deze creatievelingen uit hongkong zijn niet bang hun tattoos te laten zien

We spreken vijf mensen die op een missie zijn om het stigma rondom tatoeagecultuur te doorbreken.

door Emma Russell
|
18 juli 2019, 9:57am

Tatoeages zijn in Hongkong al heel lang een taboe, maar de afgelopen jaren is er een nieuwe generatie tattoo-liefhebbers opgestaan die het stigma rondom de kunstvorm wil doorbreken. Ooit waren tattoos voorbehouden aan zeemannen en leden van Chinese criminele organisaties, die draken, feniksen en goden op hun lijf zetten om hun loyaliteit aan bendes te tonen. De enorme kunstwerken zaten vaak op verborgen plekken, om te voorkomen dat ze de aandacht trokken. Daardoor werden tatoeages een schandelijk geheim.

Nu tatoeages wereldwijd steeds normaler zijn geworden, omarmen meer jonge mensen in Hong Kong de lichaamskunst – ook al worden tattoos nog steeds vaak afgekeurd door oudere generaties. i-D sprak met vijf mensen die trots hun inkt laten zien.

1563439477446-hong-kong2

Clara Jade, model en tattooartiest

i-D: Wat was je eerste tattoo?
Clara Jade: “Handle with care.” Ik heb ADHD en ik denk dat mensen in Hongkong daar niet voldoende vanaf weten. Ze denken gewoon dat je gek of lui bent, en mijn moeder werd vaak enorm boos op me. Dan sloeg ze me, dus ik had zoiets van: “Handle with care.” Ik begrijp wel waarom ze zo streng was. Ze wilde niet dat ik zo opgroeide zoals zij. Ze had vroeger een slecht leven. Ze moest elke dag 30 kilometer naar school lopen, omdat ze als immigrant uit China niet veel geld had. Ze wilde dat ik iets zou bereiken wat zij zelf nooit echt had bereikt.

Hoe reageerde je moeder op je eerste tattoo?
Ze pakte de kleerhangers erbij. Ik zweer je dat ik daarna niet kon lopen. Nu gaat alles gelukkig goed tussen ons. Ze zegt wel de hele tijd dat ik zo schattig was zonder mijn tattoos.

Hoe is het om onder de tatoeages te zitten in Hongkong?
Het wordt steeds meer geaccepteerd, maar soms willen mensen niet naast je zitten in de metro of praten ze tegen hun kinderen over je. Ik was ooit eens in een tunnel en liep langs een oude dame, die haar boodschappen had gedaan. Ze hield ze strakker vast toen ik voorbij liep. Ik ben een klootzak, dus ik zei: "Boe!" Toen rende ze weg.

Kun je iets meer over je tatoeages vertellen?
Die van mij zijn in Japanse stijl met een moderne twist. Ik heb veel pioenrozen, die symboliseren dat ik een prinses ben. Maar ik heb ook een Darumapop, eentje zonder ogen. Je moet een wens doen of een doel voor jezelf stellen en dan moet je een oogje inkleuren. En als je wens is uitgekomen of je je doel hebt bereikt, kleur je het andere oog in. Dat heb ik nog niet gedaan, mijn doel is dan ook nog niet bereikt.

Spreekt de Japanse stijl je aan?
Er zijn veel populaire tattoos in traditioneel Amerikaanse stijlen, maar ik wilde graag meer oosters blijven. Ik denk dat het cooler is, en het ziet er meer gangster uit.

Wat inspireert je als je tatoeëert?
Mijn overactieve hersenen. Ik raak geïnspireerd door veel dingen, texturen, geluiden en kleuren, dus ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Alles is dada voor mij. Kunst hoeft niet diepgaand te zijn, het hoeft zelfs niet aantrekkelijk te zijn.

Heb je het gevoel dat de houding ten opzichte van tatoeëren in Hongkong aan het veranderen is?
Ja, maar er zijn natuurlijk nog steeds problemen. Een lingeriemerk huurde me onlangs in voor de diversiteit in een advertentie met een stel andere meiden, maar ze ontsloegen me omdat ze dachten dat ik het beeld zou verpesten. Het is ook een seksistisch iets. Het is prima om tatoeages te hebben als je een man bent, maar als je een vrouw bent, word je in dezelfde categorie als Kat Von D geplaatst, als een SuicideGirl, en daar houd ik niet van. Ik herinner me mijn eerste filmrol: ik moest topless op de achtergrond paaldansen, terwijl de gangsters met elkaar praatten.

Hoe is het om een model met tatoeages te zijn?
Ik ben het enige professionele model in Hongkong met zulke tatoeages. In New York en Londen vinden ze het leuk, maar hier niet. Hongkong is er nog niet klaar voor. De mensen zijn erg bang voor wat anders is. Het is niet cool om op te vallen, het is niet cool om iets anders te doen.

