najważniejsze filmy almodóvara

Przypominamy obowiązkowe pozycje z filmografii reżysera.

tekst Nick Levine
|
31 Sierpień 2016, 12:05pm

„Kobiety na skraju załamania nerwowego" (1988 rok)

Szósty film Almodóvara przyniósł mu sukces w rodzinnej Hiszpanii oraz szersze zainteresowanie międzynarodowej widowni. Przesiąknięte czarnym humorem i duchem feminizmu „Kobiety na skraju załamania nerwowego" zostały nawet przeniesione w formie musicalu na Broadway i West End. Gdy telewizyjna aktorka Pepa (Carmen Maura) zostaje porzucona przez kochanka Ivána (Fernando Guillén), postanawia go odnaleźć. Tak trafia na jego żonę, Lucíę (Julieta Serrano), syna Carlosa (Antonio Banderas) oraz narzeczoną syna, Marisę (kultowa Rossy de Palma). Wśród wielu niespodziewanych zwrotów akcji znajdziecie zagrożenie terrorystyczne, fałszywego terapeutę i gazpacho z lekami nasennymi — nic więc dziwnego, że film jest uznawany za dość kampowy. Jednocześnie jest bardzo stylowy, pełen charakterystycznych, przyciągających oko, jaskrawych stylizacji i scenografii, z których słynie reżyser. Wśród tego wszystkiego udało mu się też subtelnie przemycić mocne przesłanie: nawet kobiety, które wydają się kruche, mogą okazać się niesamowicie wytrzymałe.

„Wszystko o mojej matce" (1999 rok)

To chyba jeden z najbardziej znanych i uznanych filmów Almodóvara. „Wszystko o mojej matce" to poruszający melodramat, który dotyczy tak współczesnych tematów, jak AIDS i transpłciowość. Tytuł nawiązuje do klasyka ze złotej ery Hollywood „Wszystko o Ewie" z Bette Davis. Historia opowiada o Manueli (Cecilia Roth), której nastoletni syn ginie w tragicznym wypadku samochodowym. Manuela postanawia spotkać się z jego ojcem — prostytutką, Lolą (Toni Cantó). Kobiecość i kobieca przyjaźń są głównymi wątkami tego filmu. Manuela zaprzyjaźnia się też z inną transseksualną prostytutką, Agrado (Antonia San Juan) oraz dobroduszną zakonnicą, siostrą Rosą (Penélope Cruz), która w tajemnicy nosi dziecko Loli. Na papierze zwroty akcji Almodóvara mogą wydawać się tandetne, ale on nadaje swoim postaciom tyle ciepła i charakteru, że „Wszystko o mojej matce" nie zmienia się w słabą telenowelę. W jednej z najbardziej zapadających w pamięć scen, Agrado wyjaśnia, dlaczego jest gotowa zapłacić tak wiele za operację plastyczną. „Autentyczność kosztuje, proszę pani. Nie można na niej oszczędzać, bo jest się bardziej autentycznym, gdy przypomina się swoje wymarzone ja". Amen.

„Porozmawiaj z nią" (2002 rok)

Kolejny film Pedro po „Wszystko o mojej matce" jest bardziej poważny i melancholijny. Opowiada o nietypowej przyjaźni dwóch mężczyzn, którzy opiekują się kobietami w śpiączce. Benigno (Javier Cámara) jest pielęgniarzem i zajmuje się Alicią (Leonor Watling), piękną tancerką, którą kiedyś podziwiał z daleka. Marco (Darío Grandinetti jest dziennikarzem czuwającym nad swoją dziewczyną, matadorką Lydią (Rosario Flores), która została ranna w trakcie corridy. Ich historie poznajemy w seriach wspomnień. Almodóvar zachęca nas do porównania (i być może także osądzenia) jednostronnej obsesji Benigna na punkcie Alicii w porównaniu do odwzajemnionej miłości Marco do Lydii. Pedro nie bez powodu jest znany jako twórca świetnych kobiecych postaci, ale w tym filmie pokazuje, że potrafi wnikliwie i czule pokazać także męską psychikę. Nawet w najbardziej prowokacyjnej scenie (jednej z najbardziej szokujących, jakie Almodóvar nakręcił), okazuje współczucie Benigno krzywdzącemu Alicię. Żywiołowe momenty tańca inspirowane kultową niemiecką performerką, Piną Bausch (która pojawia się na początku i na końcu filmu) dodają „Porozmawiaj z nią" jeszcze więcej mocy i ognia.

„Złe wychowanie" (2004 rok)

Ten mroczny dramat (którego nie powinniście mylić z sitcomem pod tym samym tytułem) utwierdził pozycję Pedro. Reżyser wykorzystuje strukturę „filmu w filmie" i opowiada historię utalentowanego, młodego reżysera — Enrique (Fele Martínez) i początkującego aktora, Ángela (Gael García Bernal), którzy w dzieciństwie byli przyjaciółmi i kochali się w sobie. Ángel przynosi Enrique opowiadanie oparte na ich wspólnej historii i przekonuje go, żeby nakręcił na jego podstawie film. Wtedy przenosimy się do drugiej opowieści, która pokazuje dwóch chłopców, zakochujących się w sobie w katolickiej szkole w latach 60. Jeden z nich pada ofiarą molestowania seksualnego apodyktycznego księdza, ojca Manolo (Daniel Giménez Cacho). „Złe wychowanie" to kolejna perełka od Almodóvara, który wykorzystuje złożoną, podwójną narrację, aby poruszyć cały wachlarz tematów: tożsamość płciową, dorastanie i skutki utraty wiary. „Nie wierzę już w Boga ani w piekło. Nie wierzę w piekło, więc się nie boję", postać Bernala mówi w jednej z najmocniejszych scen. „Bez strachu mogę wszystko".

„Volver" (2006 rok)

„Volver" bardziej niż jakikolwiek jego film pokazuje, jak świetnie reżyser radzi sobie z aktorkami. Na Festiwalu Filmowym w Cannes pięć członkiń obsady dostało wspólnie nagrodę dla najlepszej aktorki. „Volver" to powalająca mieszanka komedii, melodramatu i opowieści o duchach. Almodóvar korzysta z własnych doświadczeń i pokazuje rodzinę silnych, pełnych współczucia kobiet z problemami, które pochodzą z surowego regionu La Mancha. Nic dziwnego, że po 18 latach Pedro znów połączył siły z Carmen Maurą, gwiazdą „Kobiet na skraju załamania nerwowego". W końcu ten film również opiewa kobiecą siłę i odwagę. Cokolwiek los im nie przyniesie (śmierć, chorobę, przemoc na tle seksualnym, samotność lub zdradę), one powstają jak feniks z popiołów, zbierają myśli i idą dalej. Almodóvar nie nakręcił kolejnego filmu o kobietach aż do świetnej „Juliety", która właśnie wchodzi do kin.

Jesteśmy też na Facebooku, polub nasz fanpage i-D Polska

Przeczytaj też:

Kredyty


Tekst: Nick Levine

Tagged:
Film
Pedro Almodóvar
Julieta
Kultura
kobiety na skraju załamania nerwowego
porozmawiaj z nią
volver
wszystko o mojej matce
złe wychowanie