nowojorska awangarda

Poznajcie kluczowych graczy młodego pokolenia projektantów, którzy tworzą wspólnotę i zajrzyjcie z nami za kulisy pokazów.

tekst Rory Satran; zdjęcia: Mary Manning
|
lut 8 2018, 1:11pm

Nikt nie chce być częścią „sceny", szczególnie „awangardowej sceny". To umniejszająca etykietka, które sprawia, że każdy przyzwoity projektant chce się zaszyć na poddaszu i zacząć projektować ubrania dla myszy. Czasami jednak pojawia się naprawdę ekscytująca scena awangardowa i wtedy musimy się zastanowić, jakby tu o niej napisać bez obciachu. Zadajemy różne pytania na temat ludzi należących do danego środowiska i staramy się coś wymyślić.

Żarty na bok — w nowojorskiej modzie czuć teraz zupełnie nową energię. Myśleliśmy, że podobną kreatywność zabiła już sprzedaż internetowa, niekończące się współprace, dyrektorzy kreatywni zostający celebrytami, skandale z wyzyskiem pracowników i instagramowe influenserki. Komercyjny rynek masowy stał się synonimem nowojorskiego tygodnia mody, ale nie było go widać w wyolbrzymionych propozycjach Vaquera ani w zabawie krojami i kolorami marki Eckhaus Latta. To luźna grupa, której centrum tkwi w Chinatown, a gałęzie rozchodzą się od Brooklynu aż po Los Angeles. Ci projektanci oraz artyści, dyrektorzy kreatywni, styliści, graficy i muzycy udowadniają, że nawet w najbardziej bezwzględnym mieście można liczyć na wsparcie w branży.

Oto jak wszystko się ze sobą łączy: Claire Sully i David Moses z Vaquera byli na praktykach w Eckhaus Latta, tak jak Esther Gauntlett i Jenny Cheng z Gauntlett Cheng. Gauntlett Cheng początkowo nazywało się „Moses Gauntlett Cheng”, ale David Moses odszedł i dołączył do Vaquery. Bryn Taubensee i Patric DiCaprio z Vaquera byli stażystami Telfara Clemensa, tegorocznego zwycięzcy nagrody CFDA/Vogue Fashion Fund. Beckett Fogg i Piotrek Panszczyk z Area NYC pracują w lofcie przy Canal Street, z którego niedaleko do studia Matthew Adamsa Dolana oraz nowojorskiej siedziby Eckhaus Latta i ich zimowego pop-upu. Avena Gallagher stylizowała dla takich marek jak Eckhaus, a także Vaquera i Telfar. Były stażysta HBA Walter Pearce oraz Rachel Chandler przez swoją agencję Midland przeprowadzali castingi dla Eckhaus i Telfar.

To autentyczna, fascynująca i wymykająca się schematom grupa projektantów, którzy wiele zawdzięczają artystce Susan Cianciolo, projektantowi André Walkerowi oraz buntownikom lat 90./00.: Bernadette Corporation i Imitation of Christ. Jak dobrze wiedzą, w Nowym Jorku nie łatwo iść własną drogą i odnieść sukces. Czynsz w tym mieście wymaga od nich smykałki do interesów. Współcześni projektanci zastanawiają się: czy marka może być jednocześnie kreatywna i przynosić zyski? Jak przy okazji możemy pomóc naszym przyjaciołom i współpracownikom?

Eckhaus Latta

Telfar i Hood By Air (założone kolejno w 2005 roku przez Telfara Clemensa i w 2006 przez Shayne'a Olivera) zapoczątkowały rewolucję ponad 10 lat temu. „Telfar przetarł szlak i otworzył drzwi nowemu pokoleniu", powiedziała Avena Gallagher. Telfar był mocno zakorzeniony w świecie sztuki, wystawiając swoje prace w galeriach i w czasie berlińskiego Biennale w 2016 roku. „Moim zdaniem wielu z młodszego pokolenia idzie tą samą ścieżką", dodała Avena. „Niektórzy skończyli szkoły artystyczne lub są w większej mierze artystami, którzy zostali projektantami, niż krawcami".

