rick owens' piemelparade bewijst dat hij nog steeds de meester van het choqueren is

Rick Owens stuurde vorige week vier naakte piemels de catwalk op. En waarom ook niet? Dat is nou eenmaal hoe het eraan toegaat in zijn wereld.

door Dean Kissick
|
27 januari 2015, 10:05am

Lang geleden, toen zijn carrière nog in de kinderschoenen stond, publiceerde i-D een foto met daarop twee Rick Owens - de een met de mond open op zijn knieën, en de ander met de broek op de enkels, plassend in de ander z'n mond. Ik weet niet precies wat ik als eerst zou doen als er opeens twee van mij waren, maar waarschijnlijk niet dat. Hoe dan ook, het resultaat was dat we een aantal jaar verbannen werden uit verschillende Amerikaanse staten, terwijl Rick Owens gewoon doorging met het choqueren van de modewereld. Dit keer deed hij dat door een aantal modellen halfnaakt - de helft die je niet verwacht - de catwalk op te sturen. De modellen in kwestie leken daar helemaal niet zo blij mee te zijn. Hebben we er ook niet allemaal nachtmerries over gehad, dat je een ruimte inloopt waar iedereen begint te lachen, en dat je je plotseling beseft dat je vergeten bent om een broek aan te trekken?

Ik wil jullie zo iets vertellen over de feestjes van Rick Owens, maar laten we het eerst over de trends van het seizoen hebben. Nekken en dan meer specifiek halsopeningen zijn opeens overal. Er waren strakke polonekken, gedragen onder lange, wijde jassen, op onder meer de catwalks van J.W. Anderson en Raf Simons. Verder had je Craig Green, een gevierde ontwerper die met zijn silhouetten, strenge zwart/wit-kleuren en buitenaardse seksualiteit vaak inspiratie bij Rick Owens lijkt te vinden. Green voorzag een aantal van zijn truien van extra halsopeningen, geplaatst op de buikspieren, waardoor ze nog het meest op kleine raampjes leken. En dan had je natuurlijk Rick Owens, die zijn halsopeningen nog net iets lager plaatste, namelijk precies op de geslachtsdelen van zijn modellen. De laatste keer dat ik een model in zijn blote piemel zag rondlopen was bij Somerset House, waar het model in kwestie dronken een paar boze beveiligingsmannen ervan probeerde te overtuigen dat hij naar binnen moest omdat hij een show moest lopen.

Fotografie Ash Kingston

Backstage legde Owens uit dat hij geïnspireerd werd door een oude Frans film die zich afspeelde in een onderzeeër, en dan dus meer specifiek door de patrijspoorten. In zijn show vertaalden die zich naar een soort glory holes, die iedereen uitnodigden om een kijkje te nemen en misschien wel meer te doen. Het is een beetje als met een puppy door een park lopen, en hopen dat een vreemde zal vragen of hij het beestje mag aaien. Vreemd genoeg, of misschien ook juist wel niet, is dit niet de eerste keer dat ik Rick Owens en glory holes in één zin genoemd heb. Ik ging een keer naar een Rick Owens-feestje in een men-only S&M-kelder, en ik verbaasde me daar over het feit dat aan de muren in de mannentoiletten - en er waren alleen mannentoiletten - veiligheidswaarschuwingen hingen die je informeerden hoe je kon voorkomen dat je syfilis op zou lopen. Ik had dat op een plek met zoveel glory holes nog nooit gezien. En het waren er veel - ze waren overal. Sommige waren ook super groot, zo groot als je gezicht. Eentje was een paar centimeter boven de grond geplaatst en ik kon echt niet bedenken waar die voor was. Maar misschien ben ik nog te onschuldig.

