Fotografie door Katy Shayne.

vōx is een mysterieuze popmuzikant met helende krachten

De artiest vertelt over haar EP ‘I Am Not A God’, haar religieuze opvoeding en hoe ze van zichzelf leerde houden.

door Nicole DeMarco
|
21 augustus 2019, 9:39am

Fotografie door Katy Shayne.

vōx (spreek uit als “vooks”) is niet alleen muzikant, maar ook beeldend kunstenaar, performer en een alter ego. Over haar artiestennaam zegt ze: “Het is Latijnse woord voor stem. Ik wilde een naam die uit één woord bestond. Dat woord moest geslachtsloos en sterk zijn, en er moest een wereld zonder verwachtingen omheen gebouwd kunnen worden.” In 2015 begon de experimentele popzangeres haar muziekproject. Ze gaat vaak het podium op in weelderige rode stoffen, die haar versluieren en over haar heen gedrapeerd zijn – wat een theatraal, mysterieus element aan haar optredens toevoegt.

Ze verhult haar gezicht deels met een kostuum omdat ze interesse heeft in mode en de religieuze thema’s uit haar jeugd bij haar optredens wilde betrekken. Vōx groeide diepgelovig op in een klein dorpje in de Amerikaanse staat Minnesota. Ze wendde zich tot poëzie en de piano om haar emoties een plek te geven en haar gevoelens te uiten. Nu woont ze in Los Angeles, maar haar kenmerkende duistere popmuziek is nog steeds zeer persoonlijk. Dat komt niet alleen naar voren in haar doordachte teksten, maar ook in de manier waarop haar stem over bedwelmende elektronische beats klinkt. Het alter ego dat ze heeft gecreëerd, heeft haar het vertrouwen gegeven om af te rekenen met haar opvoeding. Op haar EP I Am Not A God, die binnenkort verschijnt en mede wordt geproduceerd door Alexander Vincent, probeert ze haar angsten onder ogen te komen. Ze wil met de plaat onvoorwaardelijke zelfliefde verspreiden.

“Door dit project te schrijven kwamen alle ideeën die me in mijn jeugd zijn aangeleerd weer naar boven. Ze hebben mijn eigenwaarde verneukt en daarmee mijn vermogen om voor mezelf en mijn lichaam op te komen,” zegt ze. “Ik wil een veilige ruimte creëren voor iedereen die zich schaamt voor zijn menselijkheid en imperfectie. Daarin kunnen we beginnen met helen. Ik ben nu ook bezig met helen, en dat komt omdat ik deze muziek ben gaan maken.”

We vroegen de muzikant naar de wereld van vōx.

vox-by-katy-shayne
Photo by Katy Shayne.

i-D: Vroeger trad je vaak op in vintage bruidsjurken. Wat inspireerde je toen je voor het eerst bedacht hoe vōx eruit moest zien en wat is er sindsdien veranderd?
vōx: Ik haal veel inspiratie uit mode. Toen ik een tiener was, hield ik van Vogue, maar die mode voelde altijd onbereikbaar voor me. In het begin was een beetje beperkt door mijn modekennis. Ik vond prachtige vintage trouwjurken, en dat werd ineens een ding, maar ik wilde helemaal niet dat het een ding werd. Ik wilde gewoon religieuze beelden gebruiken. Maar nu is het geweldig dat ik met kostuumontwerpers kan werken die dingen maken die visueel gezien veel meer bij me passen. Ik houd ervan om gesluierd te zijn – op een conceptuele manier. Een bepaald deel van mode is altijd bereikbaar, als je creatief bent. En dat heeft alles veranderd.

Is vōx meer dan alleen een muziekproject?
Het is een hele wereld. vōx werkt in zekere zin als een alter ego, denk ik. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken wat dat betekent. Ik dacht altijd dat ik het niet was, maar onlangs besefte ik dat ik kracht haal uit het besef dat ik wel vōx ben. Zelfs als vōx iets zou doen waarvan ik had gedacht dat ik dat niet per se had gekund – dan nog ben ik vōx, snap je? Dat is denk de magie van een alter ego. Je leeft ermee en kunt delen van jezelf ontdekken.

Als normaal mens heb ik veel last van plankenkoorts. Ik word er heel angstig van: heftig beven, koude rillingen, misselijkheid. Ik denk altijd vlak voordat ik het podium op moet dat ik ermee stop: dat ik gewoon wegga en het hele project annuleer. Maar mijn alter ego veranderde dat volledig. Toen ik vroeger als singer-songwriter een show deed, zat ik achter mijn keyboard en speelde ik mijn liedjes met mijn hoofd naar de grond gericht. Dat was alles wat ik kon, omdat ik zo bang was.

