een intiem gesprek met supermodel Kate Moss

In december 1993 stond Kate Moss voor de allereerste keer op de cover van i-D. In een oversized trui sierde ze de voorpagina van No. 123, The Smart Issue. Hieronder lees je het allereerste interview dat we met haar hielden. Ga er even lekker voor...

|
jan. 16 2017, 4:00pm

Corinne Day

"Ik hou van de realiteit - dingen als een slechte houding, afwezig staren, net te dunne lichamen… Het is normaal voor tieners. Vrouwen zijn vergeten hoe het is om jong te zijn", zo zei Corinne Day eerder dit jaar toen ze een schoolmeisje uit Croydon oppikte met wie ze het schoonheidsideaal van de jaren negentig zou herdefiniëren. Wat ze toen nog niet wist was dat ze een van de grootste modefenomenen van het decennium zou creëren.

Dat fenomeen was mini-model Kate Moss. Kate Moss is 19 jaar oud, 1.73 meter lang en 48 kilo zwaar. Haar gezicht en lichaam maakten de weg naar catwalks en magazines vrij voor een nieuw soort model, en waren aanleiding voor talloze artikelen over de onmogelijke schoonheidsidealen die zij vrouwen oplegde. Dingen werden een paar maanden geleden nog eens verergerd toen de Britse Vogue een fotoserie van Day publiceerde waarin een minderjarig lijkende Moss in goedkoop ondergoed in een louche flat rondhing. "Pedofilie!", schreeuwden de krantenkoppen. Maar Kate Moss is wel degelijk meerderjarig, en wat we echt zagen was een nieuwe orde die zichzelf deed gelden.

In 1993 heeft de mode zich onderworpen aan een realitycheck. Overmatige uitbundigheid wordt nu gezien als smaakloos. Glossiness wordt aan de kant gezet en de politieke en economische onrust geaccepteerd. De realiteit baant zich een weg door de wereld van de couture. Na de onnatuurlijke glamour van de jaren tachtig was het tijd voor verandering - perfectie was saai geworden. Mensen wilden iets dat minder onnatuurlijk was - een alternatief voor de conventionele goede looks. Dit werd aangevuld door een revolutie in editorial fotografie: fotografen als Day, Nigel Shafran, Kate's knipperlichtvriendje Mario Sorrenti, David Sims en Juergen Teller waren net zo geïnteresseerd in persoonlijkheid als in proportie.

Kate is het gezicht van schoonheid zonder kunstgrepen - zonder couture en enorme hakken, zonder lagen make-up. Met ongewassen haren en Adidas-trainers is ze een afspiegeling van de realiteit - of in elk geval van een versie van de realiteit die schoonheid ziet als iets dat dieper gaat dan imperfecties verhullen. Het draait allemaal om het veranderen van wat acceptabel is voor mensen. De imperfecties van modellen werden altijd onzichtbaar gemaakt met make-up en cameratrucjes, maar vandaag de dag heerst het idee dat meisjes geaccepteerd moeten worden zoals ze zijn - ook als ze afwijken van het traditionele schoonheidsideaal.

Het was tijd dat Kate erkend werd. Nadat ze jaren onbetaald werk deed voor Engelse bladen als deze, is ze geschoten voor Calvin Klein-campagnes met hunk Marky Mark, voor de commercials van Vauxhall's Corsa, voor Versace en voor honderden covers. Haar privéleven wordt breed uitgemeten in roddelblaadjes, en alles wat ze doet gedocumenteerd door de paparazzi. Ze is het nieuwe gezicht geworden van een golf Brits modetalent die op het punt staat de wereld over te nemen.

Ze ziet er echter nog steeds hetzelfde uit. Of ze nou geschoten wordt met andere supermodellen in een of andere fancy club, of terwijl ze met vrienden op straat hangt, ze draagt nog altijd een afgedragen spijkerbroek en een paardenstaart. Dat is onder meer wat haar speciaal maakt, en wat haar onderscheidt van andere modellen. En haar andere onderscheidende kwaliteiten? Kijk eens naar haar foto's met die vreemde combinatie van onschuld en seksualiteit, en ontdek het zelf...

Waar ben je en hoe ziet je omgeving eruit?
Ik ben in Parijs in mijn appartement en het is hier super leuk.