1562790042778-Lily
Foto door Emma Russell.
1562791291186-FH000006
Foto door Emma Russell.

Lily Cash, tattoo-artiest

i-D: Denk je dat de tattooscene in Hongkong veranderd is?
Lily Cash: De afgelopen jaren is de scene veel veranderd door de hiphopcultuur die hier populairder is geworden. Er is nog steeds niet echt een grote hiphopscene in Hongkong, maar we worden erg beïnvloed door de westerse cultuur, vooral door de Amerikaanse popcultuur. Hongkong is nog steeds erg conservatief, maar mensen beginnen zich opener op te stellen. Mensen laten nu erg graag hun tatoeages zien, maar hiervoor werden tatoeages alleen in verband gebracht met slechteriken en gangsters, vanwege de films.

In Hongkong is tatoeëren nog steeds niet gereguleerd. Waarom is dat zo, denk je?
De regering ziet tatoeëren niet als cultuur. Ze beschouwen bepaalde dingen als cultuur, zoals tekenen of muziek, maar tatoeages vallen er niet onder. Ze denken dat er andere waardevollere vormen van kunst zijn, waarmee je veel winst kunt maken. Tatoeëren is voor de regering niet winstgevend, dus is het ook niet belangrijk.

Wanneer begon jij met tatoeëren?
Vier jaar geleden. Ik vond het niet voldoende om alleen maar tatoeages te hebben – ik wilde ze ook gaan zetten. De eerste persoon die ik ooit heb getatoeëerd was het vriendje van een vriendin, maar ik kende hem niet. Ik denk dat hij gewoon een gratis tattoo wilde. Daarna verdween hij ook en nu is hij een ex-vriendje. Misschien was het mijn schuld wel.

Wat inspireert je?
Alles inspireert me: landbouw, planten, een vloer, een bord. Ik denk dat ik goed ben in kleur en geometrische dingen, maar je hoeft niet goed te kunnen tekenen. Het gaat gewoon om je geest, hoe je dingen ontwerpt en hoe je de kleuren voorbereidt.

Hoeveel tatoeages heb je?
Ik weet niet precies hoeveel, maar ik denk dat ongeveer 60 of 70 procent van mijn lichaam met tattoos bedekt is.

Heb je een favoriet?
Ik vind ze allemaal leuk, maar er zit er eentje op mijn been in Japanse stijl, als je er goed naar kijkt zie je een kutje.

1562791070474-Chu-2
Foto door Emma Russell.

Hueson Chu, barman en gamer

i-D: Wat was je eerste tattoo?
Hueson Chu: De eerste tatoeage die ik kreeg zit in mijn nek: “Life ain’t perfect.” Toen ik op de middelbare school zat, was ik een beetje een emo. Ik werd steeds van school getrapt en moest op een gegeven moment mijn tante meenemen naar oudergesprekken, omdat mijn ouders zich te veel schaamden. Toen ik zestien was, wilde geen enkele school me meer hebben, dus toen ging ik maar een beetje hangen in de tattooshop van mijn oom in Lan Kwai Fong. Ik werd zijn assistent, beantwoordde de telefoon en praatte met klanten. Een keertje zegde een klant een afspraak af. M’n baas zei: “Als je tatoeages wilt, ben ik vandaag vrij.” Ik liet er een zetten en sindsdien ben ik niet meer gestopt. Het werkt verslavend. Ik heb ook een varken op mijn hoofd, omdat mijn achternaam Chu is, wat in het Chinees als “varken” klinkt. Ik heb ook “ondankbaar” op mijn hoofd staan, om me eraan te herinneren dat ik dat niet moet zijn.

Worden gezichtstatoeages populairder?
Niet in Hongkong.

Omdat Hongkong nog steeds redelijk conservatief is?
Ja, maar dat is wel aan het veranderen. Oude mensen accepteren het nog steeds eerder als een man een tattoo neemt dan een vrouw, maar het wordt langzaamaan beter. Mijn vriendin heeft ook tatoeages.

Wat vinden jouw ouders ervan?
Mijn moeder was er niet echt blij mee: ze bleef maar huilen. Bij mijn eerste vond ze in ieder geval nog dat-ie iets van betekenis had, maar bij de rest vond ze dat niet. We hebben twee weken niet gepraat – ze moest echt afkoelen. Nu gaat alles een stuk beter tussen mijn familie en mij.

