de jeugd van nederland door lauren raaijmakers

We trokken erop uit om jonge fotografen te ontmoeten, van over de hele wereld. Fotografen die een ode aan de jeugd brengen, en aan onbevangenheid. Aan vriendschap en aan liefde. Aan onschuldige naïviteit. Voor dit laatste deel bleven we in Nederland...

|
27 juni 2016, 7:35pm

Waar kom je vandaan en wat doe je in het dagelijks leven?
Ik leef in het zuiden van Nederland en verplaats mezelf door middel van gratis openbaar vervoer (dankjewel, overheid). Mijn dagelijks leven is chaotisch, maar vermakelijk. Ik heb geen vastigheid, geen schema of regelmaat maar ik vind het fijn zo. Ik bepaal mijn eigen uren en mijn camera is altijd bij me.

Wie zijn de mensen in je foto's?
Het zijn de mensen die ik liefheb, de mensen waar ik voor leef. Soms fotografeer ik vreemden, maar dan moeten ze me raken. Mijn liefde komt snel of helemaal niet.

Waarom vind je ze zo fascinerend?
Ik herken mezelf in hen. Dus elk portret dat ik maak is misschien ook wel een weerspiegeling van mezelf. Al deze unieke personen hebben zich naar me opengesteld, en dat vind ik zo bijzonder mooi. Ze maken het waard hier te blijven.

Waarom leg je de momenten die je met hen beleeft vast?
Ik ben verschrikkelijk bang om dingen vergeten, en om op te groeien. Ik wil elk moment, elk detail, elke persoon, elke locatie en elk feestje bewaren. Dingen veranderen zo snel en wat ik nu meemaak betekent zoveel voor me. Ik wil dit nooit vergeten, dit gevoel nooit verliezen. Ik wil deze mensen nooit kwijt. Maar ik weet dat de tijd doorgaat en dat dingen gaan veranderen.
Ik ben nu bezig met een fotoroman. En een aantal mensen die erin komen ben ik al verloren. Sneller dan verwacht, maar het troost me dat ik de foto's heb. En dat ik de momenten die we hadden mocht meemaken. En dat geeft me rust en troost.

Wat is het grootste misverstand over mensen van onze leeftijd?
Ik denk dat je het beter per subcultuur kan bekijken. Maar als ik naar mijn omgeving kijk, denk ik dat de mensen verder van zichzelf verwijderd zijn dan andere mensen denken. Er zijn te veel mensen in mijn omgeving die aan de dood denken. En ik maak me zorgen, ik kan ze niet redden, kan mezelf af en toe niet eens redden. Maar er ligt nog steeds een enorm taboe op depressies, verslaving en zelfverminking.
Ook merk ik dat veel van ons bang zijn voor de toekomst en dat ze de hoge druk moeilijk aankunnen, waardoor ze dus naar de verkeerde middelen grijpen voor verlichting.

Wat probeer je te vertellen met je foto's?
Ik wil een bitterzoete smaak achterlaten. Ik wil dat je onze liefde maar ook onze pijn voelt. Ik wil dat je onze passies maar ook onze angsten ziet. Ik wil de mooie momenten laten zien en de belachelijke. En ik wil voor mezelf wat achterlaten.

Wat is kenmerkend voor onze generatie?
Wat mij opviel is dat we allemaal last hebben van een nostalgisch gevoel voor een tijd waar we nooit in hebben geleefd. Dat is heel typerend voor deze generatie, maar vooral ook de subcultuur waar ik in zit. En toch ook de technologie - maar voor mij is dat al standaard geworden en niet meer zo interessant. Als ik met mijn vrienden ben, raken we onze telefoons ook niet aan. We houden zo alleen maar contact als we niet samen zijn. Maar wat je dus ziet zijn verschillende tijdsbeelden in een foto, dus je twijfelt in welke tijd de foto is gemaakt totdat je ergens een iPhone ziet liggen.

Denk je dat jongeren van onze generatie bewuster bezig zijn met dingen die zich buiten hun eigen land afspelen?
Wisselend. Sommige mensen zijn er verschrikkelijk veel mee bezig, maar ik ken ook mensen die zich er bewust totaal voor afsluiten. En het is dubbel, ik kan het niet laten er niet mee bezig te zijn, maar het zou me een hoop pijn schelen als ik me ervoor zou afsluiten.
Ik merk dat jongeren tegenwoordig veel keuzes hebben die ze kunnen maken en die keuzes ook stuk voor stuk voor zich maken. Iedereen staat overal zo anders in. En al die keuzes kunnen ook heel verwarrend werken.

Wat vinden jij en je vrienden van de huidige politieke en maatschappelijke situatie?
Ik merk dat we allemaal heel bang zijn voor de toekomst, onze schulden als we afstuderen, geen baan kunnen krijgen en dan misschien nog wel het ergste, niets kunnen betekenen in deze wereld, vergeten worden. Ook daarom leg ik ons vast zodat ik op zijn minst voor mijn geliefden ervoor kan zorgen dat we niet vergeten worden. Dat onze gezichten, blikken en gevoelens niet vergeten zullen worden. Wij zijn de mensen waaraan later zal worden teruggedacht. Dat de jeugd over vijftig jaar zegt: "leefden we maar in 2016."

Wat zou je willen veranderen aan de wereld?
Ik wil meer liefde - voor elkaar en voor onszelf. Daarnaast zou ik graag ons schoonheidsideaal anders zien. Dat iemand puur ook mooi kan zijn, dat juist de imperfecties je bijzonder maken. Dat je mooier wordt als je jezelf liefhebt en ook de schoonheid van anderen kan zien. Niet een standaard vastgelegd schoonheidsideaal, maar dat jouw lichaam jouw lichaam is en je dat moet liefhebben, moet koesteren.
Als je borsten niet je favoriet zijn, aai dan je billen. Vind je je ogen niets, stift dan je lippen. Liever vrouw dan man? Liever man dan vrouw? Of het liefste er tussenin? Doe dat. Doe wat je wil. Je bent mooi. 

Credits


Fotografie Lauren Raaijmakers