i-Dhttps://i-d.vice.com/nlRSS feed for https://i-d.vice.comnlTue, 16 Oct 2018 13:26:26 +0000<![CDATA[ontwerpersduo schueller de waal bood in parijs mode als therapie aan]]>https://i-d.vice.com/nl/article/negmdk/ontwerpersduo-schueller-de-waal-bood-in-parijs-mode-als-therapie-aanTue, 16 Oct 2018 13:26:26 +0000Een tijdje terug was het instagramaccount van ontwerpersduo Schueller de Waal van de een op de andere dag volledig gestript van z’n inhoud. Een blinkend witte pagina staarde ons aan, met als enige spoor van activiteit een ronddraaiend wheel-of-doom met het onderschrift dat er een ‘reboot’ zou gaan plaatsvinden. Wat was er hier aan de hand? Betekende deze drastische actie het einde van het duo? Waren we getuige van een inzinking?

Niets was minder waar. Afgelopen Paris Fashion Week verschenen ze plots weer met een eigen wellnesscentrum in Palais de Tokyo, waar afgematte modeslachtoffers middels massages bij konden komen van alle hectiek. Fashion therapy, noemde het duo de presentatie. Het vormde de lancering van een nieuwe benadering die volgde na een periode van introspectie, waarbij de twee hun verhouding tot de mode-industrie weer eens onder de loep namen.

“We realiseerden ons dat Schueller de Waal iets schizofreens had; aan de ene kant waren we heel erg collectie-gedreven, maar aan de andere kant lag er een sterke nadruk op art direction”, vertellen ze aan i-D. “Nog meer dan voorheen concludeerden we dat we de rigide regels van mode – en dan met name de strikte seizoensgebondenheid en de druk om te showen – los moesten laten. In plaats van puur alleen met collecties te werken wilden we autonome statements ontwikkelen die bepaalde problemen binnen de mode zouden kunnen aankaarten, zoals burn-outs. We geloofden dat dit in de vorm van een collectie kan, maar ook een outfit of installatie kan zijn. We geloven erin dat mode iets goeds kan doen voor de maatschappij.” Ze voegen daaraan toe: “Niet dat we pretenderen wereldverbeteraars te zijn, de knipoog en humor blijven natuurlijk.”

Met dit nieuwe hoofdstuk krijgt hun acroniem SDM een nieuwe betekenis, namelijk Seeking Design Wellbeing, met als eerste stap natuurlijk het wellnesscentrum in Parijs. Niet een collectie stond hierin centraal, maar een autonome surrealistische film met model Iekeliene Stange als hypnotherapeut. Met hypnotiserende ogen maant ze de mode-elite te onthaasten terwijl ze hen dieper en dieper meeneemt in een trancewereld van eclectische toekomstmode. In het bijbehorende lookbook werden oude collecties van de twee ontwerpers samengesmolten tot een nieuwe, waarmee ze de waardevastheid van kledingstukken nog eens extra benadrukten.

Hier tonen we onze favoriete outfits uit het lookbook:

Schueller de Waal Fashion Therapy 1
Schueller de Waal Fashion Therapy 2
Schueller de Waal Fashion Therapy 3
Schueller de Waal Fashion Therapy 4
Schueller de Waal Fashion Therapy 5
Schueller de Waal Fashion Therapy 6
Schueller de Waal Fashion Therapy 7

Credits


Film:
Regisseur SCHUELLER DE WAAL STUDIO
Fashion Therapist Iekeliene Stange
DOP Lonneke van der Palen
Digital Art Max de Waard
Sound Design BEA1991
Haar en make-up Bastien Zorzetto

Lookbook:
Art Direction SDW STUDIO
Fotografie Lonneke van der Palen
Model Valeriya Shae
Haar en make-up Bastien Zorzetto

]]>
negmdkRolien ZonneveldRolien Zonneveldlookbookschueller de waalparijs fashionweekFashion Therapy
<![CDATA[een intiem kijkje in het dagelijks leven van de black panthers ]]>https://i-d.vice.com/nl/article/3km44b/een-intiem-kijkje-in-het-dagelijks-leven-van-de-black-panthersTue, 16 Oct 2018 11:01:36 +0000Student Stephen Shames was pas twintig jaar toen hij Black Panther-oprichter Bobby Seale in 1967 ontmoette. De twee werden vrienden en Seale stelde al snel voor dat Shames de officiële fotograaf van de partij zou worden, wat hij zeven jaar lang zou blijven.

Zo ontmoette de jonge Shames de invloedrijkste leden van de partij, zoals Huey P. Newton, Angela Davis, Kathleen en Eldridge Cleaver, Fred Hampton en Stokely Carmichael. In tegenstelling tot andere fotografen die hen regelmatig vastlegden – zoals Ruth-Marion Baruch en Pirkle Jones – lukte het Shames om het intieme leven van de groep te documenteren, die toendertijd door de FBI “de grootste bedreiging voor Amerika” werd genoemd. i-D sprak de fotograaf over protest, het belang van fotografische documentatie en de moeder van 2Pac.

1539188298729-black-panthers-1
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery

i-D: Hoi Stephen. Hoe ben je met de Black Panthers in contact gekomen?
Stephen: In april van 1967 vond er een protest plaats tegen de Vietnamoorlog waar ik bij was. Daar ontmoette ik Bobby Seale. Hij was onder de indruk van de foto’s die ik die dag had genomen en we werden al gauw vrienden. Daardoor kreeg ik de kans om meer en meer tijd met de Black Panthers door te brengen. Ik zag Bobby toen als een soort mentor, hij stelde me voor aan de andere leden. Ik realiseerde het toen niet, maar ik was de enige persoon buiten de partij die tot hun wereld werd toegelaten. Iedereen kan tegenwoordig publieke foto’s vinden van demonstrerende Panthers, maar toendertijd wist niemand hoe het leven van de leden er achter de schermen uit zag. Ik legde gedurende die zeven jaar daarom voornamelijk vast hoe ze thuis waren.

1539189381689-black-panthers-3
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery

Had je toen al het gevoel dat je deel uitmaakte van iets wat de geschiedenisboeken in zou gaan?
Ik was in die tijd nog jong en had geen specifiek doel voor ogen. Ik wilde vooral de groep steunen. En ik had nooit gedacht dat deze foto’s op een dag in een museum zouden hangen. Ergens zag ik mezelf wel als een revolutionair die de groep ook in hun intieme, alledaagse momenten vast wilde leggen, niet alleen als ze aan het protesteren waren. Net zoals nu ook nog het geval is, was de media toendertijd vooral gefocust op het spektakel en de gevechten. Ik wilde een completer beeld van de Panthers laten zien. Ze waren ontzettend ambitieus en revolutionair, maar dat maakte ze niet minder mens.

Waarom vonden de Panthers het belangrijk dat je hun alledaagse leven vastlegde?
De Panthers waren geen protestgroep, maar een politieke partij die inzag hoe belangrijk communicatie in Amerika is. Ze begrepen dat beeldvorming essentieel was voor de manier waarop hun reputatie werd gezien, en of hun ideeën geaccepteerd zouden worden. Terugkijkend realiseer ik me dat dit laat zien hoe erg de Black Panthers hun tijd vooruit waren. Daarnaast organiseerden ze in die tijd ook grote bijeenkomsten om eten aan arme families te doneren. Het was deel van hun basisprincipes: ze geloofden dat je niet kon studeren op een lege maag. En toen president Johnson eindelijk hetzelfde ging doen, was het eten een stuk minder lekker.