Welke stijl hebben je tattoos?
Het is een mix. Ik heb veel neo-traditionele dingen en een paar willekeurige. Ik ben het soort persoon dat vaak gewoon “oké” zegt. Ik houd heel erg van dieren en ik heb beren en leeuwen op m’n lichaam, maar ik zou niet zo snel tijgers of draken nemen. Daar houd ik niet zo van, omdat ze nog steeds die triade-betekenis hebben. Voor westerse mensen is het prima, maar voor Chinese mensen is het niet goed om ze in Chinese stijl te laten zetten, vanwege hun achtergrond en geschiedenis.

Hoeveel tatoeages heb je?
Ik ben nog steeds niet klaar met mijn lichaam. Ik wil nog een grote op mijn rug, maar ik denk dat ik er nu misschien vijftig of zestig heb. Als ik geen plek meer heb, ga ik gewoon over de andere heen, zodat ik toch nog door kan gaan.

1562790322396-Julian
Foto door Emma Russell.
1562791347914-Julian-edit2
Foto door Emma Russell.

Julian Leung, kapper

i-D: Waarom besloot je om tattoos te nemen?
Julian Leung: Ik was geïnspireerd door pin-upmeisjes uit de jaren vijftig en zestig. Ik heb veel buitenlandse meisjes gezien die die stijl echt omarmden en vond hun tatoeages heel mooi. Ik denk dat je huid een prachtig doek is: je kunt er goed mee experimenteren en je kunt erop zetten wat je wilt. Ik begon mijn hele arm te tatoeëren in folkstijl, maar naarmate ik meer tattoos nam, realiseerde ik me dat ik vooral patronen leuk vind. Dus nu begin ik aan een ander soort tattoo-stijl. Mijn nektatoeages zijn nieuw.

Wanneer kreeg je je eerste tattoo?
Toen ik zestien was. Het was een ster.

Hoe reageren mensen als ze je tatoeages zien?
De meeste mensen kijken me vreemd aan, misschien vanwege mijn tatoeages of mijn piercings of mijn kapsel. De meeste mensen beoordelen een persoon gewoon op basis van zijn of haar uiterlijk en gaan ervan uit dat mensen met tatoeages onvriendelijk zijn. Maar ik denk dat tatoeages steeds meer voorkomen in Hongkong. Veel tieners hebben full-sleeve-tatoeages op hun armen. Ik had het geluk dat mijn familie goed reageerde op mijn tattoos. Ze vinden het kunst. Mijn familie begrijpt me echt.

1562790612837-Jimmy
Foto door Emma Russell.
1562790635431-Jimmy-1
Foto door Emma Russell.

Jimmy Yuen, tattoo-artiest

i-D: Wanneer begon je met tatoeëren?
Jimmy Yuen: Ik begon meer dan dertien jaar geleden in Taiwan, waar ik reclame studeerde. Het kostte me drie jaar om tatoeëerder te worden. Ik tekende elke dag, vooral mandala's.

Waarom mandala’s?
Vroeger was er nog niemand die mandala's deed. Ik ben boeddhist en houd echt van geometrische patronen en dacht dat ik deze stijl wel naar Hongkong kon brengen. Het belangrijkste aan de mandala is dat het eigenlijk een lotus is, qua vorm. Het heeft een beginpunt, dat symbool staat voor het leven en voor ons, waarna het patroon zich uitbreidt om te worden wat we zijn. Dus ook al zien alle mandala’s er anders uit, er is altijd dat beginpunt.

Waar word je door beïnvloed?
Ik houd van de natuur en reizen. Tempels zijn altijd een enorme inspiratiebron voor me geweest.

Denk je dat mensen in Hongkong anders over tatoeages zijn gaan nadenken?
Tatoeages zijn nu veranderd in kunst. Draken, feniksen en tijgers waren de traditionele tatoeages in Hongkong, maar nu worden mensen beïnvloed door de rest van de wereld en de trends daar. Tegenwoordig zijn mensen flexibeler, willen ze snel beslissingen nemen en staan ze meer open voor het idee van tatoeages als kunst. Ze hoeven niet meer per se een betekenis te hebben.

Wat denkt de overheid van Hongkong over tattoos?
Tatoeëren wordt nog steeds niet erkend door de overheid. Het is niet illegaal, en ze weten dat het gebeurt, maar ze willen er niets mee te maken hebben. Toen ik mijn shop begon, had ik veel naalden die veilig moesten worden weggegooid. Ik belde iemand van de overheid om te vragen of zij ze konden ophalen, maar dat wilden ze niet. Tandartsen en artsen gebruiken ook naalden en die worden wel opgehaald, maar die van tatoeëerders niet. Het is heel gevaarlijk. Het bestuur van Hongkong weet niet echt hoeveel mensen tattoos hebben, omdat mensen ze meestal bedekken. Dus negeren ze het probleem maar.