is drag anti-feministisch?

Is drag vrouwonvriendelijk? Drag Jacob Bird zocht het voor ons uit.

door Jacob Bird
|
09 september 2015, 3:39pm

Photography Louie Banks

Het hebben van een olifantenhuid is een pré voor welke performer dan ook. Toch kreeg ik na mijn show buikpijn bij alleen al het denken aan de reacties (alhoewel ik het zelf geweldig vond gaan, dat geef ik toe). En toen was er die tweet: "Je drag-performance was bullshit. Het was belachelijk."

Wat een vage, pijnlijke belediging. Ik trok me niet direct iets aan van de anonieme sneer; wat me meer pijn deed, was de e-mail die de tweet toelichtte. Ik ontving een ellenlang bericht waarin allereerst een verontschuldiging te lezen was voor de wreedheid van de tweet. Vervolgens werd me haarfijn uitgelegd op welke manieren mijn performance discriminerend was. Ik liet de mail aan mijn vrienden lezen en we lachten erom, maar de woorden raakten me wel degelijk.

Drag zijn kan soms beledigend overkomen: het kan als seksistisch en racistisch worden ervaren. Als een drag-burlesque-performer eindig ik mijn act vaak naakt of halfnaakt, wat mijn critici, wellicht terecht, zien als objectificatie van vrouwen. Het is tenslotte een performance waarin ik er als man bewust voor kies om me vrouwelijk en seksueel op te stellen. Maar suggereert dit dat ik vrouwelijkheid enkel en alleen associeer met seksualiteit? Absoluut niet, en ik heb genoeg argumenten klaar die de male gaze omver kunnen verwerpen, maar wie ben ik om daarover te beginnen? In een maatschappij waarin mannelijkheid nog altijd overheersend is, heb ik als man het privilege om op te treden als vrouw. Wellicht voedt mijn keuze om te performen als drag juist vrouwenhaat, in plaats van dit af te wijzen.

Deze gedachten hielpen me niet verder. Tot ik dacht: Ik ben gender-fluid. Dit is mijn eigen lichaam, ik ben niet verplicht me naar mijn geslacht te gedragen. Ik hoef me niet te schamen voor hetgeen dat mij kracht geeft. En inderdaad, als drag buit ik clichés over vrouwen uit, juist om vrouwelijker over te komen. Dit geeft me kracht - het laat zien dat de dingen die we als vrouwelijk of mannelijk beschouwen enkel lichamelijk zijn. Wat we zijn is slechts een sociale constructie.

Trans en drags zijn op geen enkele manier met elkaar te vergelijken. Transgender-vrouwen zijn geen dragqueens - sterker nog, het is erg beledigend om dat te beweren. Ik zie mezelf echter als gender-fluid, en dat druk ik grotendeels uit in drag zijn. Maar is een drag dan een transgender in een kostuum? Dit zou alle bijbehorende emotionele en psychologische elementen van trans-identiteit tenietdoen. En zouden transgenders zich moeten gedragen zoals onze maatschappij vrouwelijkheid heeft bedacht?

Toen was daar de genadeslag, in de vorm van een e-mail: is drag zijn racistisch? Drags worden recentelijk vaak beschuldigd van cultural appropriation, waarbij vogue-ing het grootste pispaaltje is. De Britse Student's Union heeft onlangs een beleid ingevoerd dat blanke, homoseksuele mannen (want 'blank' en 'mannelijk' wordt als een dubbel privilege beschouwd) verbiedt om gedrag of taal te imiteren afkomstig uit de zwarte vrouwelijke cultuur. Maar ook dat is discutabel en omver te werpen met bijvoorbeeld Edward Saids theorieën over discriminatie, waar zowel donkere mensen als homoseksuelen mee te maken krijgen. Hoe dan ook, het blijven slechts vergelijkingen, en blanke homoseksuelen kunnen in dit geval bijna niet voorkomen dat ze iemand kunnen beledigen, mochten ze het beleid negeren.

Dus, seksistisch, transfobisch en racistisch? Er is vast en zeker ook ergens homofobie in het spel. Ik besprak al deze kwesties met Lisa Power tijdens het debat Is Drag Feminist? in Soho House, waar we beiden panellid waren. Ik legde haar uit dat de intentie van de performer er niet meer toe doet als het publiek het toch als beledigend zal ervaren. Hier was Lisa het niet mee eens: "Intentie is wel degelijk van belang, en zeker als de intentie is om niet te kwetsen. Dan is het blijk van bewustzijn. Wanneer een performer zijn act niet beledigend bedoelt op persoonlijk, sociaal en theoretisch gebied, is dat misschien al goed genoeg." 'Genoeg' in de zin van dat er vanaf dat moment ruimte is voor een dialoog. Het is vanzelfsprekend dat het hebben van goede intenties onacceptabele beledigingen niet zullen rechtvaardigen - hoe goed iemand het ook mag bedoelen. Maar een groot deel van de discussies die ik voer met critici zijn ontstaan uit onduidelijkheid. De beste manier om vooruitgang te boeken is door na te denken en te praten over deze problemen en meningsverschillen. 

Credits


Tekst Jacob Bird

Tagged:
DRAG
Gender
Feminisme&
jacob bird