PR-ówka Gia Kuan odeszła z Dover Street Market, by skupić się na pracy dla takich marek jak Area, Telfar i Lou Dallas. Bardzo cieszy ją to, że nowi projektanci mają więcej wspólnego ze światem sztuki, niż typowej mody. „Wielu z nich obraca się w tych samych kręgach i czerpie inspirację spoza branży, co sprawia, że praca dla nich jest szalenie ciekawa", powiedziała.

Buntownicza i artystyczna natura była równie ważna dla kolektywu Hood By Air, którego praca aktualnie jest zawieszona (chociaż Shayne zaprojektował kolekcję na wiosnę/lato 18 dla Helmuta Langa). DJ-ka, muza i pomysłodawczyni GHE20G0TH1K — Venus X — stanowiła inspirację dla HBA i Telfar. Pracowała przy wszystkim: od administracji, przez scenografię, po ścieżkę dźwiękową. Venus szczerze mówi na temat naturalnej współpracy z przyjaciółmi: „Jestem bardzo wdzięczna, że mogę przebywać w centrum wydarzeń w Nowym Jorku. Tak naprawdę to nie był mój wybór. Po prostu miałam przyjaciół, którzy starali się coś zrobić i potrzebowali pomocy. Więc im pomogłam i tak to się rozkręciło".

Przy ograniczonym budżecie współpraca z przyjaciółmi staje się koniecznością. Ta strategia sprawdza się w przypadku młodych marek, takich jak Gauntlett Cheng. Jak powiedziała Esther Gauntlett: „Zaczęliśmy od czerpania inspiracji od współpracowników. Zrozumieliśmy, co jest możliwe przy bardzo ograniczonym budżecie. Mieliśmy możliwość tworzenia w nietradycyjny sposób". Inspirowali się procesem twórczym takich marek jak Eckhaus Latta. Zoe Latta powiedziała, że współpracę z dyrektorem artystycznym Ericem Wrennem (który projektuje także dla Shayne'a Olivera) zaczęli po znalezieniu jego prac na blogach. „Sposób, w jaki od początku pracujemy z naszą społecznością, jest dla nas niesłychanie ważny", powiedziała. „Nie uważałam tego za posunięcie biznesowe, chociaż było to przedsiębiorcze. Nawet przy nieograniczonym budżecie chcielibyśmy pracować z tymi samymi ludźmi. Po prostu nam się poszczęściło".

Helmut Lang

India Menuez, artystka która pozowała dla Eckhaus Latta i Vaquera, a także stworzyła projekt z fascynującą artystyczno-modową grupą Women's History Museum, powiedziała: „Praca z przyjaciółmi wyraźnie się różni od zwykłych zleceń. Gdy się na nią zgadzam, oczywiście płacą mi w barterze. Cieszy mnie to, bo nie zawsze stać mnie na rzeczy, które tworzą i mogę ich w ten sposób wesprzeć".

Na pokazie Vaquera wiosna/lato 18 w pierwszym rzędzie zauważyliśmy ekipę, która jest spełnieniem naszych snów o utopijnej branży mody, w której wszyscy się przyjaźnią. Zasiedli tam m.in. India Menuez, Grace Dunham, Shane i Chris z Creatures of the Wind, Mel Ottenberg, Petra Collins, Venus X i Paloma Elsesser (a także cała zgraja club kidów) — i nasza ulubiona modna ciotka, Whoopi Goldberg. Patric DiCaprio wyjaśnia, jak społeczność pomaga budować markę: „W Nowym Jorku życie jest ciężkie. Staramy się zrobić coś w świecie skupionym głównie na sprzedaży, a do tego dokonać tego przy niskim budżecie i w kreatywny sposób. Nie da się tego zrobić bez ludzi, którzy przetarli szlaki i teraz cię wspierają".

Co łączy ich wszystkich, poza miejscem zamieszkania i poczuciem wspólnoty? Każda marka wygląda zupełnie inaczej, ale wszystkie prezentują alternatywne wizje piękna. Przypominają reakcję na praktyczny styl nowojorskich modelek „po pracy" we wczesnych latach 00.

