i-Dhttps://i-d.vice.com/nlRSS feed for https://i-d.vice.comnlTue, 18 Dec 2018 14:35:19 +0000<![CDATA[astrit ismaili overstijgt het lichaam door een nieuwe samen te stellen]]>https://i-d.vice.com/nl/article/7xyqzb/astrit-ismaili-performance-kunstenaar-kosovo-amsterdamTue, 18 Dec 2018 14:35:19 +0000In het centrum van Pristina, de hoofdstad van Kosovo, staat een beschadigd architectonisch symbool van broederschap tussen Albanezen en Serviërs. De buitenkant van het brutalistische Jeugd- en Sportpaleis is gedeeltelijk afgebrand en heeft de bijnaam 'Boro en Ramiz', vernoemd naar de twee Joegoslavische Partizanen die het tijdens de Tweede Wereldoorlog gebroederlijk opnamen tegen de fascistische overheersers van het land. Hoewel de huidige expositie in MoMA deze architectonische tijd viert, is Boro en Ramiz — samen met vele anderen monumenten ter ere van de 'broederschap en eenheid' van Tito’s Joegoslavië — in verval geraakt door de etnische conflicten die het land in de jaren negentig verscheurden.

In de zomer van 2012 vond een groep jonge artiesten een nieuwe functionele doch radicale invulling voor deze historisch beladen plek. Gedurende 2 maanden vonden er 33 evenementen en optredens in Pristina die allemaal onderdeel waren van een 'interactieve mega-performance'. Er kwamen die zomer zeker 2500 mensen op af. Het project heette PRISTINË—mon amour, en doelde niet alleen op het oplossen van etnische spanningen in de Kosovaarse samenleving, maar stelde ook conservatieve houdingen aan de kaak rondom vrouwen en seksuele minderheden. Als afsluiting van de optredens marcheerde een formatie van zeven cheerleaders met blauwe plekken het podium af waarna ze een tekening van een gepassioneerd tongende Boro en Ramiz openden. Anticiperend op een terugslag zei de destijds 23-jarige curator Astrit Ismaili tegen The New York Times: “Als je hier iets wil doen, moet je je eigen weg uitvinden.”

Astrit Ismaili rehearsing ‘The New Body’, photography: Rinaldo Sata 2018
Astrit Ismaili tijdens repetities van ‘The New Body’, fotografie Rinaldo Sata 2018

Verhuizen naar Amsterdam “zorgde voor druk om mezelf en mijn werk op zo’n manier te labelen dat mijn culturele achtergrond en de politieke situatie in Kosovo intrinsiek onderdeel zijn van mijn kunst,” deelde Astrit onlangs met me.

Vreemd genoeg willen kunstgemeenschappen in het Westen Astrit constant definiëren binnen de slachtofferrollen waar ze juist aan probeerden te ontsnappen. In Nederland ondervindt Astrit misschien geen directe dreiging door seksualiteit of genderexpressie, maar de kunstenaar wordt wel in een eendimensionaal en ongemakkelijk hoekje en narratief geduwd. “Mijn vervreemding”, zegt Astrit, “inspireerde me om nieuwe werelden en persona’s te creëren die verder gaan dan mijn persoonlijke geschiedenis, ze kaarten universele kwesties aan.”

Kijk naar The Pregnant Boy, de zwangere doch glamoureuze alt-diva die me die avond in Amsterdam voor het eerst kennis liet maken met de wereld van Astrit. Volgens de kunstenaar heeft The Pregnant Boy geen naam, ras, baan of gender — het behoort tot geen enkele categorie. Het werk bestaat in een alternatieve werkelijkheid, zonder sociale indeling — zodat we juist de onderdrukkende sociale structuren zien die ons definiëren in het echte leven.

Deze zomer ging Astrit terug naar Kosovo om THE NEW BODY te maken: een soort supersonisch harnas van metaal, blauwe lichten en bewegingssensoren. Door de bewegingen van het lichaam te vertalen in een kakofonie van stemmen, moet het draagbare stukje technologie een “nieuwe en utopische manier van denken over hoe lichamen ruimte innemen” voorstellen.