1539189428415-black-panthers-5
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery

Je vertelde al kort over het negatieve beeld dat de media over de Black Panther Party schetste. Maar hoe zit het met de FBI, die toendertijd de organisatie wilde stoppen?
Ik wil niet zeggen dat het alleen met racisme te maken had, maar het is duidelijk dat er alles aan werd gedaan om de Black Panthers als een gevaarlijke en agressieve neer te zetten die schade zou aanrichten aan de maatschappij. Het beeld van een gewapende man van kleur heeft het publiek in Amerika altijd meer geshockeerd dan een gewapende witte man. Maar de Panthers wilden uiteindelijk maar één ding, en dat was gelijkheid. Om dat voor elkaar te krijgen werden ze om vier uur wakker, maakten ze ontbijt voor de kinderen in de buurt, publiceerden ze een tijdschrift en planden ze hoe ze verder impact konden maken. We moeten niet vergeten dat Bobby Seale een campagne opzette om verkozen te worden in Oakland City Hall, en dat hij met 40% van de stemmen op de tweede plaats kwam. Hij was een hele intelligente man die wist hoe hij Black Power kon organiseren.

Je draait een beetje om mijn vraag heen...
Ja, sorry [lachend]. De Panthers, net zoals alle andere bewegingen die sociale gerechtigheid tot stand wilden brengen, hebben altijd golven van ontevreden en wantrouwen met zich mee gebracht. Kijk maar eens naar Martin Luther King: het enige waar hij voor stond was vrede, en toch haatten mensen hem. Vandaag de dag is hij een legende, maar in zijn tijd wilden veel mensen niet eens naar zijn speeches luisteren. Sommigen wilden hem vermoorden, en uiteindelijk is het ze gelukt. Hetzelfde lot wachtte de Panthers: belangrijke figuren, zoals Fred Hampton, werden in hun slaap vermoord als onderdeel van COINTELPRO, een programma dat als doel had om politieke groepen die als bedreiging werden gezien te naturaliseren. De Panthers hadden niet voor niets aparte accommodaties voor hun kinderen. Hiermee wilden ze voorkomen dat hun kinderen slachtoffer werden van de vele huisaanvallen door de FBI. De Panthers waren in constant gevaar door de autoriteiten en hun racistische aanvallen.

1539189545462-black-panthers-6
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery

Je vertelde al wat dingen over je vriendschap met Bobby Seale. Hoe was je relatie met Huey P. Newton en Angela Davis?
Ik kende Angela Davis niet echt, ik heb haar alleen een paar keer gefotografeerd. Ze bleef maar zes maanden in de Black Panther Party en werd daarna lid van de US Communist Party. Met Huey heb ik wel meer tijd doorgebracht. Hij was heel getalenteerd, intelligent en charismatisch. Samen met Bobby Seale was hij medeverantwoordelijk voor de partij. Hun kracht was dat ze ontzettend intelligente mensen om zich heen wisten te verzamelen, zoals Stokely Carmichael, George Jackson en Fred Hampton. Als hij niet door de FBI was vermoord, zouden we vandaag de dag nog steeds van hem horen.

De Black Panther Party had een hele progressieve visie en gaf veel verantwoordelijkheid aan vrouwen, in een tijd waarin genderongelijkheid de norm was.
Ik kan niet zeggen dat vrouwen echt gelijk waren aan mannen in de partij, maar ze hadden wel een belangrijke rol. De Black Panthers waren progressief als het op vrouwen- en lhbt+-rechten aankwam. Dat was geen makkelijk te verdedigen positie in die tijd. Je moet je realiseren dat het grootste gedeelte van de Amerikaanse bevolking van kleur veel naar de kerk gaat en vrij conservatief is. Maar vrouwen zoals Kathleen Cleaver en Ericka Huggins hadden genoeg charisma om zichzelf op gelijke voet als de mannen in de partij te plaatsen.

1539189570765-black-panthers-7
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery

Afeni Shakur, de moeder van Tupac, was er ook onderdeel van.
Ik heb haar maar een keer ontmoet, omdat we niet in dezelfde staat woonden. Ze was heel toegewijd en goed bevriend met een vriend van mij, Jamal Joseph, die ook lid was van de Panthers.

Heb je ooit je camera naast je neer willen leggen om op een meer directe manier te strijden voor gelijkheid?
Nee, ik vond altijd dat de dingen die ik buiten fotografie deed een stuk minder impact hadden dan de beelden die ik maakte. Ik was onderdeel van de campagne van Bobby Seale in Oakland, ik protesteerde tegen de Vietnamoorlog, ik was lid van de alternatieve krant Berkeley Barb, maar toch was fotografie voor mij de makkelijkste manier om bewustwording te creëren. De foto’s zijn uiteindelijk ook het enige waar nog aandacht voor is.

Er lijkt in 2018 soms niet veel veranderd te zijn voor de Afro-Amerikaanse bevolking van de Verenigde Staten.
Dat klopt. Veel van de problemen waar de Panthers tegen streden bestaan vandaag de dag nog steeds. Bobby Seale zei ooit dat sitcoms hebben geholpen in de acceptatie van mensen van kleur, maar in Amerika is de werkloosheid van mensen van kleur twee keer zo hoog als die van witte mensen, en een op de vier kinderen van kleur leeft er nog steeds onder de armoedegrens. Donald Trump zal de situatie niet verbeteren. De Black Panthers zeiden ooit dat je nooit naar iemand moet luisteren die ouder is dan dertig, en ik denk dat Trump daar een goed voorbeeld van is. Wat hij zegt en doet leidt alleen tot nog meer haat.

1539189613428-black-panthers-4
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery
1539189656158-black-panthers-8
© Stephen Shames eigendom van Steven Kasher Gallery
]]>
3km44bMaxime DelcourtHannah OngleyBlack PantherspolitiekburgerrechtenbewegingBlack Panther PartyStephen Shames
<![CDATA[klaas rommelaere maakt eclectische textielkunst geïnspireerd op neofolklore]]>https://i-d.vice.com/nl/article/9k7mx7/klaas-rommelaere-maakt-eclectische-textielkunst-geinspireerd-op-neofolkloreMon, 15 Oct 2018 13:53:50 +0000Quilten, borduren, macrameeën: allemaal traditionele ambachten die al snel de associatie met huisvlijt en negentiende eeuwse huisvrouwen oproepen. En dat is jammer. Textiel en handwerk nemen namelijk al decennia een interessante plek binnen de kunst in, zo stelt ModeMuseum Antwerpen. Zonder het te beseffen zijn wij namelijk de hele dag onafgebroken in intiem contact met stoffen. Textiel is een communicatiemiddel. Het museum stelde daarom de expositie Tactiele Dialogen: Soft? samen, die niet alleen monumentale textielkunst uit de jaren zeventig toont, maar ook hedendaagse kunstenaars een podium biedt.

Een nieuwe generatie is namelijk opgestaan, eentje die niets op heeft met het idee dat textielkunst ‘vrouwelijk’’ en ‘huiselijk’ is en daardoor onderaan de hiërarchie van de kunsten bungelt. In plaats daarvan ziet deze generatie textiel meer als middel om jezelf vrij mee uit te kunnen drukken.

Een van die kunstenaars is de Belgische Klaas Rommelaere. Hij studeerde in 2013 af aan de Koninklijke Academie van Schone Kunsten in Gent op de afdeling mode. Hier werd al snel duidelijk dat hij liever gebruikte maakte van handwerktechnieken, dan van naaimachines. “Machines kon ik niet controleren, handwerk wel.” Een overstap naar kunst bleef na zijn opleiding dan ook niet lang uit.

