kadr z filmu „Beauty unhappy”

piękno bywa smutne

Balet, czyli Natalie Portman płynąca po scenie w „Czarnym Łabędziu” albo Maddie Ziegler kręcąca piruety w teledysku Sii… Takie obrazki podsuwa nam popkultura, ale czy to cała prawda o balecie? David Zalesky wyłącza blask reflektorów i patrzy na...

tekst Basia Czyżewska
|
15 Maj 2015, 12:10pm

kadr z filmu „Beauty unhappy”

Dlaczego balet wciąż tak mocno działa na ludzi?
Wydaje mi się, że społeczeństwo staje się konserwatywne. Obserwuje trend, który polega na tym, że ludzie wracają do czegoś, co ma swoją tradycję. Balet ma piękną formę, jest znany od wieków, daje poczucie tożsamości społecznej.

Zdarza Ci się chodzić na Jezioro Łabędzie, czy może wolisz zupełnie współczesne interpretacje, jak np. klip Sii?
Temat konserwy jest fajnie podejmowany, np. Nowojorski Balet bardzo często łączy się z life stylem. W zeszłym roku nawiązał współpracę z Woodkidem.

Twoja bohaterka, baletnica wykonując ćwiczenia i bije się z myślami. Czuje fizyczny ból, ale czy nie jest tak, że każde dążenie do perfekcji wymaga poświęceń. Np. Grafik pracuje samotnie przy biurku godzinami, żeby wypracować logotyp, który finalnie powinien wyglądać jak banalny pomysł nakreślony w kilka sekund… Czy wszyscy nie stajemy się czasem baletnicami?

Być może, ale w tym temacie fascynuje mnie wątek autodestrukcji. Tancerze od wczesnego dzieciństwa, często za sprawą ambicji rodziców, są wtłaczani w konwencję pewnego rytmu życia. Dorastając nie mają już wolności wyboru, a karierę kończą w wieku 35 lat, nie dostając nawet emerytury (W Polsce i wielu krajach na świecie emerytury dla tancerzy zostały wycofane). Ich kariera może trwać 10-15 lat. To jest bardzo dramatyczny wybór, zwłaszcza teraz, kiedy każdy dąży do tego, żeby żyć swobodnie, kiedy tak bardzo ceni się wolność.

W filmie przewija się zdanie: Don't ask me why / Nie pytaj dlaczego, my chcielibyśmy jednak spytać: dlaczego?
To zdanie jest uniwersale, każdy z tancerzy odpowiada: nie pytaj. Wydaje mi się, że mówią tak, bo nie chcą dopuścić do siebie innego scenariusza. Jest taka anegdota, która opisuje sytuacje na próbie, zajęcia się przeciągały, jedna z tancerek, powiedziała, że chciałaby już skończyć, bo ma prywatne życie. Jej mistrz odpowiedział: Ty nie masz prywatnego życia!
To jest ich wybór życiowy, życie poświęcają tańcu.

Cała estetyka filmy jest bardzo surowa — białe tło, monochromatyczne ubrania, kamera nie zatrzymuje się na żadnym detalu. Do tej pory Twoje prace tryskały kolorami.
Chciałem zrobić sale prób, która przenikałaby się ze studiem fotograficznym, naturalną przestrzenią sesji zdjęciowej. Strój — ubrania Nenukko i adidasy Slvr SML, to trochę analiza tego, jak ubierają się tancerze na co dzień. Z moich obserwacji wynika, że są klasykami, uwielbiają prostotę, ale częstą łączą ją ze sportem... Zupełnie odwrotnie do ludzi opery, którzy, choć pracują razem w tym samym budynku maj przeciwstawne style. Są kolorowi i rubaszni.

Muzyka Adama Walickiego też nie odciąża tematu.
Zależało mi na wprawieniu widza w określone emocje. Czytałem, że gdyby ludzie emocje rozpisać na diagramie kołowym to 3/4 z nich byłyby negatywne — strach, lęk itp. To waśnie te uczucia zapamiętujemy one są prawdziwe i budują nasze doświadczenia.

Tagged:
Μόδα
balet
Kultura
nenukko
film modowy