Wanneer ik Astrit spreek in augustus, blijkt het project in Kosovo tot stilstand gekomen te zijn. Lokale vaklui zijn ontmoedigd geraakt door de technische aspecten van het project, laat staan de progressieve basis van het concept die hen vreemd is. Opnieuw stond er een lichaam op het spel. Na een maand keihard werken in Pristina, wist Astrit de persoonlijke, culturele en politieke tweedeling te overstijgen, iets wat de kunstenaar een aantal jaar geleden nog zou vervreemden van deze oudere Kosovaarse mannen. Een glinsterende en zingende NEW BODY kwam tot leven. Terwijl THE NEW BODY deze herfst door Europa tourde, was het moeilijk, als kijker, om niet eenzelfde soort overstijging te wensen van identiteiten en perspectieven die ons allemaal verdelen.

Op 21 december staat Astrit met THE NEW BODY bij Lost & Found in de Oude Kerk in Amsterdam. Kijk hier voor meer informatie.

]]>
7xyqzbAndrew PasquierJack SunnucksKosovoKunstOude Kerkperformance kunstenaarAstrit Ismaili
<![CDATA[amsterdams streetwearlabel la fam voert je terug naar vervlogen tijden]]>https://i-d.vice.com/nl/article/a3mqkg/amsterdams-streetwearlabel-la-famTue, 18 Dec 2018 11:56:00 +0000Het aanbreken van de Renaissance in de veertiende eeuw tekende de start van een periode van culturele weelde in Europa – een tijdperk waar je af en toe nog een glimp van kunt opvangen door binnen te gluren in de interieurs van sommige statige Amsterdamse grachtenpanden. Broer en zus Anna en Renze van Jaarsveld achter het jonge opkomende streetwearlabel La Fam raakten geïnspireerd door deze periode van bloei, die ze wilden betrekken op hun eigen stadse geschiedenis. Het duo ging de grachten op en vond de uitgelezen locatie voor hun nieuwe lookbook in een notarisbureau, gevestigd in een monumentaal pand. In het imposante decor met kunstwerken in gouden lijsten, gebloemde muren en zware gordijnen fotografeerden ze hun nieuwe ontwerpen – een mix van stijlen die bijzonder goed bleek te werken. Terug in de collectie zijn de kenmerkende geblokte pakken – ditmaal in groen uitgevoerd – klassiek gesneden jeans met opdruk en witte hoodies.

Naast de editorial, die verderop te bekijken is, schoot Daphne Vermeulen een korte begeleidende video, hier te zien:

Fotograaf Pasqual Alamade schoot het kunstige lookbook in zijn kenmerkende analoog stijl. Bekijk de beelden hieronder.

La Fam

Credits


Fotografie Pasqual Alamade @pasqualamade
Video Daphne Vermeulen @daphne_vm
Art direction Anna Valex @annavalex
Styling Caspar Heijnneman @caspar_heijnneman
Modellen @sammyoortmangerlings, @breakyaneckk, @ronelrb, @worldwidemilo en @hommybird

]]>
a3mqkgLianne KerstenRolien ZonneveldAmsterdamStreetwearrenaissanceModeLa Fam
<![CDATA[het nieuwe tijdschrift 'pansy' is een plagerige knipoog naar machocultuur]]>https://i-d.vice.com/nl/article/wj379b/het-nieuwe-tijdschrift-pansy-is-een-plagerige-knipoog-naar-machocultuurMon, 17 Dec 2018 13:03:06 +0000Oorbellen met parels, blush en glanzende make-up zijn dingen die je niet direct zou verwachten in een mannentijdschrift. Maar voor het pas opgerichte Pansy gaat het daar nou juist om. “Pansy draait om vooruitstrevend, uitgesproken en ietwat ondeugend beeld. Eigenlijk is het een knipoog naar onze verwachtingen omtrent mannelijkheid en machocultuur”, vertelt de 23-jarige oprichter Michael Oliver Love. “Het is zowel speels als krachtig.” Het eerste issue telt honderd pagina’s en staat propvol met zulke editorials, denk elegante mannen met onmogelijke jukbeenderen die roze leggings showen. Hoge hakken, opvallende oorbellen, glitterende jumpsuits en hoofddeksels met bloemen horen er allemaal bij, en vergeet de wollige lama’s op de achtergrond niet. “Met dit beeld laten we een nieuwe soort mannelijkheid zien, die helemaal losstaat van de maatschappelijke normen”, legt Love uit in een interview met i-D. “Het gaat diep, maar is tegelijkertijd ook lieflijk.”

Waar ben je opgegroeid en hoe was het daar?
Ik ben opgegroeid in een vreemd, klein stadje aan zee, waar vooral oude getrouwde stelletjes en pensionado’s wonen. Het is vast een heerlijke plek om te bivakkeren als je gepensioneerd bent, maar het plaatsje voelde als jonge queer nogal bekrompen en conservatief. Mijn jeugd is eigenlijk echt het verhaal dat zoveel queer mensen hebben: opgroeien in een kleine bekrompen stad en daaruit willen vluchten.

Hoe oud was je toen je uit de kast kwam en hoe ging dat?
Eigenlijk werd ik op mijn 17de min of meer uit de kast geduwd. Om een lang verhaal kort te maken: mijn broer had mijn camera geleend waarop ondeugende foto’s van mij en m’n toenmalige vriendje stonden. Die foto’s kwamen bij m’n ouders terecht. Zo fijn! Op dat moment lag alles dus open op tafel en brak er voor mij een ingewikkelde periode aan, gevuld met stiekeme dates op verlaten daken, religieuze interventie en heel veel innerlijke onrust. Maar de nachtmerrie die ik altijd had gehad over mijn ouders die erachter kwamen, werd geen werkelijkheid. Ze steunden me juist enorm en waren heel lief. Ze hebben me nooit het gevoel gegeven dat ik anders was. Ik ben ze daar heel dankbaar voor. Niet iedereen heeft zoveel geluk.

Pansy Magazine
]]>
wj379bZio BaritauxJack SunnuckslhbtHomoseksualiteitmannenmode
<![CDATA[stadman.lara brengt met een naaktkalender een ode aan het lichaam]]>https://i-d.vice.com/nl/article/zmd884/stadmanlara-brengt-met-een-naaktkalender-een-ode-aan-het-lichaamFri, 14 Dec 2018 11:30:14 +0000De eerste associatie die een naaktkalender bij je oproept is wellicht die van een morsig, seksistisch kantoor waar knoepers van Baywatch-borsten je aanstaren vanaf de maand april. Maar niet langer meer. Het creatieve duo stadman.lara besloot de naaktkalender naar het heden te halen en hem op die manier in ere te herstellen. De twee waren geïntrigeerd door de manier waarop de kalender het intieme met het alledaagse combineert, en besloten hem een moderne update te geven, waarbij diversiteit en zelfexpressie belangrijke voorwaardes waren.

Het duo stadman.lara is geen onbekende van i-D. Door de tijd heen hebben ze aan verschillende projecten meegewerkt en hebben ze onder andere een serie gemaakt over hun muzes, waarbij ze inspirerende mensen die ze op Instagram vonden – maar nog niet kenden – uitnodigden om hen op intieme wijze te fotograferen.

Naaktkalender Stadman.Lara
]]>
zmd884 Claudia GalgauRolien ZonneveldSubbacultchanieuwsDe Schoolstadman.laranaaktkalender
<![CDATA[portretten van een gezin dat vanuit soedan naar tel aviv vluchtte]]>https://i-d.vice.com/nl/article/43pawj/portretten-vluchtelingen-soedan-israelThu, 13 Dec 2018 14:05:21 +0000Alen Godin en zijn ouders lieten Soedan achter zich toen Alen pas vijf jaar oud was. Ze probeerden te ontkomen aan de Tweede Soedanese Burgeroorlog en kwamen terecht in Israël, waar Alens broertjes Jock, Ashol en Yonantan werden geboren. Fotograaf Dudi Hanson legde het gezin vast tijdens op de stranden bij Jaffa, bij Tel Aviv. “Ik wilde dat deze beelden de sterke familieband reflecteren. Ik hoop anderen daarmee te laten zien dat dit gezin toekomstdromen koestert en verlangt naar een plek die ze echt hun thuis kunnen noemen”, zo vertelt Dudi. “Vluchtelingen in Israël hebben geen rechten, de overheid erkent hen niet. Als ze ziek worden, kunnen ze geen medische hulp krijgen. Ze lopen continu het risico teruggestuurd te worden naar hun vaderland, Alens vader is zelfs al teruggestuurd naar Soedan.” Wij spraken met de 18-jarige Alen over zijn toekomstplannen en de moeilijkheden waar hij en zijn familie mee te maken krijgen.

1532512457546-40410005-1-draggedtiff-copy

Credits

Fotografie Dudi Hasson
Styling Shay Lee Nissim
Met dank aan Alan Godin, Jock Godin, Ashol Godin en Yonantan Godin

]]>
43pawjClementine de PressignyFelix PettyisraelFotografiefamiliecultuurSoedanDudi Hasson
<![CDATA[het amsterdamse tijdschrift 'johnny' wil een nieuw soort masculiniteit verbeelden]]>https://i-d.vice.com/nl/article/wj3b8y/amsterdamse-tijdschrift-johnny-nieuwe-masculiniteitThu, 13 Dec 2018 11:49:20 +0000Afgelopen maand vroeg de Britse schrijver Caitlin Moran haar volgers op Twitter wat ze het moeilijkste vonden aan een man zijn. ‘Als ik mijn vrienden iets heel persoonlijks vertellen, zullen ze me dan in de steek laten? Als ik aardig ben tegen een kind, zullen mensen dan denken dat ik pedofiel ben? Als ik te dicht achter deze vrouw loop, denkt ze dat ik haar iets wil aandoen?’ Veel reacties onthullen de onzekerheid van mannen over de manier waarop ze op anderen overkomen.

Om met deze negatieve gevoelens over mannelijkheid te breken, hebben drie jonge mannen uit Amsterdam het tijdschrift Johnny opgericht. “Johnny is geen documentatie van masculiniteit in het hier en nu, maar een hoopvolle verbeelding van hoe mannelijkheid er in een betere en openere toekomst uit zou kunnen zien,” vertelt de Australische editor en oprichter Aidan Connolly. Hij stelde het tijdschrift samen met stylist en co-editor Pieter Eliëns, met fotograaf Jules Moskovtchenko als contributor. Vandaag komt de eerste editie van Johnny uit en i-D mocht alvast een tipje van de sluier oplichten.

Johnny, editorial
Dawn blossoms plucked at dusk, door Calypso Mahieu, Pieter Eliëns en Aidan Connolly

“Mode kan mensen echt naar iets laten verlangen. Daarom gaat ons tijdschrift over mannenmode, in plaats van over mannelijk gedrag in het algemeen.” Het gaat niet om wie de man in het beeld precies is, maar hoe hij middels zijn kleding en gedrag laat zien waar hij voor staat. “Rolmodellen zijn belangrijk,” zegt Aiden. “Maar we wilden niet te veel met beroemdheden werken, en daarmee indirect zeggen dat mannen zich zo moeten gedragen. We willen met ons tijdschrift mannen vooral zelf laten nadenken over wie ze willen zijn, en mode is daar een belangrijk onderdeel van.”

‘Johnny: On Plasticity’ is nu verkrijgbaar via de webshop van het tijdschrift. De launch zal vanavond plaatsvinden in Amsterdam. Voor meer informatie kun je terecht op Instagram.

]]>
wj3b8y Claudia GalgauRolien ZonneveldMagazinejohnnynieuwsmasculiniteit
<![CDATA[dit is de creatieve scene van seoul, straight up]]>https://i-d.vice.com/nl/article/zmdqbj/straight-ups-seoul-zuid-koreaWed, 12 Dec 2018 15:07:17 +0000De hele wereld maakt momenteel een K-Obsessie door. K-Pop, K-Beauty, K-Fashion – we kunnen er geen genoeg van krijgen. Dat is goed nieuws voor Koreaanse creatievelingen, die dankzij deze hype een plekje in de schijnwerpers hebben verkregen. Maar nu de creatieve scene in Seoul zich steeds verder uitbreidt, groeien niet alleen de kansen – ook de uitdagingen worden groter.

We doken Seoul in om aan artistieke jongeren te vragen hoe ze elkaar ondersteunen, terwijl ze ook allemaal hun weg moeten zien te vinden in een scene die volop groeit qua populariteit. Tegen welke problemen lopen ze aan, en wat vinden hun ouders van hun – volgens Koreaanse normen – onconventionele carrières?

seoul_young_creative_korea_Dohyo_Kim1

Dohyo Kim, dj en lingerieontwerper

Heb je er altijd al van gedroomd om dj te worden?
Nee, ik dacht nooit dat ik dit uiteindelijk zou gaan doen.

Hebben de mensen om je heen begrip voor je werk?
Ik denk dat ze wel snappen dat dit mijn baan is, maar ze zien me alsnog als een buitenbeentje.