We spraken Klaas over deze transitie en tonen een kleine greep uit zijn omvangrijke collectie vlaggen, tapijten, maskers en installaties.

i-D: Hoi Klaas. Voordat je je besloot toe te leggen op kunst liep je eerst stages bij de Raf Simons en Henrik Vibskov. Wat leerde je bij hen?
Klaas: Tijdens die stages heb ik meer geleerd dan op school, omdat je er geconfronteerd werd met de realiteit. Bij Henrik Vibskov zag ik dat de lijn tussen mode en kunst heel dun kan zijn. Zijn kunstinstallatie-team werkte nauw samen met zijn modeteam. Daar ben ik ook begonnen met haken en voelde ik later dat ik daar meer mee kon gaan doen. Ook door de fantastische collega’s heb ik daar de tijd van mijn leven gehad. We werkten op hoog niveau, maar tegelijkertijd is zijn visie heel los en gemoedelijk. Bij Raf ging het ook om kunst, maar op een andere manier. Daar leerde ik om links te leggen en hoe je een idee onderbouwt met onderzoek. En mijn werkethiek deed ik daar op: namelijk dat je alleen met hard werken ergens komt.

Escape Route: I Have Better Things To Do Then Run Around A Gym, Atelier Klaas Rommelaere (c)

Wanneer besefte je dat je niet meer verder wilde in de modewereld?
Na die intense stages van bijna een jaar kreeg ik een uitnodiging van een galerie in Gent om kleding van mijn mastercollectie te tonen. Ik vond dit, na een tijd niets meer zelf te hebben geproduceerd, een goede kans om iets nieuws te maken – buiten mode, maar wel met de dingen die ik geleerd had. In de mode zit je nogal vast aan patronen, codes en referenties. Bij kunst is letterlijk de sky de limit.

Denk je dat er nog een kans is dat je naar de mode terugkeert?
Nee, het spreekt me niet meer aan. Ik volg eigenlijk alleen Prada, Walter Van Beirendonck en Raf Simons nog. Ik vind mode nu vooral heel vermoeiend. Met de manier waarop ik de afgelopen jaren heb gewerkt ben ik heel tevreden. Ik zou ook geen baas meer kunnen verdragen. Soms als ik een stagiair in mijn atelier heb vind ik dat al lastig, gewoon omdat ik het gewend ben om alleen te werken. Ik heb mijn eigen wereld gecreëerd, een wereld waarin ik goed functioneer en kan maken wat ik wil.

Time Management, Atelier Klaas Rommelaere (c)

Waar is volgens jou die comeback van textielkunst onder jonge kunstenaars aan te wijten?
Ik denk dat dat een reactie is tegen het internet en trendy, lege kunst. Handwerk en textiel vragen kunde en tijd. Een werk van mij duurt maanden tot zelfs een jaar om af te werken – je moet veel geduld hebben. In deze tijd, waarin alles direct op internet staat en heel vluchtig is, is dit redelijk uitzonderlijk. Ik denk dat mensen weer doorwrochte, echtere zaken willen zien. Als je een werk van mij koopt, koop je eigenlijk ook de tijd en het geduld waarmee het gemaakt is. Ik denk dat dat een ander soort van punk is – een middelvinger naar sommige hedendaagse kunst die gemakkelijk en overhypt is.

In je werk laat je je inspireren door hedendaagse folklore, hoe zit dat precies?
Ik zie mijn kunst vooral als een soort etnische kunst uit Antwerpen en Roeselare anno 2018. Daarom kijk ik hoe andere mensen en volken omgingen met hun eerbetonen en rituelen. Vaak werden dingen vroeger niet gemaakt omdat het mooi was, maar omdat ze hun voorvaderen ermee wilden eren bijvoorbeeld. Ik maak vooral dingen omdat ik voel dat ik ze moet maken, er is niemand die zegt dat het moet.

Escape Route: I Don't Like To Explain Myself, Atelier Klaas Rommelaere (c)

Ook is je werk autobiografisch. Kun je voorbeelden noemen van hoe je persoonlijke leven letterlijk door de kunst verweven is?
Al mijn werk is inderdaad autobiografisch – ik zou geen werk kunnen maken over grote maatschappelijke thema's of zaken die ver van mij af staan. Als er iets gebeurt in mijn leven probeer ik dat te verwerken of te vieren in mijn werk. Toen mijn opa stierf in 2017 heb ik vier zuilen gemaakt in hout en textiel die kunnen geïnterpreteerd worden als totems, grafzerken of fundamenten voor een huis. Het werk heette ook Fundament, omdat mijn opa de basis is voor alles wat ik doe, het fundament waarop ik verder bouw.

Voor de tentoonstelling Tactiele Dialogen: Soft? heb ik een zestigtal doeken gemaakt geïnspireerd op foto’s die mijn lief stuurde toen we elkaar net leerden kennen. Daarin toonde hij de ravage van de vorige avond, met vooral veel blikjes. Die blikjes heb ik nu op mijn eigen manier vertaald en geborduurd.

Future (detail), 2018, Maurice Verbaet Center

Zestig geknoopte doeken lijkt me een immense hoeveelheid werk. Hoe doe je dat?
Tijdens mijn schooltijd werkte ik samen met mijn grootouders; mijn oma hielp me met het handwerk en leerde me alle technieken. Daarna besloot ik op zoek te gaan naar meer oma’s die konden helpen. Ik zocht contact met een aantal bejaardentehuizen met de vraag of zij geen mensen kenden die me zouden willen helpen, en zo kwam ik bij ‘De Zeelbaan’ in Merksem terecht. Met de senioren daar, die tussen de zestig en negentig zijn, heb ik vervolgens mijn eerste werk Human gemaakt. Nu, vijf jaar later, werken we nog altijd intensief samen.

Handwerk is inderdaad heel tijdrovend en intensief. Dankzij deze dames kan ik meer werk maken – ik heb alles aan hen te danken. Daarnaast hebben ze hun eigen, pure esthetiek. Ze zijn niet bezig met wat er hip is en ze stileren hun handwerk niet. Ze maken iets omdat ze het oprecht mooi vinden. Dat in combinatie met hoe ik handwerk is een enorme verrijking.

De expositie ‘Tactiele Dialogen: Soft?’ is tot en met 24 februari 2019 te bezichtigen in het Maurice Verbaet Center in Antwerpen. Kijk hier voor meer informatie.

Credits


Fotografie Frederik Vercruysse

]]>
9k7mx7Rolien ZonneveldRolien Zonneveldantwerpentextielmodemuseum antwerpKlaas RommelaereModeMuseum Antwerpen
<![CDATA[een alternatieve tour door berlijn met model larissa hofmann]]>https://i-d.vice.com/nl/article/wjyxpz/een-alternatieve-tour-door-berlijn-met-model-larissa-hofmannFri, 12 Oct 2018 13:04:44 +0000 Dit artikel verscheen eerder in i-D's The Earthwise Issue, no. 353, Herfst 2018.

Larissa draagt een jas van Yohji Yamamoto. Vintage shirt van WORLD'S END van The Contemporary Wardrobe Collection.
Jacket Lacoste. Jurk Valentino. Rok JW Anderson. Oorbellen Georgia Kemball. Ketting Sophie Buhai. Sokken Miu MIu. Schoenen vintage Vivienne Westwood eigendom van Mr Steven Philip AT Rellik.
Jas Isabel Marant. Jurk Versus. Dress Prada. Hoed Stetson van JJ Hats New York. Broche Gillian Horsup uit Alfie's Antiques. Ronde broche Bunney.
Top Symonds Pearmain. Jurk Versus.
Colbert en rok Junya Watanabe. Hoed Stetson van JJ Hats New York. Broche Gillian Horsup uit Alfie's Antiques. Ronde broche Bunneys.
Jas en overhemd Miu Miu.
Jas en jurk Prada.
Jurk Molly Goddard. Rok JW Anderson.
Jas en trui Maison Margiela. Rok JW Anderson.
Topjes Chloé.
Jas, colbert en rok Calvin Klein 205W39NYC.
Larissa draagt een jas van Martine Rose. Jurk Joseph. Rok JW Anderson.

