Untitled. (Hat), 2018, © Tyler Mitchel

tyler mitchell bracht zijn utopische droomwereld naar amsterdam

De 24-jarige fotograaf, die als eerste Afro-Amerikaan de cover van Vogue schoot, opende gisteren zijn eerste solo-expositie in Foam.

door Lianne Kersten
|
19 april 2019, 12:43pm

Untitled. (Hat), 2018, © Tyler Mitchel

Het is best intiem om met een groep onbekenden in een museum op de grond te liggen terwijl je een kunstwerk bekijkt. En als je de video-installatie Idyllic Space van Tyler Mitchell vanuit een zitzak op het plafond geprojecteerd ziet, begrijp je meteen waarom het eigenlijk een vereiste is. “Ik wilde dat het als therapie zou voelen,” vertelt de 24-jarige fotograaf terwijl hij ons een aantal uur voor de opening door het museum rondleidt.

Hetzelfde soort optimisme is ook voelbaar in de rest van Mitchells werk, dat vanaf nu te zien is in het fotografiemuseum. Optimisme, bedoeld om te helen, zo legt hij uit. “Ik zag vroeger op Tumblr vrijwel alleen foto’s van sensuele, jonge, aantrekkelijke, witte modellen, die vrij rondrenden en lol hadden. Maar nooit van zwarte mensen.” Dus besloot Mitchell zelf die beelden te creëren waarin zwarte mensen net zo vrij, expressief, moeiteloos en gevoelig worden afgebeeld.

Esthetiek en mode zijn voor hem middelen om de kijker te lokken, het startpunt voor het gesprek dat hij eigenlijk wil voeren. Een aanpak die goed naar voren komt in zijn video-installatie Chasing Pink, Found Red, dat zijn debuut maakt in de expo. “Ik vroeg mijn volgers en mensen in mijn omgeving uit de Afrikaanse diaspora om een voicememo te sturen waarin ze momenten omschreven waarin ze herinnerd werden aan hun huidskleur. De kleine trauma's uit het dagelijks leven.” De twee uur aan audio die hij ontving combineerde hij met beelden van een vriendengroep tijdens een zorgeloze middag in het park.

In de installatie komt de tegenstelling die Mitchell’s werk zo bijzonder maakt duidelijk naar voren. De tegenstelling tussen dat wat je op het eerste oog ziet en dat wat er onder de oppervlakte speelt is altijd aanwezig. Het palet van snoepkleuren dat hij daarbij hanteert koos hij ook met een reden, na een maand op Cuba te hebben gewoond: “Ik ontdekte daar dat het pastelkleurige straatbeeld geen bewuste keuze was, maar geboren uit noodzaak: de bevolking kon geen witte, zwarte of blauwe verf betalen, die waren gewild en dus duurder. Daarom kochten ze maar gekke kleuren. Dat intrigeerde me zo, dat ik dat palet sindsdien in mijn werk gebruik.”

1555677202376-Boys-of-Walthamstow-2018-C-Tyler-Mitchell
Boys of Walthamstow, 2018, © Tyler Mitchell

De casting voor zijn shoots doet Mitchell zelf, ook voor zijn commerciële opdrachten. “Ik ga op deep dives door Instagram en Twitter, op zoek naar mensen die ik interessant vind.” Iets wat een onmisbaar onderdeel is van zijn werk, zo legt hij uit in een interview met curator Hans-Ulrich Obrist in Foam Magazine: “Ik vind het belangrijk dat ik ze op internet heb gevonden, dat ze op mij lijken, en dat ze meestal op de jongeren lijken met wie mijn foto’s resoneren. Die cyclus, die heen-en-weerbeweging om mensen te casten waar ik een deel van mezelf in zie, is wat het speciaal maakt.”

Mitchell is daarmee de belichaming van een generatie fotografen die is opgegroeid met het internet, en voor wie het een onmisbaar onderdeel is van hun werkproces. “Het voelt nog steeds gek om gepubliceerd te worden in een tijdschrift, omdat ik die vroeger vrijwel nooit las. Voor mij is online publiceren net zo belangrijk. Heel eerlijk: ik maak foto’s voor Instagram. En dat is voor mij niet minder gewichtig dan print.”

Untitled. (Two Girls Embrace), 2018, © Tyler Mitchell
Untitled. (Two Girls Embrace), 2018, © Tyler Mitchell

Zwarte kunstenaars als Jamel Shabazz, Gordon Parks en Kerry James Marshall vormden een katalysator voor Mitchells werk, en kregen dan ook een plekje in de expositie. “Toen ik onderzoek begon te doen voor mijn eigen shoots leerde ik steeds meer over mijn afkomst, en het belang van de manier waarop zwarte subjecten worden vastgelegd. Voor mij staan hun beelden voor vrijheid, eenheid en gerechtigheid. Iets wat ik in mijn foto’s wil laten terugkomen.” Zo bouwt Mitchell voort op het nalatenschap van kunstenaars die met hun werk kritiek leverden op de representatie van zwarte mensen, en staat hij tegelijkertijd aan de voorhoede van een nieuwe generatie die dit met optimisme wil doen.

“Tyler biedt ons met zijn werk de kans om te dromen, te overpeinzen en opnieuw voor te stellen,” omschreef zijn NYU-professor Deborah Willis het gisteren in haar openingsspeech. We hadden het eigenlijk niet beter kunnen omschrijven.

‘I Can Make You Feel Good’ is tot en met 5 juni 2019 te zien in Foam Amsterdam.

Tagged:
Amsterdam
foam
Tyler Mitchell
i can make you feel good