najlepsze punkowe dokumenty, które powinieneś znać

Wszystkie możesz obejrzeć za darmo, nie wychodząc z domu!

tekst Alice Newell-Hanson
|
09 Czerwiec 2016, 11:15am

Skwar, pot, bunt i muzyka
Festiwal w Jarocinie to symbol punkowego buntu pokolenia naszych rodziców przeciwko władzy. „Fala" Pawła Łazarkiewicza to kultowy dokument, w którym usłyszysz kawałki z roku 1985, uważanego za jeden z najlepszych w historii festiwalu. Planowana jest już nowa wersja filmu, „Powracająca fala", tymczasem możesz dowiedzieć się, co o swojej swojej przyszłości sądziły dzieciaki, które wyrosły na poważnych ludzi, na przykład Paweł Kukiz, pojawiający się w 17 minucie i 33 sekundzie… Wypowiedzi punków niosą ze sobą prawdziwe rockowe przesłanie: „My tutaj przyszłości nie widzimy dla siebie", „Będzie co będzie. Nic więcej", „Nic tam nie widzę ciekawego".

Ośmioletnia królowa kalifornijskiej surf-punkowej sceny
Dokument z 1981 roku, przygotowany na zamówienie holenderskiej stacji telewizyjnej VPRO, oddaje niepokój i nudę, który wypędził całe pokolenie nastolatków z San Diego i południowego Los Angeles z ich garaży na koncerty, gdzie skakali w młynie do piosenek Suicidal Tendencies. Kiedy przebrniesz już przez holenderskie wprowadzenie narratora, możesz obejrzeć wywiady po angielsku. Wśród nich znajdziecie też wypowiedzi Suicidal Tendencies i The Germs. Najlepsza część: pierwsza scena z występującą w aksamitnej, błękitnej szacie Venus DeBraun, ośmioletnią liderką surf-punkowego zespołu Unit3 (pozostali członkowie kapeli to jej rodzice), krzyczącą do mikrofonu: „Nie lubię piiiiiiiiiiiwa".

Zabawy z domowymi szczurami na londyńskim skłocie z lat 80.
„Oblicze nowoczesnego punka, dla niektórych obrzydliwe, jest tak naprawdę tworzone przez elokwentną i kreatywną grupę indywidualistów!" — tak zaczyna się australijski dokument z 1983 roku, kręcony w punkowych skłotach w Islington, dzielnicy Londynu. Kamera śledzi bandę dzieciaków z irokezami, ubranych w nabite ćwiekami, skórzane ciuchy. Nagabują turystów do pozowania z nimi do zdjęć na londyńskim King's Road, w zamian za pieniądze. Późniejsze sceny rozgrywające się w zajętym przez nich, zniszczonym domu, to dyskusje o rodzicach, miłości, seksie i zwierzakach. Wypowiedzi stają się intelektualnym tłem do ferii zjawiskowych makijaży. Warto docenić imiona bohaterów: Bumbox, Scumbag, Animal. Wszyscy razem wydają się mega słodcy i jeszcze ten komentarz narratora: „Trudno stwierdzić, kto z nich ma większą szansę, żeby czymś się zarazić — punki czy szczury".

Ostateczna historia punka Dona Lettsa
„Punk: Attitude" Dona Lettsa z 2005 roku zaskakująco dokładnie przybliża pochodzenie i ewolucję punka, od połowy lat 70. do obecnych czasów. Przeplatany rzadkimi materiałami z koncertów The Stooges, The Ramones i The Clash, obraz nakreśla ewolucję gatunku: od garage rocka z lat 60., poprzez psychodelię czy glam rock, podkreślając ich wpływ na współczesną muzykę. „Punk: Attitude" wyróżnia się też rozmówcami — usłyszymy tu Siouxsie Sioux, Henry'ego Rollinsa, Jello Biafrę, Jima Jarmuscha czy Thurstona Moore'a.

Jesteśmy też na Facebooku, polub nasz fanpage i-D Polska

Captain Zip's late-70s punk home movies
Some of the most iconic footage of London's late-70s punk scene was captured — on lively, atmospheric Super-8 — by "Captain Zip," known to his colleagues at the ad agency where he worked by day as Phil Munnoch. After a quick wardrobe change, Munnoch spent his after-work hours as a fully immersed punk documentarian, creating an unparalleled visual record of the kids he hung out with in Chelsea — in all their PVC coated, dog collared, pin adorned glory. Nothing comes close to Captain Zip's footage in terms of authentic period details, and raw, unfiltered energy.

Domowe wideo Captaina Zipa z lat 70.
Jedne z bardziej ikonicznych ujęć punkowej sceny Londynu z późnych lat 70. zostały utrwalone na żywej, klimatycznej taśmie 8mm przez „Kapitana Zipa" — choć jego koledzy z agencji reklamowej, w której pracował za dnia, znali go jako Phila Munnocha. Po godzinach (i szybkiej zmianie stylizacji) Munnoch wcielał się w punkowego dokumentalistę, tworząc bezprecedensowe nagrania dzieciaków, z którymi trzymał się w Chelsea — od stóp do głów odzianych w PCV, psie obroże i agrafki. Nic nie może się równać z filmami Captaina Zipa w kwestii autentycznych detali z epoki i surowej, nieskrępowanej energii.

Przeczytaj też:

Kredyty


Tekst: Alice Newell-Hanson
Kadr: Fala" YouTube

Tagged:
punk
dokument
film dokumentalny
Kultura