Fotografie Angelo Pennetta
Styling Francesca Burns
Fotografie assistent Robert Willey
Styling assistent Claudia Alexandra Sinclair en Emma Simmonds
Lokale productie Alex Koryakin
Productie Ben Miller bij Art Partner
Model Larissa Hofmann

]]>
wjyxpzi-D StaffRoisin Laniganberlijnangelo pennettafrancesca burnslarissa hofman
<![CDATA[waarom doen alsof je van de aardbodem bent verdwenen echt niet meer kan]]>https://i-d.vice.com/nl/article/d3qw3y/waarom-doen-alsof-je-van-de-aardbodem-bent-verdwenen-echt-niet-meer-kanFri, 12 Oct 2018 09:34:21 +0000Eigenlijk weet iedereen wel dat ghosting niet cool is, en toch lijkt het bijna de standaard geworden in de moderne datingwereld. Een enquête uit 2016 van online datingwebsite Plenty of Fish

concludeerde dat bijna 78% van de millennials het fenomeen weleens heeft ervaren: de initiële frustratie dat de persoon die je leuk vindt ineens niet meer antwoordt, gevolgd door het besef dat dat waarschijnlijk ook nooit meer gaat gebeuren.

Afgelopen zomer ging ik op vier of vijf dates dates met een jongen die ik best wel leuk vond – oké, het waren vier dates en een booty call – waarna hij me ghostte. Ik kreeg een aantal ongeïnteresseerde berichtjes van hem vlak voor Brighton Pride, waar we alletwee met onze vriendengroepen naartoe zouden gaan, en dat was het laatste wat ik van hem hoorde. Ik was natuurlijk een beetje teleurgesteld, maar vooral ook in de war over wat mijn volgende stap zou zijn: moest ik uitleg eisen over waarom hij niet meer geïnteresseerd was? Of moest ik zijn stilte gewoon maar accepteren?

“Hoe vaker je mensen ghost, hoe gemakkelijker het wordt. Maar wie wil dat als patroon in hun romantische leven?”

Mijn eigen tegenstrijdige reactie zette me aan het denken: is een directe afwijzing beter dan geghost worden? “Ghosting verdient haar slechte naam niet,” zegt Toby, een single jongen uit Londen. “Ik hou niet van conflicten en raak heel gestresst van ongemakkelijke gesprekken. Als iemand geen berichtjes of telefoongesprekken meer beantwoordt is dat gewoon een manier om een afwijzing te communiceren. Mensen begrijpen die boodschap vaak niet en proberen vervolgens uitleg te krijgen, maar daar komt uiteindelijk niemand verder mee. Dat ligt natuurlijk anders als je een serieuze relatie hebt gehad, maar als je maar op een paar dates bent geweest samen, dan denk ik niet dat jullie elkaar wat verschuldigd zijn.”

Gedragspsycholoog en de allereerste Britse 'dating coach' Jo Hemmings denkt dat onze veelvuldige gesprekken over ghosting het fenomeen juist legitimeren. “Dat is het resultaat van iets wat cognitieve dissonantie heet. Hoe meer we het een naam geven, hoe geaccepteerder het gedrag wordt. Als er geen term voor bestond was het natuurlijk nog steeds redelijk asociaal, maar doordat we het een naam hebben gegeven, is het ‘gewoon’ iets wat tijdens daten kan gebeuren. Het wordt meer geaccepteerd omdat iedereen weet wat het betekent om geghost te worden.”

Ondanks de groeiende acceptatie zijn er nog steeds daters die het gedrag niet vinden kunnen. “Het is vreselijk,” zegt Sophie, een single vrouw uit Hertfordshire. “Ik ben er trots op dat ik zelf altijd een kort berichtje met ‘thanks but no thanks’ stuur. Mensen reageren vaak begripvol, en ik vind het ook fijn als dat bij mij wordt gedaan. Hebben we echt zo’n hoge dunk van onszelf dat we denken dat de persoon die we afwijzen compleet kapot zal gaan als we dat doen? Dat is meestal echt niet het geval, tenzij jullie al een relatie hebben opgebouwd. Wanneer ik een afwijzend berichtje ontvang van iemand, voel ik vooral bewondering voor hun directheid. Daarna stap ik gewoon weer terug de datingwereld in.”

Ook Professional Life Coach Tomas Svitorka wilt ghosters niet zomaar weg laten komen met hun gedrag. “Ik vind ghosting een teken van slechte manieren en een zwak karakter,” zegt hij. “Dus ergens is het goed dat je daar vast achterkomt. Waarschijnlijk heb je jezelf veel tijd en problemen bespaard op de lange termijn.”

Maar is het gezond om het te accepteren, in plaats van naar antwoorden te zoeken? Als je geghost wordt heb je immers geen macht over de situatie en krijg je niet de kans om het goed af te sluiten. “Tijd is kostbaar,” zegt Tomas. “We moeten weten waar we aan toe zijn, zodat we eventueel verder kunnen en ons op andere mensen kunnen focussen.” Jo Hemmings benadrukt wel dat er ook een limiet is aan de hoeveelheid “waarom?”-berichtjes die je kunt sturen. “Het kan zijn dat je stalkerig overkomt als je blijft aandringen bij iemand die je geghost heeft,” zegt ze. “Je moet het gedrag van de ander ook kunnen accepteren. Als de ander je geen antwoord wil geven, kun je uiteindelijk weinig doen.”

De jongen die me afgelopen zomer langzaam geghost heeft, stuurde me na een maand eindelijk een bericht om sorry te zeggen. Hij legde uit dat hij me meer als vriend begon te zien, en wist niet goed hoe hij dat moest uiten. Ik vond het best lief dat hij uit schuldgevoel toch een berichtje stuurde, en zei dat het niet erg was. Ik date lang genoeg om te weten dat ghosting gewoon onderdeel is van daten in 2018, vooral nu we op WhatsApp kunnen zien of iemand online is en ons bericht negeert. Tegelijkertijd wil ik ook niet iemand zijn die een ander ghost, elke keer als het niet meer helemaal lekker loopt.

Jo Hemmings voorspelt dat ghosting nooit helemaal zal verdwijnen, maar dat we onszelf moeten trainen om het uit de weg te gaan. “Hoe vaker je mensen ghost, hoe gemakkelijker het wordt. Maar wie wil dat als patroon in hun romantische leven?” Het is niet eerlijk tegenover de persoon die je voor je hebt, en als het jou overkomt realiseer je je ook dat het geen aardig gedrag is. Ghosters zouden zich moeten realiseren dat hun ondoordachte gedrag weleens grote invloed zou kunnen hebben op de persoon die ze ghosten. Eigenlijk is het gewoon een kwestie van goed fatsoen om een kort berichtje te sturen waarin je zegt “ik heb heel erg van onze tijd samen genoten, maar ik wil het niet voortzetten”. Wees moedig, dan zul je je daarna niet zo schuldig voelen.

]]>
d3qw3yNick LevineClementine de PressignyDatenghostingrelaties
<![CDATA[aaron philip schudt als eerste trans model met een fysieke beperking de mode op]]>https://i-d.vice.com/nl/article/j53kp8/aaron-philip-is-het-eerste-trans-model-met-een-fysieke-beperkingThu, 11 Oct 2018 14:11:17 +0000Het leven voor de zeventienjarige Aaron Philip was niet altijd even makkelijk. Ze werd geboren met een hersenverlamming die haar motorische functie aantastte, waardoor ze als kind in een rolstoel moest. Momenteel woont zij met haar familie in een appartement in de Bronx, maar nog geen zeven jaar geleden werden ze door hoge medische kosten gedwongen om twee jaar in een daklozenopvang te wonen.