Gigantyczne kokardy Vaquera i asymetryczne, aksamitne, jaskrawe kreacje Eckhaus Latta wyróżniałyby się w kolejce na poczcie. Są awangardowe po prostu dlatego, że są innowacyjne. Jak powiedziała Avena Gallagher: „Są pionierami, nie podporządkowują się obecnemu stanowi rzeczy ani wytycznym dla projektantów. Jestem pewna, że istnieje lepsza łatka niż 'awangarda', bo coś w tym po prostu mnie mdli, ale jednak ludzie robiący coś po swojemu faktycznie są awangardowi. A inni cenią tę oryginalność".

Eckhaus Latta

Być może najbardziej awangardowe w nowej fali projektantów jest to, że zmieniają znaczenie tego słowa. Beckett z Area NYC uważa, że innowacje wśród projektantów biorą się z większej otwartości. „Czuję, że ludzie zwracają się teraz ku otwartości, akceptacji różnic między nami. Wykluczanie miało inne wartości, a teraz liczy się postępowość. Postępowość, ciekawość świata i świadomość są nową awangardą".

Czyli twoi znajomi to moi znajomi, wszyscy są w porządku i wszyscy są zaproszeni na imprezę razem z osobą towarzyszącą. Najlepiej tę ideę oddała ścieżka dźwiękowa pokazu Vaquera wiosna/lato 18, stworzona przez DJ Bebe. Zmieszała dźwięki piszczących zabawek, dudniące klubowe bity, wycie z horrorów oraz muzykę z czołówki „Życia na fali" i „Wielkich kłamstewek". Idealnie połączyła to, co przystępne i niespodziewane — właśnie w tym kierunku mogą zmierzać także projektanci. Siedzimy wszyscy razem, gotowi, by docenić nową wizję piękna przy muzyce z serialu Reese Whiterspoon.

Łączenie tego, co ludzie faktycznie lubią, zamiast tego, co im się wmawia, jest dla artystów ciekawą opcją. Telfar w tym roku nawiązał współpracę z siecią fast foodów White Castle, która była lokalnym, logicznym i antymodowym przejawem geniuszu. Telfar dorastał często zaglądając do pobliskiej restauracji w Queens i nawiązał autentyczną relację z firmą, w ramach której zorganizował dwie imprezy w ich lokalach, a także zaprojektował stroje dla pracowników.

Helmut Lang

Artysta Jayson Keeling stworzył piękne portrety pracowników White Castle w ich domach. Projekt ich nowych strojów nawiązuje do ubrań, które Clemens zrobił na berlińskie Biennale. „Projektowanie tego samego na rzecz sztuki pięknej oraz fast foodów mówi samo za siebie", Telfar powiedział nam wtedy.

Przyjazd do Nowego Jorku, by mocować się ze sztuką, komercją i popkulturą to śpiewka stara jak świat, a przynajmniej tak stara, jak historia Andy'ego Warhola. W liceum Patric z Vaquera „miał obsesję na punkcie Andy'ego Warhola, Fabryki i Velvet Underground, jak i Nowego Jorku tandetnego alt-rocka, Patti Smith i Roberta Mapplethorpe'a".

Jego partner Bryn sugeruje wręcz, że teraz ma miejsce „renesans", wywołany wspólnym rozczarowaniem Nowym Jorkiem, jaki zastali. „Wyobrażałem sobie Nowy Jork taki jak w latach 70., 80., a okazał się zupełnie inny. To Nowy Jork Starbucksa. Moim obowiązkiem jest stworzenie z niego takiego Nowego Jorku, jaki pragnę. Myślę, że to łączy naszą społeczność". Susan Cianciolo też to zauważyła. „Czułam, że nie brakuje tu paliwa dla kreatywności", dodała.

Zoe Latta z dumą obserwuje sukcesy swoich byłych praktykantów z Vaquera i Gauntlett Cheng. „Nie chciałabym być jedyną osobą w Nowym Jorku, którą uważa się za awangardową", skwitowała.

Vaquera

Zdjęcia: Mary Manning

Artykuł pochodzi z brytyjskiego wydania i-D.

Sprawdź też: