exclusief: david sims schiet de kids van supreme

We nemen een kijkje in het nieuwe fotoboek van Supreme door David Sims: de skaterkids in hun betonnen habitat.

door Dean Kissick
|
15 september 2015, 1:33pm

"Ik word wakker. Drink koffie of thee, afhankelijk van hoe ik me voel. Bel een vriend. Skate. Hopelijk leer ik een nieuwe trick, of ik doe gewoon maar wat. Chillen. Goed eten." Dit is hoe Sage Elsesser een dag uit zijn leven omschrijft als een van de 'Fucking Awesome kids' (ofwel de FA Kids) als skateboarder voor skatemerk Supreme. Hij is 18, afkomstig uit Los Angeles en woont nu in New York. Zijn dag klinkt als iets wat in een nummer van Fidlar voorbij zou kunnen komen. Hetzelfde geldt voor de 17-jarige Sean Pablo, die nog steeds in Los Angeles woont. "Ik chill gewoon tot iedereen klaar is om af te spreken, en meestal rijden we dan wat rond naar verschillende skatespots," zegt hij. En daarna? "Misschien drinken we een biertje en zitten we in een park." Zoals men zo graag zegt: skaten is een levensstijl.

Het is geen sport, ook al verdienen de grootste talenten vandaag de dag miljoenen in competities, en liet een schoenenketen me een keer helemaal naar Barcelona vliegen om Nyjah Huston een 'switch hardflip' te zien maken zodat ik er een artikel over kon schrijven. Het skateboard is geen vervoersmiddel, hoewel je het daar natuurlijk wel voor kan gebruiken. Het is geen marketingmiddel, hoewel Selfridges vorig jaar een enorm skatepark onder diens winkel in Londen liet bouwen. Het is niet sexy, hoewel tijdschriften het graag zo doen overkomen. Op de meeste plekken zal opgroeien als skater je niet veel meisjes opleveren. Misschien in Londen of New York, waar skaters uitgaan met mode-ontwerpers, stylisten en modellen, maar dat zijn uitzonderingen op de regel. Het is geen modestatement, hoewel het zeker modieus is. Toen ik een tijdje terug J.W. Anderson in zijn oude studio interviewde, had hij boven zijn bureau een Supreme-skateboard van Harmony Korine hangen, met daarop een afbeelding van een bleke Macaulay Culkin. Op de één of andere manier is skaten altijd cool. Het is gewoon één van die dingen die decennialang cool zijn gebleven, en nooit niet cool zijn geweest. En nu is het groter dan ooit tevoren.

Hoe dan ook, skaten is geen van de bovengenoemde dingen; skaten is een levenswijze. Dit wordt heel snel duidelijk wanneer je video's van Supreme kijkt als Cherry (die vorig jaar eindelijk uitkwam) of de vele korte films die onaangekondigd op het YouTube-kanaal van filmmaker William Strobeck verschijnen. Ze gaan niet alleen maar over goed gelukte tricks, of tricks in het algemeen, ze gaan ook gewoon over chillen. Het zijn artistieke verslagen van een jongerencultuur. Omdat skaten zo vaak een overgangsritueel is op het pad naar volwassenwording. Dat was het in ieder geval wel voor mij en veel van mijn vrienden, die uiteindelijk conceptuele kunstenaars of chefkoks zijn geworden, of redacteuren die in voorsteden samenwonen met hun wederhelft en hun kinderen (die ook skateboarden). Het kan je leven veranderen, of je nu opgroeit in Californië en op je tiende al van trapleuningen afracet, of op het platteland van Oxfordshire woont en amper in staat bent om met een ollie op de stoeprand te komen. Zelfs James Jebbia, de oprichter van Supreme, bracht zijn tienerjaren door in het Britse West Sussex. Als je een ontevreden puber bent (nu of 30 jaar geleden), verveeld door de smakeloze popcultuur en op zoek naar een alternatief, dan is de kans groot dat je op een bepaald moment onderdeel wordt van de skatecultuur.

Vandaag de dag is het een manier om achter je ware identiteit te komen, en uit te vinden wie je daadwerkelijk bent. Uiteraard heeft het zijn eigen sterke cultuur - niet alleen de fysieke activiteit van het skaten, maar ook alles daaromheen. Toen ik een tiener was, ging het niet alleen om het binnendringen in bedrijventerreinen en tricks oefenen. Het ging ook het toeschouwer zijn. Er heeft iets hypnotiserends om als tiener rond te hangen, overdreven veel wiet te roken en te staren naar andere tieners die wel alle tricks kunnen. Het is soms heel saai, maar het houdt ook op een vreemde manier je aandacht vast, en laat je soms achter in een staat van absolute verwondering. De beste skaters hebben tricks die verder lijken te gaan dan wat fysiek mogelijk is. Vervolgens landen ze zo stijlvol en nonchalant dat het lijkt alsof het niets voorstelt. Vreemde dingen, zoals inward-heelflip-variaties die te verwarrend zijn om duidelijk in woorden te omschrijven, maar desondanks immens populair zijn. Mijn vrienden en ik hingen vaak op de bank te kijken naar filmpjes van fantastische skaters en gooiden vervolgens de afstandsbediening met een zwier de lucht in om te kunnen begrijpen hoe een rechthoekig object de meest complexe bewegingen kan maken. Oké, we waren best stoned. Dit was lang geleden.

Skaten heeft een artistieke kwaliteit. Supreme heeft samengewerkt met onder andere Jeff Koons, Larry Clark en Richard Prince. Sage Elsesser gaat naar de kunstacademie. Dit is allemaal niet eens zo verrassend, want skateboarden is op zich al een kunstvorm. Het gaat namelijk niet zozeer om wat je kunt, maar juist om hoe stijlvol je het doet en hoe vindingrijk je bent in het vinden van architectonische objecten om je skills op te laten zien. Sierlijkheid en vindingrijkheid zijn hierbij veel belangrijker dan de bink uithangen.

Terug naar de stonede-tienerbank. Het kijken van skatevideo's was niet alleen een hogere opleiding in obscure East Coast-rap, er kwamen ook heel veel andere dingen voorbij op de soundtracks. De eerste keer dat ik echt luisterde naar David Bowie, en hem echt begreep, was toen twee van zijn nummers (1984 en Rock 'n' Roll Suicide) speelde tijdens Arto Saari's finale in de video Sorry van Flip Skateboards. Iedere video is als een mixtape waar men jaren over heeft nagedacht (want zo lang duurde het voor de meeste om gemaakt te worden) en ik heb hierdoor zo veel over muziek geleerd.

Als je jong bent en verveeld door je omgeving, bieden deze video's je een kijkje in de wereld daarbuiten, met zijn exotische steden en architectuur. Weergegeven vol snelheid, alsof het vastzit in een futuristisch schilderij, onder een felblauwe lucht ergens ver bij jou vandaan. Het leven van een professioneel skateboarder komt over als een droom. Vandaag de dag, als ik een vreemde stad voor het eerst bezoek, herken ik bepaalde alledaagse gebouwen alsof het plekken zijn die ik in een vorig leven heb bezocht - het is een beangstigend maar magisch gevoel. Laatst liep ik door Koreatown in Los Angeles, en kwam ik langs een nogal onaantrekkelijke trap, met 15 treden en onderaan een rij paaltjes, die mijn aandacht trok. Deze trap staat bekend als de Wilshire Rails, ooit een wereldberoemde skatespot, totdat de paaltjes aan de onderkant werden geplaatst, waarna ze een ode kregen in de video Bake and Destroy van Baker. Ik werd nogal emotioneel van mijn ontmoeting met die trap. Skaten verandert de manier waarop je naar de wereld kijkt, en het neemt volledig bezit van je. Zelfs nu nog staar ik vaak naar trappen en leuningen in de stad - in plaats van bijvoorbeeld naar sexy voorbijgangers - en stel ik me de meest bizarre tricks voor die ik erop had willen uitvoeren. Ik zal nooit meer op dezelfde manier naar architectuur kijken.