Ondanks de vele uitdagingen vertelt Philip dat ze altijd al optimistisch is geweest. Al op haar veertiende schreef ze het memoir This Kid Can Fly: It’s About Ability NOT Disability, waarin ze vertelt over haar moeilijke jeugd. Rond die tijd begon ze zichzelf ook als genderfluïde te definiëren en gebruikte ze de persoonlijke voornaamwoorden ‘zij/hen’ om zichzelf mee aan te duiden.

“Mijn ouders moesten daar in het begin heel erg aan wennen, maar mijn broer Aren heeft me vanaf het begin gesteund,” vertelt ze. Momenteel definieert Aaron zichzelf als een non-binaire trans vrouw met een fysieke beperking, en gebruikt ze de persoonlijke voornaamwoorden ‘zij/haar’ voor zichzelf. Volgens haar heeft de rest van haar gezin inmiddels haar identiteit omarmd. “Ze moeten nog een beetje wennen, dus het is iets wat van dag tot dag komt. Maar ze zijn heel trots op mij,” vertelt Aaron.

Op Instagram is Aaron razend populair. Op een van haar recentste foto’s kijkt ze met een halfgebogen hoofd recht de lens in aan, terwijl ze de aas speelkaart vasthoudt. Het zijn het soort foto’s waarmee ze de aandacht van haar 33.000 volgens op zich weet te vestigen. Naast haar glamoureuze selfies is ze ook een toegewijde activist die zicht inzet voor de zichtbaarheid van trans personen en mensen met een fysieke beperking.

Afgelopen november tweette Aaron het bericht dat volgens haar de start van haar modellencarrière betekende: Honestly when i get scouted/discovered by a modeling agency it's OVER for y'all! by y'all i mean the WORLD! it's real inclusivity/diversity hours folks, get into it!" De post kreeg duizenden likes en retweets.

Aarons voorspelling kwam uit: afgelopen juli werd ze de eerste trans vrouw van kleur met een fysieke beperking die een contract bij Elite Model Management tekende. Ze werd gescout op Instagram, en nu ze haar eerste New York Fashion Week als professioneel model achter de rug heeft, is Aaron vastberaden om de modewereld omver te blazen en andere gemarginaliseerde personen te laten zien hoe echte verandering eruit kan zien.

Volgens een artikel van The Fashion Spot wordt de catwalk steeds diverser. Zo was er afgelopen New York Fashion Week een stijging te zien van het aantal niet-witte, plus-size, trans-, non-binaire en vijftig plus-modellen. Susannah Hooker, de Image Director van Elite Model Management, legt uit waarom het cruciaal is voor bureaus om diversiteit te promoten: “Het is niet langer genoeg om een mooi gezicht te hebben,” zegt ze. “Modellen hebben ook een sociale verantwoordelijkheid, omdat ze steeds meer de jonge generatie beïnvloeden.”

De industrie is druk bezig stappen te maken richting een betere vertegenwoordiging. Toen Aaron Naomi Campbell over de catwalk zag lopen, was haar interesse in mode geboren. Maar ze gelooft wel dat er nog veel werk aan de winkel is. “Het is geen makkelijke weg, en verandering gebeurt niet zomaar,” vertelt Susannah aan Vice. “Aaron heeft een indrukwekkende visie en geweldige stem. Ze is heel inspirerend, en ik denk dat ontwerpers net zo geïnspireerd zullen worden als wij en haar zullen boeken voor hun shows.”

Aaron vertelt ook dat kleding op een manier belangrijk is voor trans mensen, die veel cisgender mensen voor lief nemen. “De manier waarop we ons kleden laat onze genderidentiteit zien op een unieke manier. Het is een kostbare en belangrijke factor voor velen van ons,” zegt ze.

Zelf zegt ze zich het meest op haar gemak te voelen in een simpel topje met spaghettibandjes. “Ik voel me er het meest mezelf in, omdat het zowel simpel als vrouwelijk is,” vertelt ze. “Maar niet op een hele uitbundige, traditionele manier zoals een jurk. Het is delicaat, luchtig, en toch sexy. Het is gewoon heel flaterend,” zegt ze.

Daar voegt ze aan toe dat het een algemene misvatting is dat de genderrepresentatie van trans vrouwen overeen moet komen met dat van vrouwen. Aaron zegt dat kleine veranderingen de industrie meer toegankelijk zou maken voor iedereen, zoals bijvoorbeeld door kledingstukken in alle maten te maken, runways te bouwen die toegankelijk zijn voor modellen met rolstoelen en door modellen te casten die buiten de klassieke man-vrouw-tweedeling vallen.

De mode-industrie stond er niet altijd om bekend divers en inclusief te zijn. Als The Devil Wears Prada ons iets geleerd heeft is het wel dat Anne Hathaway – een witte, dunne, conventioneel mooie cisgender vrouw zonder fysieke beperkingen – niet representatief is.

Daarnaast hoort afwijzing natuurlijk bij het modellenvak. Denk namelijk maar niet dat het eraan toe gaat zoals bij America’s Next Top Model. In werkelijkheid sta je als model uren in de rij om in een flits door een ontwerper te worden bekeken, en sta je voor je het weet weer op straat zonder er ooit achter te komen waarom je bent afgewezen.

Aaron zelf ziet haar fysieke beperking minder als een obstakel, en meer als een platform. Ze vindt de castings met modellen zonder fysieke beperking niet intimiderend. “Het zou alleen onaangenaam voelen als mensen iets onaangenaams zouden doen,” zegt ze. “Maar ik voel me verder niet geïsoleerd in dit soort situaties, omdat ik weet dat mijn aanwezigheid uniek is. Als iemand iets negatiefs zegt zit ik daar niet mee, omdat ik weet dat het validisme is.”

Verder voegt ze eraan toe dat het tijdverspilling is om je druk te maken over de vooroordelen van anderen. “Mensen kunnen soms onrechtvaardig en discriminerend zijn, en daardoor kan het voor mij moeilijk zijn om een klus te krijgen,” zegt ze. “Maar ik ben niet makkelijk te vervangen in dit systeem, en dat geldt voor alle mensen in mijn positie. Dus ga eropuit, doe je best, en sluit voor niets of niemand een compromis.”

Fotografie: Marion Aguas (zij/haar)
Stylist: Athena Zammit (zij/haar)
Make-up: Wo Chan (zij/hen)
Asisstenten: Alexis Lim Padriga (zij/hen), Nya Saint Fleurant (zij/haar)

]]>
j53kp8Aaron BarksdaleAlex ZaragozaMarion AguasCultureentertainmentNEW YORK CITYPhotographyHomelessnessLGBTQdisabilitycerebral palsyPhotopoctrans womenPeople of colorQueer Women of ColorAaron Philip
<![CDATA[waarom we ineens teruggrijpen naar de meisjesachtige mode uit 2000]]>https://i-d.vice.com/nl/article/evwk3k/waarom-we-ineens-teruggrijpen-naar-de-meisjesachtige-mode-uit-2000Thu, 11 Oct 2018 10:09:12 +0000Ik kan me nog goed herinneren dat ik als achtjarig meisje met vriendinnen het dansje van Christina Milians Dip It Low oefende. Het nummer uit 2004 vat de stijl uit die tijd perfect samen: de zangeres draagt in de videoclip meerdere kledingstukken waarvan je niet zeker weet of het lingerie of cluboutfits zijn, ze danst in modder en staat altijd sexy en zelfverzekerd in het middelpunt. Ze wordt omringd door gespierde mannen, die in sommige scènes shirtloos zijn en in andere juist weer gestreepte donkerblauwe pakken dragen. De boodschap van haar aanstekelijke liedje wordt samengevat in de zin “Imma show you how to make your man say ooh”.