Omschrijf jezelf in drie woorden.
Oh my God! Ik ben blij dat ik net koffie op heb. Ehhm… Ik weet het niet. Kan ik hierop terugkomen? Ik zou niet willen zeggen sexy. Ik denk ook niet dat ik grappig ben, maar sommige vrienden vinden van wel... Verder weet ik het niet hoor.

Wat zijn je favoriete bands?
Dat zijn er heel veel. Ik vind de Rolling Stones te gek en Radiohead en Suede en the Velvet Underground...

En je favoriete nummer?
Op het moment weet ik het even niet, maar het is een tijdje Venus As A Boy van Björk geweest.

Hoe besteed je je zondagmiddag het liefst?
Gewoon chillen en niks doen. Gisteren bijvoorbeeld heb ik samen met vrienden EastEnders gekeken en gekookt. Ik hou niet van koken maar wel van eten, dus mijn vrienden koken en ik eet. Toen hebben we een beetje gehangen, wijn gedronken, backgammon gespeeld en video's gekeken. Niet heel spannend, maar het was een goeie dag.

Waar geef je het meeste geld aan uit?
Kleren denk ik. Ik koop niet super veel kleren, maar ik geef er meer aan uit dan aan uitgaan.

Wie zijn je favoriete designers?
John Galliano, Helmut Lang, Martin Margiela en Vivienne Westwood.

Heb je een lievelingskledingstuk?
Vivienne heeft me onlangs allemaal dingetjes gegeven, en daar zit een kleine, roze, mohair jurk bij die echt super schattig is. Oh, en ik heb ook tevergeefs geprobeerd om een dag zonder mijn Adidas-gympen door te komen.

Wat doe je in je vrije tijd?
Met vrienden hangen, muziek luisteren en praten… Oh, en shoppen! Heel veel!

Hoe ziet een perfecte nacht uit eruit?
Uiteten gaan en dan naar een club waar al mijn vrienden zijn - een funky club in Londen.

En wie zou je ideale date zijn?
Keanu Reeves. Ooh, maar er zijn heel veel mensen die ik sexy vind.

Wie was je eerste crush?
Matt Dillon. Maar op school was dat Scott Wilson. Ik was super verliefd! Ik heb één keer met hem gezoend, maar daarna zijn we gewoon vrienden geworden. Ik was denk ik 14 jaar. Ik heb Matt Dillon wel in clubs gezien, maar ben nooit naar hem toe gegaan om met hem te praten. Hij heeft een slechte reputatie in New York, dus dat is wel een beetje een afknapper.

Vond je Marky Mark leuk toen jullie geschoten werden voor Calvin Klein?
Niet echt. Hij mij geloof ik ook niet. We waren elkaars type niet. Hij was een soort jonge homeboy - echt heel jong - en houdt van meisjes met grote billen en borsten. Ik val niet echt in die categorie.

Hoe voelt het om zoveel mannelijke aandacht te krijgen?
Ik weet niet of ik een sekssymbool ben - ik denk het niet. Ik weet het niet! Het is schattig dat tienerjongetjes mijn foto's aan hun muren willen hangen. Mensen komen niet zo snel meer naar me toe om te flirten, ik denk dat ik nu intimiderend ben. Voorheen werd er constant met me geflirt.

Wat is de beste openingszin die je ooit gehoord hebt?
Mijn ex-vriendje [Mario Sorrenti] zei dat hij me wilde fotograferen. Hij vroeg mijn nummer, belde me op en zei dat hij een supermodel van me wilde maken. Dat was grappig. Ik heb zelf niet echt een openingszin - ik flirt gewoon.

Hoeveel drank is er nodig om jou dronken te krijgen?
Super veel! Het hangt er wel vanaf - als ik goed gegeten heb kan ik de hele nacht door drinken. Het ligt aan de omstandigheden en aan wat ik allemaal gedaan heb. Ik drink gin&tonic, super lekker!

Wat is je slechtste eigenschap?
Dat ik niet weet wanneer ik nee moet zeggen, en wanneer ik ergens mee moet stoppen. Weten wanneer je nee moet zeggen, maar geen nee zeggen. Weten dat je iets moet doen, maar het niet doen - dat is ook een slechte kant van mij. Oh, en nooit iemand terugbellen en geen contact onderhouden met m'n familie.

