chłopcy oczami chłopców

Przedstawiamy gejowskich fotografów, którzy nie boją się pokazywać męskiego ciała, imprez, seksu i swojego środowiska.

tekst i-D Polska
|
04 Styczeń 2017, 4:35pm

Każde wykluczenie społeczne niesie za sobą emocjonalny ciężar wyobcowania. Pozostawanie poza społeczeństwem bywa jednak też źródłem inspiracji, skłania do spojrzenia z marginalnego puntu widzenia. Z takiej perspektywy powstają zdjęcia współczesnych gejowskich fotografów, którzy nie silą się na udowodnienie własnej normalności. Zamiast tego celebrują życie: imprezy, własne queerowe środowisko, podróże i seks. To wszystko, co pozwala nieheteronormatywnym jednostkom przetrwać.

Slava Mogutin

Pisarz, fotograf, poeta, skandalista. W 1993, w związku ze swoimi publikacjami o nieheteronormatywnej tematyce, w których zdarzało mu się ujawniać homoseksualną orientację prominentnych postaci życia publicznego, Slava Mogutin został oskarżony m.in. o chuliganizm o charakterze kryminalnym i zmuszony do wyjazdu z kraju. Mając 21 lat opuścił Rosję, otrzymując azyl w Stanach. Współpracował m.in. z Allenem Ginsbergiem, Denisem Cooperem, Mariną Abramović i Terrym Richardsonem.

@slavamogutin

Matt Lambert

Młodość, intymność, przemoc, samotność, miłość — to eksplorowane przez Matta Lamberta pola, które pokazuje w swoich zdjęciach. Opisuje je jako „narracyjne, skupione na ruchu i młodości, hiperrealne, surowe, intymne i jak uważa większość mroczne (z czym się nie zgadza)". Wpływ na jego twórczość miał zarówno niemiecki ekspresjonizm (szczególnie we wczesnych pracach), filmy Fritza Langa, Kennetha Angera, Michaela Hanekego czy Gaspara Noé. Sam także zajmuje się głównie kręceniem filmów. Wśród inspiracji wymienia również hardcore punk z Los Angeles z wczesnych lat 80-tych, tamtejszą kulturę gangów i pornografię.

@dielamb

Karol Radziszewski

Jako jeden z najgłośniejszych artystów w Polsce najśmielej podejmuje tematykę nieheteroseksualnego doświadczenia. W swoich pracach Karol Radziszewski stara się przypomnieć bolesne doświadczenia społeczności gejowskiej w PRL, ale ukazuje też możliwości oporu w dzisiejszym konserwatywnym polskim społeczeństwie. Prowadzi Queer Archives Institute, który ma na celu przywrócenie pamięci nieheteronormatywnej historii w Europie Środkowo-Wschodniej.

@karolradziszewski

Jesteśmy też na Facebooku, polub nasz fanpage i-D Polska

Peter De Potter

Peter De Potter to belgijski artysta, który sławę w świecie mody zyskał po współpracy z Rafem Simonsem w 2001 roku. W swoich pracach skupia się na męskiej cielesności. To, co odróżnia go od innych fotografów gejowskich to obskurny, a przy tym melancholijny styl i łączenie obrazu z tekstem. Ciało w jego pracach bardziej „mówi" niż stymuluje. Potter unika płytkiej estetyzacji, czy uprzedmiotowienia, a „pisząc" na ciałach fotografowanych przez siebie chłopaków opowiada historie, buduje narracje i pobudza myślenie.

@peterdepotter

Birk Thomassen

Birk Thomassen urodził się w niewielkim duńskim mieście Aalborg, gdzie uczęszczał do szkoły z 60 uczniami. Zaczął fotografować już jako nastolatek. Inspirują go Peaches i Gregg Araki. Jego, często analogowe, fotografie cechuje intensywność barw. W równie intrygujący sposób ukazuje kobiety i mężczyzn, jak zwierzęta czy roślinność. Lubi portretować swoich chłopaków i przyjaciół, choć jak sam zauważa, „powszechnym nieporozumieniem jest sądzić, że fotografia artystyczna dokumentuje rzeczywistość".

@birk_thomassen

Kredyty


Tekst: Maciek Rutkowski
Zdjęcia: Instagram