dit duo gaat met hun alienachtige uiterlijk de strijd aan met de norm

Het instagramaccount van Hanna Rose Dalton en Steven Raj blaast je helemaal omver.

|
apr. 26 2018, 2:30pm

Hannah Rose Dalton en Steven Raj Bhaskaran ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens een naaiopleiding in Montreal. Steven identificeert zichzelf als non-binair: een denker, een leraar en een trans-mens [daarom gebruiken we vanaf nu het genderneutrale persoonlijke voornaamwoord 'hen', red.] Hannah ziet zichzelf als een activiste en alien. Steven is geboren in Montreal, maar woonde tien jaar lang in Guyana ーin een onderdrukkende omgeving, omringd door extreme armoede. Toen Steven naar Montreal verhuisde werd hen blootgesteld aan de mogelijkheden van zelfexpressie door mode en kunst. Hannah werd geboren in Nieuw Zeeland, maar groeide op in Montreal. Ze ontmoeten elkaar, vonden overeenkomsten in hun walging voor het gewone, en vormden samen Fecal Matter. Met Fecel Matter maken ze met verf bespatte clubkleding en korsetten maken, intense muziek, en surrealistische fotoshoots waarin zij buitenaardse looks laten zien (denk aan gele reptielenlenzen, roze pruiken, markeringen die iets weghebben van aders op hun gezichten en schoenen die gemaakt zijn van nepvlees).

Ja, hun naam refereert aan ontlasting, maar laat je dat niet afschrikken. “We willen Instagram en haar conformistische werkwijze uitdagen,” zeggen ze. “We willen onze kijkers uitdagen om hun blik te verbreden. We willen graag laten zien dat je niet hoeft te leven aan de hand van de regels in de maatschappij, je kunt je eigen levensstijl creëren en vrij zijn. Toen wij opgroeiden zijn wij nooit blootgesteld aan die vrijheid, dus we kenden zo’n leven niet. Hopelijk kunnen we andere mensen inspireren om hun eigen vrijheid te creëren.”

Steven Rai Bhaskaran
Ik werd me voor het eerst bewust hoe belangrijk schoonheid was tot mijn buurvrouw in Guyana zuur in haar gezicht kreeg gegooid door haar man, omdat zij vreemd was gegaan. Deze vrouw was heel populair. Toen ging ze zich steeds meer isoleren van de buurt en vanaf dat moment begon ik in te zien hoe belangrijk schoonheid is en hoe nodig het was op het uit te dagen voor de buitenbeentjes.

In mijn vroege tienerjaren had ik overgewicht. Ik haatte mijn lichaam heel erg. Ik vermeed spiegels. Als ik daar nu op terugkijk, had ik veel last van emotioneel overeten. Mijn moeder deed het, mijn zus deed het, dus uiteraard ik ook. Mijn reden was anders dan die van hen, ik at mijn angst voor mijn homoseksualiteit weg. Ik realiseerde me dat ik mannen leuk vond en ik was bang om daarvoor uit te komen door de conservatieve omgeving. Toen ik veertien werd ging ik naar de sportschool, maar ik sloeg door. Ik putte mijn lichaam uit. Het was een gevecht. Nu heb ik eindelijk een soort balans gevonden. Ik heb nog steeds slechte eetgewoontes en ik ben nog steeds obsessief bezig met mijn lichaam, maar ik heb vrede met mijn uiterlijk. Ik heb geleerd van mezelf te houden zoals ik ben. Nu ben ik op een nieuwe reis omtrent mijn geslacht. Mijn zelfbeeld ontwikkelt zich nog steeds.

Ik heb het altijd moeilijk gehad om om te gaan met de druk van schoonheidsidealen rondom gender. Ik voelde mij nooit goed over mijn geslacht. Ik probeerde er uit te zien als een cis-man toen ik jong was. Ik zag er goed uit, maar het voelde nooit zo. Ik begon te spelen met make-up, maar ik had nooit de moed om het naar buiten te dragen, zelfs niet mijn kamer ermee uit te gaan. Ik was zo bang dat ik nog meer gepest zou worden. Toen ik Hannah ontmoette kon ik experimenteren en van mijn kamer komen met uitgeveegde rode ogen en overgetekende zwarte lippen. Nu, heb ik er lol mee en heb ik genoeg moed verzameld om alleen naar buiten te gaan om af te spreken met Hannah. Hannah heeft me veel geholpen, omdat ze van me houdt en het niet uitmaakt hoe ik eruit zie. Ze steunt me heel erg in mijn reis.