Saaie vraag: heb je altijd al model willen worden?
Nee. Ik wilde reizen, maar wist nog niet hoe. Ik had bedacht om naar school te gaan en dan toerisme of zoiets saais te studeren. Gelukkig heb ik dat niet gedaan - dan had ik nu als reisagent achter een bureau gezeten.

Hoe was je voordat je model werd?
Ik was best verlegen op school. Ik was het meisje dat met alle jongens bevriend was, niet het meisje dat jongens leuk vonden. Ik had nooit echt een vriendje. Ik was meer een van de jongens.

Ooit de wet overtreden?
Ja, maar ik ben nooit gepakt! Niks serieus. We hebben allemaal toen we jong waren wel dingen gedaan als dingetjes stelen in de supermarkt - ik heb trouwens nooit iets gestolen, dat kon ik gewoon niet. Ik was te paranoïde. M'n vrienden deden het wel en dan stond ik op de uitkijk.

Zou cannabis gelegaliseerd moeten worden?
Yeah.

Rook je?
Ja. Wie gaat er nu nog zeggen, "nee, nee, dat doe ik niet"? Niemand verbergt het nog - het is niet alsof het een drug is.

Vorige maand tijdens de shows in Parijs deden geruchten de ronde dat sommige meisjes serieuze drugsproblemen hadden om dun te blijven. Is dat waar?
Ik heb me nooit zo druk gemaakt over m'n gewicht, dus ik zou nooit zulke extreme dingen doen. Ik ken ook niemand die dat wel doet. Het is belachelijk. Trouwens, misschien ken ik één meisje die dat doet, die woont bij een vriendin van mij. Ik denk niet dat heel veel meisjes het doen.

Moet je je erg bezighouden met wat je eet?
Nee. Ik ben ook nooit op dieet geweest. Ik kan wel aankomen hoor. Als ik in Parijs ben voor de shows verlies ik ook gewicht, maar dat is omdat ik dan super druk ben en van de ene naar de andere locatie ren. Als ik weer in LA of New York ben kom ik weer wat aan. Niet super veel ofzo, maar mensen zien het wel.

Heb je je skinny lichaam weleens in willen ruilen voor rondingen als die van Helena Christensen?
Ja, super vaak. Ik wilde altijd borstimplantaten! Dat zou ik nu niet meer doen, maar toen ik jonger was had ik wel zoiets van "ik wil tieten". Ik wilde super graag grotere borsten. Ik zou nog steeds wel iets meer willen dan ik nu heb, maar alleen als ze van zichzelf nog een beetje groeien.

Ze zeggen dat persoonlijkheid tegenwoordig in de modellenwereld belangrijker is dan je maat...
Ik denk niet dat dat waar is. Het draait volgens mij meer om de fotograaf die laat zien wie hij is, dan dat het draait om wie het model is. Ze zeggen dat het 'echter' is omdat het voor hen echter is, maar dat is het helemaal niet. Het is voor het model niet echt, alleen voor de fotograaf die er zijn interpretatie aan geeft - hij is degene met een visie. Persoonlijkheid is ook wel belangrijk - het is nu meer dan een foto van kleding. Als je nog op die manier model staat kan je net zo goed catalogussen doen. Je moet er nu emotie in stoppen, dat is wel veranderd.

Is er iets dat je niet zou doen voor een fotoshoot?
Ik zou geen bont dragen. Dat vragen ze trouwens ook niet zo vaak meer van je. Het hangt verder van de tijd, dag en fotograaf af. Je kunt ja zeggen tegen een bepaald iemand omdat je diegene kent en weet dat het resultaat nooit uit de context gebruikt zal worden. Soms kijk je naar de kleding die je aan moet en denk je "bah!", maar het is je werk dus je trekt het gewoon aan.

Je houdt er zeker wel van om gefotografeerd te worden?
Nee! Ik vind het niet meer erg om op een set te zijn, maar ik hou nog steeds niet van snapshots. Undercoverfotografen zijn de ergste - je weet niet eens dat ze een foto maken en de volgende dag staat het opeens in de krant. Super irritant. 

Heeft het succes je veranderd?
Tot op zekere hoogte wel - dat gebeurt ook als je het niet wilt. Je kunt er niks aan doen - je omgeving en leven zijn opeens zo anders. Maar ik ben nog steeds dezelfde persoon.

