de jonge lhbt-gemeenschap van helsinki

Sergei Pavlov wil met zijn portretserie meer diversiteit creëren in het beeld dat mensen hebben van de lhbt-gemeenschap.

door Anastasiia Fedorova
|
30 november 2016, 1:05pm

Sergei Pavlov groeide op in een dorp met ongeveer tienduizend inwoners. Hij ontdekte fotograferen toen hij een kind was, en dat werd al snel zijn uitweg van het saaie leventje op het platteland. Hij begon als productfotograaf in een tapijtfabriek, maar dat bracht hem niet dichterbij de artistieke gemeenschap. "Ik realiseerde me dat ik me meer interesseerde in mensen dan in tapijten. Dus verhuisde ik naar Helsinki," vertelt Pavlov. In de Finse hoofdstad richtte hij zijn lens op de lhbt-scene.

"Het is ongeveer twee jaar geleden dat ik verhuisde naar Helsinki. Steeds verbaas ik me weer over hoe interessant de mensen hier zijn. Het voelt alsof iedereen tijd voor elkaar heeft en het makkelijk is om met elkaar af te spreken omdat de stad zo klein is. Er zijn een paar homobars en genoeg verschillende lhbt-evenementen. Je wordt met open armen verwelkomd door de scene, er is plek voor iedereen."

Pavlov is zelf homo en gelukkig. Het project werd voor hem een manier om te reflecteren op hoe hij zich steeds meer betrokken voelt bij de lhbt-gemeenschap in de stad. Maar zijn project ging verder dan dat. Hij wilde onder de loep nemen hoe die gemeenschap in beeld wordt gebracht. "Ik wilde meer diversiteit creëren in het beeld dat mensen hebben van de lhbt-gemeenschap. Het gaat niet alleen om de glitter en de champagne die je veelal ziet op foto's. Daarom heb ik een serie portretten gemaakt die natuurlijk en tijdloos aanvoelen."

In de zwart-witportretten van Pavlov speelt hij met licht en schaduw die vallen op de gefotografeerden. De beelden komen op een artistieke manier somber over. De portretten zijn verleidelijk en bekrachtigend tegelijkertijd, en doen denken aan de klassieke portretten van Robert Mapplethorpe. Maar de serie gaat ook over vertrouwen en vrijheid. Pavlov geeft de gefotografeerden de kans om zichzelf te zijn voor de camera.

"Het gevoel bij de portretten is vaak hetzelfde," vertelt Pavlov. "Ik wil de mensen portretteren op de manier waarop ik ze zie: onafhankelijk, teder, aanwezig en werkelijk; niet op een manier die in zijn geheel is opgezet. Ik haal mijn inspiratie uit schoonheid in gewone dingen. Ik probeer dingen écht te houden en neem ze voor wat ze zijn. Ik denk dat de portretten ook heel vredig zijn, aangezien het ook heel vredig is om als homo in Finland te wonen, haha."

Pavlov's portretten weerspiegelen de vrijheid en progressiviteit die hij ziet in Finland. "Finland doet het goed als het gaat om de lhbt-rechten," vertelt hij "Maar er zijn een aantal dingen die nog niet goed zijn. Een voorbeeld is de non-conforme transgender gemeenschap, daar is nog een lange weg te gaan. Maar toch voelt het wel alsof we progressie maken."

"Het is mooi om te zien dat de Helsinki Pride elk jaar groter wordt en de overheid het homohuwelijk recent heeft toegestaan," zegt Pavlov. "Dit komt allemaal dankzij de mensen die hard werken aan de campagnes en een beweging hebben gestart. Het mooie is dat de mensen in Helsinki zich realiseren dat we samen sterk zijn. Er zijn talloze mensen die voor mensenrechten strijden en ons allemaal verenigen. Het is goed om te zien hoe we een verandering kunnen maken in de wereld waar we in leven."

Credits


Tekst Anastasiia Fedorova
Fotografie Sergei Pavlov

Tagged:
finland
Helsinki
Lhbt+
Cultuur
sergei pavlov