Skaten draagt bij aan de vorming van je identiteit. Tricks lopen vaak genoeg verkeerd af, maar over het algemeen is de skatewereld er één wereld vol positiviteit, vriendelijkheid en acceptatie. Niet dat het niet verschrikkelijk hard werken is om tricks te leren. "Skateboarden is een grootse activiteit" - zei Jerry Seinfeld tegen Chris Rock in een aflevering van Comedians In Cars Getting Coffee. "Een skateboardtrick leren betekent dat je heel vaak op je bek gaat, voordat het een keertje lukt. Je komt er niet ongeschonden uit, maar je hebt die trick wél geleerd, en dat is een levensles. Altijd als ik kinderen zie skateboarden denk ik 'die kinderen komen er wel.'"

Op het internet is een bijzondere video te zien van Ishod Wair (door het magazine Trasher uitgeroepen tot skateboarder van het jaar 2014) waarin al zijn pogingen van één dag om een lastige trick uit te voeren zijn vastgelegd. Ik kan het blijven kijken. Hij gooit zichzelf in principe van een enorme trap af, in een fontein, maar liefst 72 keer achter elkaar, en breekt daarbij zijn board en ontwricht een vinger. Uiteindelijk lukt het hem en wordt hij door alle omstanders, inclusief willekeurige voorbijgangers, toegejuicht. Je ziet zelden zo'n explosie van collectieve vreugde in een grote stad, laat staan op zo'n treurig plein. Maar Ishod landt de trick en bezorgt de mensen met een lach op hun gezicht (als je het met eigen ogen wilt zien, het youtubefilmpje heet 'Ishod sw bigspin Love Park Gap UNCUT').

Zelfvertrouwen, op genadeloze wijze de confrontatie met de openbare architectuur aan leren gaan, de wetten van de natuur, onverwachte muziekvoorkeuren, een gevoel van saamhorigheid - je vindt het allemaal in de skatecultuur. "Mijn vader moedigde het altijd aan," zegt Sage. "Ik heb een tijdje aan andere sporten gedaan, maar wilde eigenlijk altijd liever skaten. Dus dat deed ik." Als antwoord op de vraag wat de FA kids zo speciaal maakt, zegt hij: "We zijn echt een hechte vriendengroep, ik kan ze allemaal mijn broers noemen. We zijn samen groot geworden." Op een bepaalde manier zorgt skaten voor een sterker gevoel van verbondenheid dan traditionele teamsporten. Dat komt omdat het niet om winnen draait, maar om rondhangen met mensen die je aardig vindt, zowel 's nachts als overdag. Het is een manier om vrienden te maken, een groep te vormen, om samen delen van de stad te herontdekken en de architectuur tot je eigen sociale ruimte te maken.

Als ik aan Sean Pablo vraag om de identiteit van Supreme te omschrijven zegt hij: "Ik weet het niet. Het interesseert me niet wat andere mensen denken, we doen wat we willen doen." En het belangrijkste aan skaten - denk ik - is dat het je leert om in jezelf te geloven. Om jezelf te vertellen, "ik kan dit doen." Skaten biedt een alternatief voor een maatschappij waarin men geobsedeerd is met seksuele objectivering en financieel succes, het heeft juist meer te maken met zelfexpressie. Uiteindelijk gaat het om een individu dat met een rotgang de wereld verkent, en in ieder obstakel een mogelijke speeltuin ziet. 

Credits


Tekst Dean Kissick
Fotografie David Sims
Modellen Sage Elsesser, Tyshawn Jones, Aidan Mackey, Sean Pablo Murphy
Alle kleding Supreme

Tagged:
Skate
Think Pieces
supreme
exclusief
david sims