Wat is op dit moment de grootste uitdaging voor creatievelingen in Seoul?
Een stabiel werkleven hebben en ervoor zorgen dat je je onderscheidt van anderen.

Tegen welk belangrijk probleem lopen jongeren hier momenteel aan?
Ze geven te veel om visuele aspecten, in plaats van zich gewoon te richten op het concept.

]]>
zmdqbjMitch ParkerMitch ParkerSEOULkoreaK-Popstraight ups
<![CDATA[de betonnen landschappen van mame-diarra niang lezen als zelfportretten]]>https://i-d.vice.com/nl/article/pa5xy9/de-betonnen-landschappen-van-mame-diarra-niang-lezen-als-zelfportrettenWed, 12 Dec 2018 13:08:05 +0000De eerste keer dat ik aanraking kwam met het werk van Mame-Diarra was in 2014 in Johannesburg. Geëxposeerd was At the Wall, een fotoserie van betonnen, desolate stadslandschappen met hier en daar een kleuraccent en eenzame figuren die als een soort schaduw door het frame bewogen. Eerlijk toegegeven vond ik het met mijn amateursogen vooral aangename fotografiekunst – iets wat ik graag aan de muur zou hangen. Dat het een diep persoonlijk project betrof, waarmee de fotograaf een innerlijke monoloog over haar identiteit aanging, werd mij pas veel later duidelijk.

Vier jaar later verscheen ze opeens weer op m’n radar, ditmaal als onderdeel van de expositie Recent Histories, die afgelopen weekend in Huis Marseille opende. In de expositie is het recente werk van jonge Afrikaanse fotografen gecombineerd met het werk van Afrikaanse fotografen van verschillende generaties uit eigen collectie: zo is er onder andere werk van prominente Zuid-Afrikaanse fotografen als Pieter Hugo, Zanele Muholi en David Goldblatt te zien. Mame-Diarra behoort tot de jonge fotografen. Haar werk hangt verspreid over maar liefst drie monumentale zalen. Je zou het bijna een soort overzichtsexpositie kunnen noemen. Niet alleen is er haar trilogie van stadsgezichten Sahel Gris (2013), At The Wall (2014) en Metropolis (2014) te zien, ook haar recentere installatie- en videowerken hebben een eigen zaal. “Ik verdien ook zoveel ruimtes,” lacht Mame-Diarra, wanneer ik haar tijdens de voorbereidingen op de opening spreek.

Metropolis, Mame-Diarra Niang
© Mame-Diarra Niang, uit Metropolis, 2014. Eigendom Stevenson, Cape Town en Johannesburg.

‘Recent Histories: Contemporary African Photography and Video Art from The Walther Collection’ is nog tot en met 3 maart te bezichtigen in Huis Marseille, in Amsterdam. Kijk hier voor meer informatie.

]]>
pa5xy9Rolien ZonneveldRolien ZonneveldKunstHuis MarseilleMame-Diarra NiangAfrikaanse fotografie
<![CDATA[een intiem kijkje in de italiaanse lhbt-gemeenschap van de jaren zestig]]>https://i-d.vice.com/nl/article/bjey4v/een-intiem-kijkje-in-de-italiaanse-lhbt-gemeenschap-van-de-jaren-zestigTue, 11 Dec 2018 12:21:06 +0000Lisetta Carmi werkte achttien jaar lang als fotograaf, van 1960 tot 1979. Haar werk bestond uit het vastleggen van gemarginaliseerde gemeenschappen in de jaren vijftig, zowel in Italië als daarbuiten. Daarbij schuwde ze socio-politieke taboes niet. Haar foto's hadden iets ongelofelijks scherps: in het huidige tijdsbestek waarin de culturele discussie over genderidentiteit alsmaar complexer wordt, beleeft haar serie I travestiti weer een heropleving. De rauwe eerlijkheid waarmee ze haar subjecten benaderd zorgt ervoor dat haar werk in een adem genoemd wordt met dat van Christer Strömholm en Nan Goldin. Momenteel is een overzicht te zien in het Museo di Roma in Trastevere in Rome. De tentoonstelling bestaat uit maar liefst 150 werken, waarvan vele nog nooit eerder gepubliceerd zijn.

