honderd naakte vrouwen in één boek

Hoe spannend de naaktportretten van Nadia Lee Cohen ook zijn, haar modellen worden nooit een object.

door Tish Weinstock
|
16 november 2015, 8:45pm

Nadia Lee Cohen groeide op in een boerderij op het platteland. Ze had er altijd een hekel aan om zich netjes te kleden, en droomde er stiekem van een jongetje te zijn. Tegenwoordig ademt ze vrouwelijke charme. Een klik op haar Instagram en je ziet de blonde bombshell in een groot aantal poses die je doen denken aan een kindsterretje uit Hollywood, met een moderne twist. De foto's zijn tegelijk bekend en totaal surrealistisch. Ze vervagen de grenzen tussen fantasie en realiteit, en levend en dood.

In haar wereld tart Nadia de logica met referenties naar Marilyn Monroe, McDonalds Hitchcock tot Divine. De vrouwen die ze afbeeldt, lijken zowel geobjectiveerd als krachtig. Ze werkt momenteel aan haar eerste boek, 100 Naked Women: een serie ondermijnende naaktportretten van vrouwen die ze online vond. We spreken haar over seks, censuur en de vrouwelijke vorm.

Hoe zou jij je esthetiek omschrijven?
Door vrouwen gedomineerd, kleurrijk, als iets wat ik me eerst verbeeldde, en misschien als iets wat niet iedereen leuk vindt.

Wat probeer je te doen met je werk
Iets wat ik me in mijn hoofd verbeeld een fysieke vorm geven.

Je werk refereert meerdere films. Waar komt je interesse voor films vandaan?
Er zijn een paar films die de toon zetten voor alles wat ik nu leuk vind. Blue Velvet, Wild at Heart, Kids, Gummo, Pink Flamingos, Buffalo 66, Koreaanse horrorfilms. Het zijn er eigenlijk te veel om op te noemen. The Shining is een film die ik altijd noem, want ik voelde me echt vaag toen ik die voor het eerst keek. Als ik een jongetje was, had ik waarschijnlijk een verwarde, ongemakkelijke stijve.

Je werk vervaagt de grens tussen echt en kunstmatig, leven en dood. Vertel eens meer?
Ik verveel me snel als een foto 'gewoon leuk' is. Ik wil altijd dat er meer over te zeggen is, en het iets duisterder maken. Het speelt een spelletje met je, omdat er vaak iets vreemds in een herkenbare omgeving zit. Daarmee probeer ik de stemming te veranderen en het gevoel van zekerheid te testen. Er is niet altijd een eenduidig besluit. Ik weet bijna zeker dat het een resultaat is van alle morbide shit die ik in mijn hoofd gepropt heb.

Wat was het idee achter 100 Naked Women?
Ik fotografeerde een vriendin nadat het uitging met haar vriend. Vooral om haar een goed gevoel te geven. Toen ik zag hoe bevrijdt ze zich voelde na deze ervaring, werd dat de motivatie van het project. De serie groeide uit tot een reactie op de online censuur van vrouwelijke naaktheid. Dat is voor mij zeer relevant. Ik moet er elke keer bij stilstaan als ik foto's van deze serie, inspirerend beeld, of zelfs foto's van mezelf online zet. Ik wilde dit boek doorzetten, want het werd een project waarin de moderne vrouwen die er aan meewerken totaal niet beperkt worden in hoeveel ze van hun lichaam willen laten zien.

Wat zegt jouw werk over vrouwen? Geef je toe aan de mannelijke ideeën van objectivering, of vind je dat je werk de vrouwelijke vorm machtiger maakt?
Ik hoop dat mijn werk een positief beeld neerzet van vrouwelijke naaktheid en er geen object van maakt. Er wordt nu veel over dit thema gediscussieerd en daar ontsnapt mijn werk niet aan. Post-feminisme wordt geassocieerd met vrouwen die hun eigen zelfbeeld in handen nemen. Ze laten zich niet meer als voorwerp gebruiken. Om een non-seksueel beeld met een verhaal te maken, probeer ik altijd een beetje ironie en humor in mijn foto's te stoppen. Iemand zei eens dat mijn foto's meer voor mannen zijn dan voor vrouwen. Ik heb daar lang over nagedacht. Ik vroeg me vaak af hoe beide geslachten zich er bij voelen. Mijn doel is om opvallende beelden te maken met onconventionele modellen, locaties en voorwerpen, als contrast voor wat je dagelijks ziet in de media. Op het eerste gezicht lijkt mijn werk misschien te herinneren aan een tijd gedomineerd door mannen. De manier waarop ik de vrouwen fotografeer, zet het idee van die associatie op zijn kop. Ik kies er voor deze tijden te fotograferen, omdat ik het visueel fijn vind. De vrouwen in deze geënsceneerde settings zijn sterk en het hoofdonderwerp van de foto. Je kunt ze niet omschrijven als passief. Ook als ze huilen, komen ze op mij nooit over als zwak.

Waar zoek je naar als je vrouwen cast voor je naaktseries?
Een sterke vrouw die ik respecteer, comfortabel met haar lichaam is, vaak met een expressief gezicht dat lijkt op het personage dat ik eerder bedacht.

Je werk heeft ook een sterke seksuele onderstroom.
Een geweldige helderziende pornoster uit Las Vegas zei eens tegen me: "Nadia, je bent een heel seksueel persoon, maar het zit allemaal in je hoofd."

Er zijn ook veel referenties naar grote merken en consumentisme.
Ten eerste word ik gewoon blij van hoe sterke graphics eruitzien. Misschien houd ik daarom zoveel van Amerika. Ten tweede hebben grote merken en consumentisme een hele donkere, negatieve bijsmaak. Dat amuseert me. Ik denk dat ik deze associaties als parodie gebruik in mijn werk.

Je Instagram is ook heel gestileerd. Je kunt het bijna zien als verlenging van je werk. Alleen vervang je de mannequin-achtige vrouwen door beelden van jezelf. Is dat bewust?
Instagram is een moderne ontwikkeling rondom zelfportrettering. Ik denk en ik ben mijn werk, dus ik weet niet zeker of het daardoor bewust of onbewust is. Ik vind Instagram leuk, het is de perfecte plek om je raar te gedragen en te verkleden. Zo lang het binnen de regels blijft.

Waar werk je nu aan?
Constant naakte vrouwen! Ik heb zo veel vagina's gezien. Ik wil het boek echt afmaken! Fotoboeken zijn zo speciaal. Ik vond het altijd leuk om ze te hebben. Dus als die van mij tegelijk met de tentoonstellingen klaar is, maakt dat me heel trots.

nadialeecohen.com

Credits


Tekst Tish Weinstock
Fotografie Nadia Lee Cohen

Tagged:
freethenipple
bloot
Nadia Lee Cohen
naaktfotografie
100 naked women