Ik dacht hieraan terug toen een van mijn vrienden vorig jaar voorspelde dat volgens hem “het vrouwelijke vrouwelijker zal worden, en het mannelijke mannelijker.” Hij dacht dat genderfluïditeit geen schijn van kans maakte en dat we ons juist meer terug zouden trekken in genderstereotypen, net zoals in de vroege 2000.

Zijn uitspraak leek me toen misplaatst. Jonge mensen zijn namelijk meer genderfluïde dan ooit tevoren: universiteitsstudenten hebben in de geschiedenis nog nooit zo vaak aangegeven dat ze zich niet thuisvoelen in de vrouw-man-verdeling en non-binaire personen worden steeds zichtbaarder. Ook genderneutrale mode wordt steeds populairder: zo introduceerden grote winkelketens als H&M, Zara, Uniqlo en Hema de afgelopen jaren unisex collecties.

Parallel aan deze ontwikkeling lijken we ook juist weer terug te grijpen naar de ultra-vrouwelijke mode uit de vroege jaren 2000 en de soft grunge Tumblr-esthetiek, die kinderlijk en meisjesachtig is.

Voor wie deze laatste trend gemist heeft geeft deze verrassend populaire Tumblr Girl-tutorial een goede opsomming van de stijl: fuzzy pastelkleurige jasjes, ‘cute’ crop tops en witte sneakers of Dr. Martens met bloemen erop. Voor de complete look dient het haar lang en stijl gedragen te worden, soms in twee vlechten of staartjes. Je kunt het zien als een punk-rock geïnspireerde Lolita van het vroege internet.


Hoewel ik deze stijl in 2011 met veel plezier belichaamde, had ik verwacht dat er in het woke 2018 geen plek meer voor zou zijn. Toch wordt deze meisjesachtige stijl nog steeds liefdevol omarmd. Zo postte de eigenzinnige rapper Princess Nokia onlangs een foto verkleed als Eliza Thornberry uit de Nickelodeon-serie uit 2004. Ook de veelbelovende Rotterdamse muzikant Lisa Lotion heeft in haar selfies veel weg van een moderne soft grunge nimf. Haar make-uploze looks doen haar nog eens extra jong lijken.

Ook de modewereld begint steeds meer op de speelgoedkamer van een meisjes-meisje te lijken. JW Anderson bracht onlangs op fashionweek donut-sleutelhangers op de markt, Jacquemus ontwierp een collectie minitasjes in snoepkleuren en Balenciaga experimenteerde met suikerspinroze plateau-Crocs. Ook blijkt in Nederland het Japanse kawaii en de bijpassende Aziatische Lolita nog steeds een grote bron van inspiratie.

Maar niet alleen het kinderlijk-meisjesachtige wordt gehyped. Ook de volwassen hyper- feminiene en glamoureuze vrouw wordt steeds vaker aangehaald voor inspiratie. Opeens verschijnt Paris Hilton op menig Instagramaccount als half-ironisch lifestyle-icoon en poppen er steeds meer accounts op die nostalgisch terugblikken op de vroege jaren 2000. Favorieten zoals @shesvague, @2000princesss en @godzdntdie gebruiken hun obscure kennis over de jaren nul om zeer gedetailleerde throwback-feeds te cureren. Het resultaat is een hebberigmakende verzameling van glitteroutfits en roze villa’s waar de Malibu Barbie die ik nooit van mijn ouders mocht hebben jaloers op zou zijn.

Natuurlijk zijn deze accounts vooral ook ironisch bedoeld. Ze zijn een absurde ode aan een tijd waarin vrouwelijkheid absoluut niet werd bevraagd en waarin de Sex & The City-vrouw gewoon een legitiem ideaalbeeld was. Toch lijken sommige volgers ook oprecht nostalgisch te zijn naar deze tijd van seksistische stereotypering. Een foto waarop Beyoncé met een weinig-verhullend pareltopje nietsvermoedend de camera in kijkt wordt door mensen in de comments lyrisch “the bible” en “iconic” genoemd.

Waarom dromen we in een tijd van genderfluïditeit en vrouwenemancipatie weg bij deze kinderlijke meisjesachtigheid en vrouwelijkheid uit de jaren nul? Onze Britse collega’s gaven eerder al een mogelijke verklaring: de wereld is op dit moment eng en instabiel, dus gebruiken we de simplistische glamour en het idee van de kinderlijke nimf als toevluchtsoord. Ook socioloog Anita Phillips denkt dat we onschuldige, onderdanige en meisjesachtige persona’s creëren om te compenseren voor de macht en verantwoordelijkheid die we als vrouwen in korte tijd verworven hebben. Als we in ons alledaagse leven serieus, verantwoordelijk en strikt moeten zijn, zouden we in ons creatieve leven dromen over een zachte, kwetsbare en glamoureuze esthetiek.

Misschien moeten we dat ultra-vrouwelijke en kinderlijke dus weer voor onszelf claimen. Bevrijd van de mannelijke blik, gewoon als een zoet slaapfeestje onder vriendinnen. @shesvague zei in een interview dat ze vrouwen met haar account wil inspireren om “zeker, sexy en fun” te zijn (kan het nog meer 2000?). Ze wil dat we deze stijl omarmen als een unieke vrouwelijke kracht. Eerlijk gezegd voel ik me er soms ook door verleid: af en toe dans ik op mijn kamer nog steeds op Christina Milians Dip It Low.

Die ultravrouwelijke en stereotypische meisjesachtige esthetiek is, hoe armoedig het misschien lijkt, toch een groot deel van ons collectieve referentiekader. In Roemenië wilde ik toen ik klein was heel graag een Malibu Barbie, en later in Nederland wilde ik nog steeds een Malibu Barbie. Toch vind ik nu, vijftien jaar later, de Malibu Barbie ontzettend problematisch. En ondanks mijn nostalgie naar Dip It Low, hoop ik dat de achtjarige meisjes van nu niet dezelfde seksistische dansjes en teksten leren.

Dat is niet per se het logische beloop van dingen. Ideaal zou zijn om als je opgroeit iets te ambiëren, en het als je oud wordt te bereiken. Maar juist omdat er op feministisch gebied zoveel gaande is, en gender nu zoveel bevraagd wordt, zijn veel van de ideaalbeelden die we als kleine meisjes hadden nu te seksistisch om oprecht na te streven.

Misschien is deze hypervrouwelijke nostalgie dus ons laatste afscheid aan ons problematische collectieve referentiekader. Net zoals een laatste keer afspreken met een foute ex waarmee je toch een lange, gedeelde geschiedenis hebt. Eén laatste onderdompeling in de kinderlijke, platinablonde, parelroze glamour voordat we verder gaan met ons afvragen wat we – nu er zoveel mogelijk is – in godsnaam willen.


]]>
evwk3kClaudia GalgauRolien ZonneveldBalenciagaparis hiltonTumblr00s
<![CDATA[maison the faux legde haar diepste emoties onder de loep]]>https://i-d.vice.com/nl/article/a3pana/maison-the-faux-legde-haar-diepste-emoties-onder-de-loepWed, 10 Oct 2018 14:06:18 +0000 Het Arnhemse collectief MAISON the FAUX presenteerde hun nieuwste collectie onlangs voor de tweede keer in Los Angeles. Oprichters Tessa de Boer en Joris Suk keerden terug naar de stad vol geconstrueerde glamour om hun favoriete vraagstukken onder de loep te nemen: ‘Wat is echt? Wat is nep?’ en hun favoriet: ‘Maakt het wat uit?’

MAISON the FAUX noemt zichzelf plagend ‘een creatief collectief dat zich voordoet als groot modelabel’, en hun nieuwste collectie Smile Now, Cry Later speelt in op de zoektocht naar authenticiteit en oprechtheid die ook de hedendaagse mode-industrie in z'n ban heeft. Juist in de wereld van mode, waar alles met voorbedachte rade gecureerd en samengesteld is, lijkt de zoektocht naar rauwe werkelijkheid een vreemd paradox.