Welke rol spelen lichaamsbeeld en eigenwaarde bij vōx?
Ik ben absoluut onzeker, maar dat was vooral toen ik jonger was. Nu is het veel minder geworden, maar dat is pas de laatste tijd gebeurd. Wie weet of dat door mijn leeftijd komt of door dit project, maar in ieder geval heeft naakt poseren alles voor me veranderd. Het geeft je zoveel zelfvertrouwen. Vooral omdat ik mijn lichaam altijd meer als kunstvorm heb gebruikt. Ik heb nooit naaktshoots gedaan die op enige wijze seksueel aanvoelen. Het is denk ik heel empowerend om te kunnen zeggen: dit is geen seks, dit is kunst.

Waar heb je het allemaal over op je EP?
Al mijn muziek is overduidelijk heel persoonlijk. Naast dat ik anderen wil helpen, helpt het mezelf ook heel erg met dingen die ik moet verwerken. Alle nummers gaan zo ongeveer over hetzelfde: alle dingen die in mijn jeugd en in de kerk zijn gebeurd en de manieren waarop die dingen mijn volwassen leven nog steeds beïnvloeden. En wat betreft eigenwaarde: ik voel me nu goed in mijn lichaam en heb seksueel gezien meer zelfvertrouwen gekregen. Ik merkte dat zelfs mijn niet-religieuze vrienden met dat soort dingen te maken hadden.

vox-katy-shayne
Photo by Katy Shayne.

Hoe was het om gelovig op te groeien?
Ik heb dit laatst pas ontdekt, maar een van de interessantste dingen was dat mijn familie eigenlijk niet per se gelovig was. We gingen wel elke zondag naar de kerk, maar we lazen de Bijbel niet en er werd niet gebeden voor het eten. Ik voelde me erg aangetrokken tot religie en ik denk dat het te maken had met mijn angsten. In zekere zin is angst een uiting van ongelovigheid – dat je geen vertrouwen hebt in de toekomst. Ik denk dat ik een soort troost probeerde te vinden in het geloof, en daarnaast waren al mijn vrienden op school ook gelovig. Maar uiteindelijk waren mijn angsten er nog steeds, en kon religie ze niet oplossen. Ik voelde me verraden door religie en had het gevoel dat ik er niet bij hoorde. Alsof mijn twijfels zondig waren en me onwaardig maakten. Al mijn gevoelens verergerden en seks werd ook voor me verpest, zoals dat bij veel mensen gebeurt. Ik had het gevoel dat ik niet wist hoe ik spiritueel contact kon maken met mijn lichaam en dat dat zondig was.

Wat is het verhaal achter de cover van de EP?
Het is een visuele weergave van bevestiging. Ik heb me heel lang als een onwaardige fraudeur gevoeld. Het voelde geforceerd als ik op het podium zat. Ik geloofde niet in wat ik moest onthouden en moest zingen, en dat voelde echt vreselijk. Ik was zo bang toen ik elf was. Dus ik creëerde het personage vōx om iets van de kracht die ik had verloren terug te pakken. Op de cover zit ik volledig gekostumeerd op een kerkpodium op een kleine metalen klapstoel. Het is heel krachtig en seksueel en ziet er gewoon gestoord uit.

1565797143335-07
Photo by Katy Shayne.

Afgelopen vrijdag kwam de teaser voor I Can Feel Myself Leaning uit, die geregisseerd werd door Grant Spanier. Wat betekent dit nummer voor jou?
Het is eigenlijk een emotionele breakdown. Ik vraag aan mijn partner of hen zeker weet dat hen mij nog steeds wil zoals ik ben, met al mijn gewoontes en al mijn fouten. Ik schreef het op het moment dat ik me realiseerde dat het helingsproces nooit voorbij is – het is een levenslang proces. Ik ga niet op een dag wakker worden en zeggen: “Nu gaat alles goed! Ik houd onvoorwaardelijk van mezelf en vergeef mezelf de hele tijd.” Maar dat is oké. We kunnen de momenten van geluk alleen waarderen als we ze afzetten tegen onze momenten van verdriet.

Het project draait om kwetsbaarheid en hoe je dat uitdrukt in je muziek. Wordt het ooit makkelijker?
Het is heel moeilijk. Ik kon het pas toen ik een alter-ego had. Het andere dat me echt hielp was dat ik mijn doelen vaststelde. Je moet echt de tijd nemen om je af te vragen waarom je iets doet, waarom het goed is voor de samenleving en waarom je ermee door zou moeten gaan. De duiding van die dingen heeft het voor mij veel makkelijker gemaakt om mijn angsten te verwerken, om me kwetsbaar op te stellen en te komen waar ik nu ben.

Tagged:
Vox
popmuziek
I Am Not A God
I Can Feel Myself Leaning