Carmi werd geboren in 1924 geboren in Genua, in een intellectueel Joods gezin. Nu, op haar 94ste, staat is ze nog altijd even scherp en levenslustig. Voordat ze fotograaf werd, was ze succesvol concertpianist en docent. Later werd ze een volgeling van guru Babji Mahavat Himalaya, die ze in Jaipur ontmoette, en die haar inspireerde een ashram te stichting in Puglia. Hoewel haar fotografie lange tijd over het over gezien werd, beleeft het nu een ware opleving; er werd een film over haar gemaakt in 2010, die op de 67ste editie van het internationale filmfestival in Venetië werd getoond "Lisette Carmi, un anima in cammino,” en haar foto's zijn meerdere malen geëxposeerd geweest, inclusief de groepsexpositie “Female identity through the images of five Italian photographers, 1965-1985” die nu te bezoeken is in het Centro Pecci.

Lisetta Carmi, I travestiti, La Novia, Genova,1965/1967, courtesy Galleria Martini & Ronchetti.
Lisetta Carmi, I travestiti, La Novia, Genova, 1965-1967, eigendom Galleria Martini & Ronchetti.
]]>
bjey4vSarah MorozJack Sunnucksitalielhbtlisetta carmi
<![CDATA[foto's die rechtstreeks uit een japanse arthousefilm lijken te komen]]>https://i-d.vice.com/nl/article/yw7wjx/fotos-die-rechtstreeks-uit-een-japanse-arthousefilm-lijken-te-komenMon, 10 Dec 2018 13:23:07 +0000Sommige foto’s zijn meer dan alleen visueel stimulerend, ze geven een nieuwe invulling aan de mogelijkheden van fotografie. Dit geldt in het bijzonder voor de foto’s van James J. Robinson. Zijn werk – vaak geschoten in het donker, tegen een alledaags, grootstedelijk decor dat wordt gevuld met zacht neonlicht – biedt nieuwe mogelijkheden om de kwaliteit van foto’s over te brengen. Het zijn niet simpelweg mooie modellen in een rijk kleurenpalet, maar juist de details die je niet kunt zien, de sfeer, de stemming, de ontluikende relatie tussen de nacht en jeugdige ijdelheid; opgedoft zonder ergens naartoe te kunnen gaan.

James’ eerste camera was de Canon T90 van zijn vader. Naarstig op zoek naar Tumblr-content begon hij met dingen fotograferen waarmee hij dacht online populariteit te vergaren. “Ik maakte foto’s van een vriendin in bloemenjurk terwijl ze een Diana F+ camera over haar schouder droeg en een Penguin Classic in haar handen, dit leken mij de beste ingrediënten om volgers te krijgen op Tumblr. De droom om Tumblr-roem te krijgen is nooit uitgekomen, maar dit is hoe mijn liefde voor film ontstond.”

Volgens James, die opgroeide in Melbourne, heeft zijn conservatieve opvoeding deels invloed gehad op hoe hij nu fotografeert. “Ik zat dertien jaar op een katholieke jongensschool. Achteraf gezien was het een slechte omgeving om in op te groeien: we kregen zeer heteronormatieve seksuele voorlichting, we hadden letterlijk religieuze lessen over ‘hoe een man te zijn’, we moesten verplicht sporten in het weekend, en de dagen werden gevuld met vrouwonvriendelijke en racistische humor.” In zijn tienerjaren leidde dit voor hem, als half-Filipijnse homoman, steevast tot het mikpunt zijn van pesterijen. Hij had in die tijd ook verscheidene identiteitscrises, maar uiteindelijk draaide James het om. Hij gebruikte de pesterijen om zijn medestrijders te empoweren. “Het gaf me een duidelijk doel voor mijn werk: vechten voor acceptatie en solidariteit met mensen die te kampen hebben met dezelfde vooroordelen als ik.”

Veel is veranderd sinds James twee jaar geleden sprak met het Australische team van i-D. Hij verhuisde van Melbourne naar New York, werkte voor een aantal van de grootste modebladen en -merken ter wereld, en perfectioneerde zijn opwindende fotografiestijl tot iets dat onvergelijkbaar is met wat er vandaag de dag wordt gemaakt. We vroegen hem hoe hij zijn esthetiek ontwikkeld heeft, welke adviezen hij heeft voor fotografen en filmmakers in spe, en waar hij zijn inspiratie uithaalt.

James J. Robinson photographs woman in a dress on the beach

Credits


Fotografie James J. Robinson

]]>
yw7wjxRyan WhiteFelix PettyFeaturesFotografiecinematografiejames j robinson