Later vertelde iemand me dat een van de organisatoren een paar weken voor dat feestje de kelder had moeten bezoeken, en daar naakt over de vloeren moest kruipen, smekend of hij er een feestje mocht geven. Diezelfde persoon vertelde me dat ze aan de bar ook poppers verkochten. Elders in de kelder hingen vreemde kooien in de vorm van lichamen, waarin mannen konden worden opgesloten, en ik geloof ook dat ik een soort van apparaten zag waarmee je mannen aan het plafond kon hangen. Het was overigens echt een super leuke nacht, en iedereen was lief en had het naar z'n zin - we hebben er zelfs een video over gemaakt:

Toen we hem backstage vroegen waarom hij zijn modellen halfnaakt de catwalk op had gestuurd, antwoordde Rick: "Het leek me het simpelste oergebaar. Ik bedoel, de wereld is nu zo straight…" En Rick Owens hele carrière draait om het creëren van nieuwe werelden voor zijn volgers - om ontsnappen aan de realiteit, niet alleen in zijn kleding, maar ook in zijn clubnachten in Parijs, zijn mythische meubelcollecties en zijn ongebruikelijke winkels. Tijdens mijn laatste bezoek aan zijn winkel aan de Londense South Audley Street stond er een kom M&M's, maar dan alleen in grijstinten. Alles is ongebruikelijk in zijn wereld. Vandaag nog hoorde ik het volgende gerucht: "Ik hoorde dat Rick Owens een partij witte tanktops gaat uitbrengen die gedrenkt zijn in ZIJN EIGEN PIS!"

Een paar maanden geleden ging ik naar een Rick Owens-feestje in de parkeergarage van Selfridges, waar we de 20e verjaardag van het huis vierden. Er waren mannelijke modellen die topless en compleet wit geverfd op paarden zaten. Ook achter de bar stonden uitgehongerde modellen - een werd er uitgegooid toen hij op de bar klom en erover begon te pissen. Ik vond dat helemaal niet zo raar. Toen ik de rokerige ruimte inliep zag ik een DJ, helemaal zwart geverfd, die er super wasted uitzag en die de hardste techno draaide die ik ooit gehoord had. Af en toe was het letterlijk een paar minuten stil als een nummer was afgelopen, wat hij helemaal niet door leek te hebben - hij ging gewoon door met zichzelf vasthouden en zijn gezicht bedekken alsof hij aan het sterven was. Maar misschien was dat ook wel zo.

Photography Ash Kingston

Niet iedereen zou in de wereld van Rick Owens willen leven. Een van mijn vrienden klaagde: "Het is gewoon niet nieuw meer, wie heeft er nou nog geen piemel gezien?" En dat is ook wel waar, zeker in de mode-industrie. Toch zijn vreemde, misschien zelfs weerzinwekkende lichaamstrends belangrijk. 2014 draaide om de billen - vooral om de onmogelijk ronde exemplaren van Kim Kardashian, die naar het schijnt werden opgespoten met haar eigen vet. Op eenzelfde soort manier schreef Alexander McQueen modegeschiedenis met zijn lente/zomer '95-show, toen hij de "bumster" jeans introduceerde. Hoewel ik er op straat nooit iemand in heb zien lopen… En zo zijn er altijd nieuwe lichaamsdelen die zich lenen als het middelpunt van nieuwe fetisjen. Of dat nou Lindsay Lohans vagina is wanneer ze zonder ondergoed uit een auto struikelt, of het heupbeen van Anja Rubik die uit de hoogste split ooit, in een avondjurk van Anthony Vaccarello steekt. Vaak is het grotesk, obsceen, maar mode draait om provocatie en verlangen, dus het maakt eigenlijk gewoon niet uit.

De show van Rick Owens zorgde voor ontaarding, en dat was precies waar hij op gedoeld had - de show was bedoeld om ons mee te nemen naar een andere wereld, een heel gore, waar we onze verbeelding de vrije loop kunnen laten. Een wereld waarin onze lichamen misschien wel vernederd kunnen worden, maar waar het vooral ook draait om een fantasie van onmogelijke glamour en rijkdom, om travestie en androgynie, verwarring. Een wereld waarin je constant je penis laat zien, zelfs midden in de winter. Allemaal op een catwalk in Parijs.... "Wie anders zou ermee wegkomen?", vroeg Owens zich backstage af.

rickowens.eu

Photography Ash Kingston

Credits


Tekst Dean Kissick
Zelfportret door Rick Owens
[The Spectator Issue, no. 220, mei '02]
Backstagefotografie Ash Kingston, bij Rick Owens herfst/winter '15

Tagged:
Menswear
Rick Owens
Mode
Dean Kissick
herfst/winter 15