Eerder heeft het collectief dit paradox uitgelicht door een groep acteurs als modellen over een zelfopgestelde rode loper te laten dwalen, en door ‘FAUXmosapiens’ in het leven te roepen. Dit keer ligt de focus op gevoelens: wanneer zijn emoties en gevoelens oprecht? En waar ligt de grens tussen de gevoelens van een personage en die van de acteur die het personage speelt?

Om deze vraag te beantwoorden werd voor Smile Now, Cry Later een performance gecreëerd waarin acteurs constant paniekerig probeerden om zo strak mogelijk in hun rol te blijven. Het publiek werd door een eclectische en surrealistische route geleid langs een tuin, een kantoor en een slaapkamer. In iedere ruimte stonden ze oog in oog met de acteurs, en werd hen door middel van borden opgedragen om tegelijkertijd met de acteurs te lachen en te huilen.

Om in hun rol te komen droegen de acteurs prachtige kostuums. Een perfecte mix van romantische melodrama en moderne materialen: leren en denim stukken werden gecombineerd met volumineuze en zwierige kleding. Het kleurenschema doet bovendien denken aan de vroege romcom-klassiekers uit Hollywood: het perfecte voorbeeld van gespeelde, zoetsappige gevoeligheid. Wij tonen hier de hoogtepunten van de collectie.

Credits


Fotografie Jordan Millington

]]>
a3panaClaudia GalgauRolien ZonneveldLos AngelesPerformanceMaison the Fauxcollectie
<![CDATA[model marte boneschansker deelt haar ideeën over schoonheid en sensualiteit]]>https://i-d.vice.com/nl/article/kzjpbe/model-marte-boneschansker-deelt-haar-ideeen-over-schoonheid-en-sensualiteitWed, 10 Oct 2018 10:44:22 +0000Marte Boneschansker werkte jarenlang als curvemodel in de commerciële modebranche, totdat haar haast aristocratische look opgemerkt werd door het op de high-fashion georiënteerde agentschap Paparazzi Models. Ze werd opgenomen in hun boeken en niet lang daarna nam haar carrière een vlucht; zo schoot ze onder andere artistieke editorials met namen als Viviane Sassen. Naast haar werk als model is Marte ook theatermaker. In haar werk verkent ze thema's als intimiteit en seksualiteit, die volgens haar te linken zijn aan starre schoonheidsidealen en jeugdigheid. Mede door deze achtergrond in theater en mode heeft Marte een verfrissende kijk op schoonheid, sensualiteit en zelfacceptie, die zij hier met ons deelt.

Ik ben altijd al erg lang geweest en werd vanaf mijn negende regelmatig gescout door modellenbureaus. Maar mijn ouders wilden dat ik wachtte tot mijn zestiende om model te worden. Ik vond dat als veertienjarige vreselijk, maar nu besef ik dat het mijn redding is geweest. Op mijn zestiende had ik mezelf namelijk veel meer ontwikkeld: ik was drie maanden op uitwisseling geweest in Canada, ontdekte mijn liefde voor kunst en theater en wist steeds beter wie ik was. Ik besloot me in te schrijven bij een bureau. Dat had de start kunnen zijn van mijn modellencarrière, maar ik had maatje 38 – iets wat destijds in de modellenwereld enkele maten te groot was voor een ‘normaal’ model, en te dun voor een ‘plussize model’. Ik kreeg dus geregeld te horen dat ik te dik was en opmerkingen als “elk pondje komt door het mondje”. Het bureau zei uiteindelijk dat ik, ondanks de ‘waarschuwingen’, alsmaar breder werd en dat ik beter kon stoppen.

Dat had een pijnlijke situatie voor me kunnen zijn, maar toch raakte het me niet echt. Ik had al borsten en heupen toen ik begon als zestienjarige, dus ik wist ook niet hoe mijn lichaam er anders uit had kunnen zien. Mijn lief hield van mijn lichaam en ik was ook tevreden met hoe ik eruitzag. Daarbij interesseerde het model-zijn me niet echt. Ik was gelukkig met wie ik was en ik wist waar mijn interesses lagen: theater en kunst. Modellenwerk was op dat moment echt een bijzaak voor me en als het inhield dat ik moest veranderen, had ik er al helemaal niet zoveel zin meer in.

Op mijn negentiende kwam ik uiteindelijk via een vriendin terecht bij een fijn management dat me voor erg commerciële opdrachten boekte, zoals Duitse catalogi en een kaasreclame. Ik had maatje 42, dus was een ‘plussize model’ – wat nu ‘curvy’ heet. Ik kreeg veel werk, verdiende goed geld en kon dankzij dit bijbaantje zonder schulden de toneelschool betalen. Dat was best handig, maar ik stond nog steeds enorm cynisch tegenover het modellenwerk. De curve wereld is altijd erg gesloten geweest – het heeft lang geduurd voordat grotere meiden mee mochten doen met de echte modewereld. Bovendien lag er een grote nadruk op sexy, op 'show some skin' en het letterlijk in een curve poseren. Ik wilde als model ook gewoon neutraal mogen zitten, op een natuurlijke wijze. Ik kon daarnaast nergens creatief mijn ei kwijt en kreeg ik alsmaar meer het gevoel dat er een grote scheiding ontstond tussen wie ik echt was en het personage dat ik werd als model.

Toen werd ik benaderd door mijn huidige moederbureau Paparazzi. Dat was een grote stap voor me. Het was de eerste keer dat ik niet op een apart bord stond voor ‘curvy’ modellen, maar echt gewoon een van de modellen werd. Tien jaar geleden hadden ze een model zoals ik niet onder hun vleugels kunnen nemen, maar door de invloed van social media is er een andere vraag en nieuwe markt voor modellen ontstaan. Je moet uiteraard fotogeniek zijn, maar daarnaast ook persoonlijkheid hebben. In deze high-fashionmarkt voel ik me veel meer thuis; het is artistieker en ligt dus dichter bij mijn theaterachtergrond. Nu sta ik gewoon als mezelf op de set, en niet als model met het label ‘curve’.

Het voelt alsof ik eindelijk een persoon ben, alsof dat wat ik onderzoek als theatermaker samenvalt met een artistiek onderzoek als model. Deze zomer maakte ik BLOOS, een audioperformance in bed. Daarvoor interviewde ik vrouwen tussen de tien en de honderd jaar oud over intimiteit, sensualiteit en verlangen. Als publiek lig je in een speciaal voor BLOOS ontworpen bed naar hen te luisteren. De bedden ademen, trillen, bewegen en geven je allemaal een eigen fysieke ervaring. Zo hoop ik mijn publiek te prikkelen om ook over hun eigen sensualiteit na te denken. Een van de oudere vrouwen die ik sprak besloot pas op latere leeftijd haar buik niet meer in te houden tijdens de seks – om van haar buik te houden zoals-ie is. Toen leerde ze pas echt te genieten van de aanrakingen van haar partner.

Er ligt zo'n ongelooflijke druk op vrouwen om mooi, jong, wit en en dun te zijn. BLOOS gaat daar tegenin door ook stemmen een podium te geven die we niet vaak horen: oud, zwart, transgender. Daarom is diversiteit in de mode zo belangrijk. Als jij jezelf niet terugziet in de tijdschriften, knaagt dat aan je zelfvertrouwen. Alsof je niet mag bestaan, alsof je niet goed genoeg bent.