We krijgen veel hatelijke reacties, zowel online als op straat. Mensen begrijpen niet wat we doen, ze willen ons afschilderen als een kunstduo met wit privilege, maar realistisch gezien ben ik gewoon voor de helft Sri-Lankaans en een helft Guyanees. Tot vandaag de dag heb ik te maken met extreem geweld met betrekking tot mijn huidskleur en genderidentiteit. We zetten die pijn om in creatie, zo gaan we om met de haat. Als we ons gekwetst voelen, ontsnappen we naar onze wereld en vechten we terug met een nieuwe look of concept.

We zijn gestart met Fecal Matter om censuur uit te dagen. We wilden een platform waar we onszelf vrij kunnen uiten zonder grenzen. Eerlijkheid is ons hoofddoel. We willen graag de waarheid promoten, de waarheid over de modeindustrie, de menselijke ervaring en onze realiteit."

Hannah Rose Dalton
"Toen ik opgroeide droeg ik een heel streng schooluniform. Ik had geen keus, maar om eerlijk te zijn, was ik altijd dankbaar voor dat uniform omdat niemand me kon pesten om mijn kledingkeuze. De andere leerlingen konden me niet veroordelen voor wat ik niet had want we hadden allemaal hetzelfde aan. Het maakte ons gelijk. Toen ik klaar was op de middelbare school, had ik geen visuele identiteit en ik vond het lastig om mijn innerlijk te projecteren op mijn uiterlijk. De media dringt een singulaire visie op over het vrouw zijn en hoe ze eruit zouden moeten zien.

Een tijd lang, zag ik mijn visuele identiteit als een masker voor mijn innerlijk. Het was bijna een openbare beschermlaag. In mijn kamer was ik altijd aan het naaien, creëren, research aan het doen. Dingen die ik toen niet durfde te laten zien aan anderen. Ik was bang voor hun oordeel, buitensluiting, vragen en eenzaamheid. Een paar weken geleden ging ik naar een reünie van de middelbare school met dit uiterlijk. Grappig genoeg, werd het best gewaardeerd en begrepen, maar anderen waren ook bezorgd en vroegen of ik verslaafd was of aan de drugs zat.

Ik gebruikte pas op mijn achttiende make-up. Ik groeide op het het idee dat make-up een masker was om mijn ware ik te bedekken. De media presenteerden make-up aan jonge meisjes als een manier om mannen aan te trekken en eruit te zien als een “'gewilde vrouw'. Ik haatte dat en ik wilde niks te maken hebben met producten die verleiding promoten. Ik was een meisje dat gefocust was op haar carrière, en ik wilde misogynie vermijden. Toen ik Steven ontmoette ontdekte ik de leuke kant van make-up, hoe het gebruikt kan worden als gereedschap om jezelf te uiten.

Schoonheid kan alles betekenen. Het draait om perceptie. Het heeft minder te maken met het fysieke uiterlijk en alles te maken met je innerlijke gevoel. Een mooi innerlijk is veel belangrijker voor ons dat een mooi uiterlijk. Schoonheid zelf kan zo gelimiteerd zijn, daarom focussen wij ons zo graag op de gebieden die daar ver vandaan liggen. Gebieden die niet leunen op schoonheid om te functioneren. We vinden vrijheid buiten datgene wat gezien wordt als mooi en aantrekkelijk. En als we het hebben over gebieden, bedoelen we niet een fysieke locatie, we hebben het over een emotionele plek. Plekken in onze gedachtes die we nooit opzochten door angst. We vinden schoonheid in datgene wat het generieke publiek normaal afschuwt. We vinden schoonheid in onze wonden en blessures veroorzaakt door geweld en mishandeling. Het negatieve omzetten in iets positiefs helpt ons te helen.

Steven en ik helpen elkaar op elke mogelijke manier. Het is een uitdaging om zo dicht bij iemand te zijn, samen te werken, in een relatie te zitten en vrienden te zijn.. Het creëert veel afhankelijkheid, maar dat is iets waar we belangrijke lessen uithalen. We helpen elkaar om betere mensen te worden.

We evolueren nog steeds. Het is een constante reis. Je dromen najagen met iemand anders is niet gemakkelijk. In het begin vochten we heel erg tegen het idee van het duo zijn. We wilden samen zijn maar aparte projecten doen. Als kinderen zagen we de waarde niet in van het creëeren met iemand anders. Maar dat was voordat we leerden hoe belangrijk het is om iemand te hebben die je glorieuze en lelijke gedachten helemaal begrijpt. We helpen elkaar om onszelf te omarmen en waarderen hoe zeldzaam onze relatie is."