najbardziej stylowe momenty kina wima wendersa

Od charakterystycznego różowego sweterka w 'Paryż, Texas' do dokumentu o Yohji Yamamoto, niemiecki reżyser potrafił zastosować w swoich pracach wizję mody oryginalnej i pełnej niuansów. W i-D analizujemy niektóre z najbardziej pamiętnych fragmentów...

tekst Kristen Bateman
|
09 Marzec 2015, 12:25pm

Filmy Wima Wenderas mogą składać się z wielu elementów: muzyki, niesamowitych krajobrazów, wyjątkowych dialogów… Ale zdaje się, że nie ma w nich miejsca na modę. We wstępie filmu Notatki o Strojach i Miastach, dokumentu o japońskim projektancie Yohji Yamamoto, reżyser zastanawia się nad przemysłem modowym: „Interesuje mnie świat mody, ale nie moda sama w sobie!". Niemniej jednak niektóre z jego prac stoją w sprzeczności z jego pozornym brakiem zainteresowania tą tematyką. Dlaczego by nie przyjrzeć się temu bez uprzedzeń?

We wszystkich swoich filmach Wenders przywłaszcza sobie modę i używa jej, aby nadać charakter, wizje oniryczne oraz ruch. U niego jest to naturalne. Z okazji wystawy retrospektywnej o Wimie Wendersie, którą można oglądać w nowojorskiej MoMie, prezentujemy pięć z najbardziej charakterystycznych i znanych na całym świecie, momentów niemieckiego reżysera, w których moda odgrywa rolę główną.

Alicja w miastach (1974): Okulary Filipa
Na początku filmu Filip (Rudiger Vogler) nosi okrągłe okulary przeciwsłoneczne, które odzwierciedlają beztroski charakter postaci, wzmacniając mroczny, tak ważny dla kina Wendersa, klimat. Historia koncentruje się na Filipie, wyalienowanym dziennikarzu, który musi zaopiekować się Alicją, dziewczynką porzuconą przez swoją matkę. Oboje podróżują po całej Europie w poszukiwaniu jej domu, a Filip używa ciemnych okularów przeciwsłonecznych, które budują jego wizerunek wyluzowanego chłopaka, którego, zdawać by się mogło, nic nie obchodzi.

Paryż, Texas (1984): Różowy sweter z angory Jane.

Paryż, Texas to film o dziwnych postaciach. W pamiętnej scenie Jane (Nastassja Kinski) przez lustro weneckie rozmawia ze swoim byłym mężem. W tej scenie ma na sobie sweter z angory z okrągłym dekoltem. Akcja następnie przenosi się na Travisa (Harry Dean Stanton), który, po zniknięciu na cztery lata, wyłania się z pustyni w Texasie i stara się odnowić swoje relacje z rodziną. Obraz Jane w różowym swetrze to już klasyką kina. Wiąże się z jedną z najważniejszych scen filmu, kiedy Travis w końcu lokalizuje Jane w klubie ze striptizem.

Niebo nad Berlinem (1987): cekinowy kostium Marion
W Niebie nad Berlinem dwa anioły, niewidoczne i niesłyszalne dla mieszkańców, snują się ulicami miasta. Patrzą na to, co ciemne i zwyczajne aż do chwili, kiedy jeden z nich, Damiel (Bruno Ganz), bez pamięci zakochuje się w samotnej Marion (Solveig Dommartin). Marion jest trapezistką wykonującą akrobacje w powietrzu. Ma na sobie niezwykły strój: cekinowy kostium, tiarę, długie rękawiczki do łokci oraz skrzydła anioła. Za pośrednictwem garderoby, Wenders rysuje tutaj niezapomnianą alegorię. Anielski ubiór stara się przybliżyć bohaterkę do nieba, naturalnego środowiska Daniela.

Notatki o Strojach i Miastach (1989): kostium Yohji Yamamoto
W tym filmie Wenders bada związek między modą a tożsamością. Reżyser rozmawia z Yamamoto o jego procesie tworzenia, inspiracjach i tożsamości. We wstępie wyjaśnia, że punktem wyjścia do nakręcenia tego filmu dokumentalnego stało się zakupione ubranie zaprojektowane przez Yohji: „Kupiłem koszulę i marynarkę. Chociaż były nowe, po ich włożeniu miałem wrażenie, że były już kilka razy noszone". Jednak najlepszy w filmie jest chyba strój dzienny Yamamoto — czarny garnitur od stóp do głów.

Pina (2011): Czarna suknia
Ten film jest hołdem dla życia i ekspresji wyrażonej poprzez ruch. To list miłosny Wendersa poświęcony tańcowi współczesnemu Piny Bausch. Ten rodzaj ruchu przedstawiony w filmie Pina nie byłby tak dramatyczny, gdyby nie suknie tancerek. Wenders, w trakcie całego filmu wprowadza szerokie plany, podczas gdy tancerze ubrani w jedwabne stroje skaczą, obracają się i upadają. Najbardziej pamiętna jest czarna zniszczona suknia przedstawiająca Vollmond, czyli pełnię księżyca pod koniec filmu. W scenie tancerze wykonują zamaszyste obroty przez cały czas wylewając na siebie wodę. Suknia odbijająca krople wody staje się tak istotna, jak sama choreografia.

Kredyty


Tekst Kristen Bateman
Zdjęcie Still z filmu Paris, Texas

Tagged:
Wim Wenders
opinie