Ik probeer daar een ander geluid tegenover te zetten, zowel in de mode als in het theater. Hier zijn mijn billen, mijn borsten, mijn buikje. Niet in die typische sexy pose, maar gewoon, op een natuurlijke manier. Dat vind ik sensueel. Ik hoop dat vrouwen – en mannen – mij zien en denken: wat mooi. Ik hoop op die manier ons schoonheidsideaal te kunnen verbreden. En ik hoop dat mensen naar BLOOS komen kijken en denken: ah, ik ga ook mijn buikje ontspannen. Ik mag er zijn.

Door BLOOS en mijn overstap naar Paparazzi ben ik mezelf als sensueel wezen opnieuw gaan ontdekken. Ik probeer nu actief in contact te blijven met mijn natuurlijke lichaam. Onlangs deed ik met een vriendin bijvoorbeeld een krachtige fotoshoot. Omdat ik zo’n goede band met haar, voelde ik me veilig genoeg om alle remmen los te laten en mezelf volledig te tonen zoals ik ben. Ik heb het laatste jaar echt het gevoel gehad dat ik alles opnieuw moest leren. In mijn beginjaren als model had ik een masker op. De fotografen liet ik niet achter dat masker kijken. Nu besef ik dat ik mezelf mag laten zien en dat ik me niet hoef te verstoppen. De fotograaf, styliste en alle mensen waar ik mee werk op een shoot zien me nu écht en dat is best griezelig, maar ook een verademing. Op het moment dat je te veel in je eigen hoofd zit en je eigen lichaam vergeet, word je onzekerder. Ik wil de rest van mijn leven foto’s blijven maken en mezelf laten zien zoals ik écht ben, zodat ik nooit zal vervreemden van mezelf. Ik wil mezelf voelen, alles aanraken, zien en ervaren – zowel in mijn modellenwerk als in mijn kunst.

Credits


Fotografie Ramona Deckers
Tekst Marte Boneschansker, zoals verteld aan Djanlissa Pringels

]]>
kzjpbeMarte BoneschanskerRolien ZonneveldMODELBody PositivityVrouwelijkheidramona deckersMarte Boneschansker
<![CDATA[virtuoos thomas de kluyver viert met zijn make-uplooks vrouwelijke kracht]]>https://i-d.vice.com/nl/article/43ebxg/virtuoos-thomas-de-kluyver-viert-met-zijn-make-uplooks-de-vrouwelijke-krachtTue, 09 Oct 2018 12:59:47 +0000Ieder jaar worden op de Business of Fashion 500-lijst de invloedrijkste mensen binnen de mode-industrie opgesomd. Een van de opvallendste nieuwkomers in dat rijtje was make-upartiest Thomas de Kluyver, die dit jaar al werkte met grote namen als Jil Sander, Opening Ceremony, Sies Marjan en Acne Studios. Daarnaast werkte hij mee aan fotografieprojecten van Harley Weir, Johnny Dufort, Mert and Marcus en Collier Schorr. Dat hij een felbegeerd plekje in het overzicht vervulde was dus niet echt een verrassing.

De grootste inspiratiebron voor de make-uplegende in spé zijn vrouwelijke iconen uit zowel de wetenschap als de kunst. Met zijn werk wil hij een wereld creëren waarin deze vrouwen (zoals Siouxsie Sioux, Kim Gordon en Viv Albertine) zich volledig thuis zouden voelen. We spraken af met Thomas om te praten over schoonheid, en hoe hij van winkelverkoper uitgroeide tot een van de meest gewilde visagisten uit de mode-industrie.

i-D. Hoi Thomas. Hoe was het om op te groeien in Perth?
Thomas: Perth is nogal een geïsoleerde plek, maar gek genoeg zorgt dat juist voor veel creativiteit. Je moet er meer je best doen om inspiratie te vinden dan in een grote stad, maar de creatieve mensen die er zijn vinden elkaar vrij snel. Toen ik nog een tiener was – in de tijd voor social media – haalde ik al mijn kennis over de mode-industrie uit tijdschriften en boeken. In Perth was een tijdschrift als i-D pas een half jaar later te koop, en was het bovendien heel erg duur. Als je er eentje wist te bemachtigen voelde het echt alsof je goud in handen had. Ik was er door geobsedeerd. Het was een mysterieuze inkijk in een wereld waar ik deel van uit wilde maken.

Wat waren je interesses toen je jong was, en hoe hebben ze je geleid naar waar je nu bent?
Als tiener hield ik van uitgaan, en voordat we naar raves en clubs gingen was ik altijd degene die de make-up van mijn vrienden deed. Op een van die feestjes ontmoette ik een jongen die bij MAC werkte. Hij raadde me aan om daar te solliciteren. Toen is het allemaal begonnen.

Wanneer realiseerde je je dat je serieus talent had?
Ik begon toen ik zeventien was vooral met die bijbaan bij MAC omdat ik het een coole plek vond. Er stond altijd harde muziek aan en de mensen die er werkten waren fantastisch. Toendertijd voelde het als mijn droombaan. Maar op mijn twintigste verhuisde ik naar Londen om me serieuzer op make-up te focussen. Toen werd ik voor het eerst geboekt voor shoots in tijdschriften.

Welke make-upartiesten vond je toen je opgroeide inspirerend?
Ik denk dat Inge Grognard een grote invloed heeft gehad op de moderne make-upwereld. Zij was voor mijn gevoel de eerste persoon die buiten klassieke make-up om experimenteerde. Ik ben ook groot fan van het werk van Stéphane Marais, Francois Nars en Peter Phillips. Als tiener heb ik eens de beroemde kant-look van Peter nagemaakt, die in i-D heeft gestaan.

En welke andere mensen, naast make-upartiesten, vind je nog meer inspirerend?
Dat verandert constant. Ik raak vaak snel geobsedeerd door iets en ben er even snel weer op uitgekeken. Op dit moment hou ik van Isabella Rossellini in de jaren tachtig, films van David Lynch, en de make-up uit de vroege jaren nul. Ik heb een notitieboekje dat ik altijd bij me draag waar ik mijn ideeën voor looks in schets. Voor mij is het belangrijk dat mijn looks altijd ‘mooi’ blijven, hoe minimalistisch of extreem ze soms ook zijn.

Je refereert veel naar punk en feministische iconen. Heb je een aantal favorieten?
Dat zijn er zoveel! Siouxsie Sioux, Viv Albertine, Kim Gordon, om er een paar te noemen. Ik raakte altijd geïnspireerd door vrouwelijke rocksterren en de manier waarop ze make-up gebruiken om zichzelf kracht te geven en podiumpersonas te creëren. Vroeger had ik posters van PJ Harvey, Courtney Love en Shirley Manson in mijn kluisje hangen.

Hoe mix je de karakters die je in je hoofd hebt met de gezichtskenmerken van de persoon die je opmaakt?
Ik bekijk een gezicht van dichtbij en probeer te bedenken wat het mooist zou staan. Ik probeer altijd de specifieke gezichtskenmerken van mensen te benadrukken, en gebruik kleuren waarvan ik denk dat ze zullen complimenteren. Voor ik aan de make-up begin geef ik vaak een uitgebreide gezichtsmassage, waardoor ik de botstructuur goed kan voelen en beter zie wat flatterend zal zijn.

Wat is schoonheid voor jou?
Ik probeer altijd sterke vrouwelijke persoonlijkheden te creëren. Ik wil dat mensen inzien dat ze zich niet achter een masker van make-up hoeven te verschuilen, en dat ze make-up kunnen gebruiken als een creatieve vorm van expressie.

Je hebt een druk jaar achter de rug. Wat zijn je plannen voor komend jaar?
Ik ben van plan om mijn persoonlijke werk te publiceren in mijn allereerste beauty-zine.

@thomasdekluyver

]]>
43ebxgJohn BuckleyMitch ParkerAustraliamakeupmakeup artistThomas de Kluyver