. Często zostawałem w domu osoby, którą fotografowałem. Gdyby nie społeczność queer, nie zaszedłbym tu gdzie jestem. Bez nich nie byłoby tematu".

mickeyaloisio.com

Diego Villarreal

Diego Villarreal właśnie przechodził się po wybiegach Balmain, Givenchy i Versace na sezon jesień/zima 2017, a jest tak samo hipnotyzujący przed jak i za obiektywem. Jego zdjęcia najczęściej przedstawiają kolegów z branży modowej, krążących po Nowym Jorku w strojach przełamujących zasady gender, kąpiących się w źródle młodości. Na jego wybielonych zdjęciach zawsze widać radosną sprośność: sutki, pot i wydęte usta. „Ostatnio bardzo kręcą mnie fetysze", mówi o swoich inspiracjach. Hiszpański model-fotograf stosuje się do jednej prostej zasady jeśli chodzi o fotografowanie: „Im zabawniej i dziwniej, tym lepiej".

diegovillarreal.nyc

Erika Bowes

Rzemiosło Eriki Bowes rozwinęło się na zasadzie prób i błędów. Fotografia pochłonęła ją, gdy była nastolatką i publikowała zdjęcia swojego psa na Tumblrze. „To był okropny, żenujący post, ale pamiętam, że miałam obsesję na punkcie uchwycenia kompozycji, dziwnych punktów widzenia, ruchu, kombinacji kolorów i cieni. Tak już zostało", tłumaczy Bowes. Teraz jej praca rozkwitła, regularnie zawiera żywe barwy, zróżnicowanych ludzi i modę alternatywną. Gdy Erika tworzy sesję, stara się ukazać całe spektrum osobowości modela lub modelki. Na przykład robiąc zdjęcia do Fruit Zine, świętowała panseksualność modelki dzięki palecie kalejdoskopowych kolorów, tworząc radykalny, wielowymiarowy portret kobiety queer.

erikabowes.co.uk

Doug Paul Case

„Intrygują mnie kształty, kąty męskiego ciała: jak sterczą, wyostrzają się i jak niesamowite rzeczy robi z nimi światło", Doug mówi o swojej pracy. Case , absolwent programu MFA na Indiana University, odkrył fotografię dzięki warsztatom z poezji. „Poetka Catherine Bowman bezceremonialnie spytała się, czy też robię zdjęcia", mówi. „Pisałem o sportowcach biegających po kampusie w króciutkich, czerwonych szortach. W tamtym czasie nie brałem [robienia zdjęć] na serio, ale próbowałem, ponieważ Catherine Bowman myślała, że takie ćwiczenia pomogą sprowadzić na ziemię moje nazbyt kinematograficzne wiersze". Zdjęcia Case'a faktycznie przypominają poezję. Bawi się teksturą, materiałem i podwójną ekspozycją, tworząc zdjęcia, które wyglądają jak moodboardy. I tak jak dobre wiersze, jego zdjęcia są otwarte na interpretację. „Najważniejszą funkcją elementu queer w sztuce i życiu codziennym jest zmuszenie widza, by zrewidował piękno, które stworzył świat", mówi Case.

dougpaulcase.com

Przeczytaj też:

Kredyty


Tekst: André-Naquian Wheeler

Tagged:
queer
lbgtq
Kultura
diego villarreal
luke smithers
serge le hidalgo
devin n. morr