Denk je dat jouw succes iets veranderd heeft in de modellenwereld - de weg heeft vrijgemaakt voor acceptatie van meisje die niet voldoen aan de traditionele modellencriteria?
Op een bepaalde manier wel, maar in de modewereld loopt iedereen als schapen achter elkaar aan - als één iemand iets doet, doet opeens iedereen het. Ik vind het wel te gek - je hebt nu grote en kleine meisjes in plaats van één acceptabele maat en vorm.

Wat vind je het belangrijkst - geld, roem of seks?
Sowieso seks!

Ben je weleens onzeker over je uiterlijk?
Soms word ik 's ochtends wakker, kijk ik in de spiegel en denk ik "shit, ik zie er slecht uit". Ik zie er nu ook best slecht uit trouwens - ik moet echt onder de zonnebank want ik ben super bleek.

Nog een saaie vraag: wat ben je over tien jaar aan het doen?
Ik wil niet zo lang modellenwerk blijven doen als Lauren Hutton, maar ik weet nog niet wat ik wel aan het doen zal zijn. Er komt vanzelf iets voorbij. Ik heb aan fotografie gedacht, want op de set leer je zoveel over beelden en over hoe dingen werken. Maar nu weet ik het niet meer. Veel van mijn vrienden zijn fotograaf, en ik wil het gewoon niet echt meer.

Er was eerder dit jaar ophef over een lingerieshoot die je hebt gedaan voor de Britse Vogue, omdat je daarin minderjarig leek...
Dat was een beetje raar. Ik had er destijds iets van kunnen zeggen, maar dat hadden mensen alleen maar leuk gevonden. Ik wist dat de foto's niet zo bedoeld waren als de mensen zeiden, en ze maakten echt van een mug een olifant. Mensen zullen altijd dingen over je blijven schrijven die niet waar zijn, maar je moet het gewoon aan je voorbij laten gaan. Ik bedoel, ik had toen zoiets van "oh my God, dat is zoiets verschrikkelijks om te zeggen. Pedofilie, uggh". Maar je moet het gewoon langs je heen laten gaan.

Nu staat Tania Court in de krant met roddelstukjes over "heeft ze wel of niet anorexia".
Ze is dun, maar dat zijn zoveel meisjes. Wat moet ze dan doen? Stoppen met werken om mensen blij te maken, omdat ze dan zogenaamd niet langer meisjes onzeker maakt over hun lichaam? Zij gaat niet stoppen met werken, het hangt af van de mensen die haar boeken - dat zijn degenen die betalen. Als zij zich niks van de media aantrekken, waarom zou Tania dat dan wel doen? Voor mij geldt hetzelfde. Ik denk "oh my God, wat moet ik doen? Eten en aankomen? Zullen ze dan blij zijn?". Waarom zouden we mensen blij proberen te maken die niks met ons en onze levens te maken hebben?

Vraag je je nooit af of er waarheid schuilt in de beschuldigingen dat modellen op een slechte manier het zelfbeeld van vrouwen beïnvloeden?
Vrouwen zullen zich altijd zorgen maken over hoe ze eruitzien. Toen Cindy helemaal hot was wilde iedereen siliconen. Nu zeggen ze dat mensen anorexia krijgen omdat modellen zo dun zijn. Ik denk niet dat vrouwen zo dom zijn dat ze door een magazine bladeren en denken "oh God, ik moet zo dun zijn om in de mode te zijn". Zolang ze zich goed voelen over zichzelf trekken ze zich niks aan van wat de modebladen voorschrijven. Ik hoop het tenminste niet.

Tot slot: ben je een belastingontduiker?
Zeg ik niet! Dat kan ik ook niet doen - de belastingmannetjes zullen er meteen bovenop springen. Ik praat niet over geld. Je krijgt belachelijke bedragen, snap je. Als je daar met normale mensen over praat hebben ze zoiets van "fuck, waarom ben ik niet mooi geboren". Dat zei iemand laatst tegen me. Ik bedoel, ik werk wel hard, maar het is gewoon ander soort werk. Ik praat er niet zo graag over.

Maar je verdient wel een fortuin, is geld dan niet belangrijk?
Nee, het is niet belangrijk om rijk te zijn. Het is gewoon belangrijk dat iedereen wat geld heeft. Gewoon een beetje is goed. 

Credits


Tekst Avril Mair
Fotografie Corinne Day