fotograaf bex day legt uit hoe je een krachtig portret schiet

De Britse fotograaf vertelt wat ze leerde over fotografie in haar korte, maar succesvolle carrière.

|
22 mei 2018, 2:39pm

In deze nieuwe serie spreken we met jonge fotografen die zowel on- als offline furore maken. Met onderwerpen als studie, social media en creativiteit versus commercie willen we erachter komen wat ervoor nodig is om in een een van de meest beruchte, concurrerende industrieën te werken.

De 25-jarige fotograaf Bex Day, vangt de onderwerpen in haar beelden op een opmerkelijk sterke manier. Haar duidelijke esthetiek ーvaak een warm, gedempt kleurenpalet dat doet denken aan een schemerige avondーleent zich perfect om de kleine, intieme details van haar onderwerpen te vangen, en de emoties die aan de oppervlakte liggen. Gezien haar bedrevenheid in portretfotografie is het niet verrassend dat ze voor het eerst in aanraking kwam met fotografie door haar schoolfoto’s. “Op een schoolfoto van vroeger had ik mijn hoofd zo ver over mijn schouder gedraaid dat het leek alsof mijn nek gebroken was. Ik was gefascineerd door het nadelige effect dat een object kan hebben op een cameraschuw persoon.”

Ze droeg eerder al bij aan titels als Vogue Italia, Document Journal en Pylot en het werk van Bex groeide tijdens haar carrière zowel in schaal en ambitie. Een van haar meest ambitieuze en belangrijke projecten is een portretserie van transgender mannen en vrouwen voor softwarebedrijf Adobe, die op Transgender Visibility Day werd gepubliceerd. In de serie werd elk individu afgebeeld met een kracht die vaak mist in het fotograferen van deze gemeenschap. Haar autodidactische, voornamelijk analoge werk is het resultaat van natuurlijke creativiteit en hard werken. In de kern ligt een oprechtheid die elk beeld samenbrengt, van editorial en commercieel tot persoonlijke projecten. i-D mocht een serie van haar beelden laten zien, en we spraken de fotograaf over de realiteit van een carrière als beeldmaker.

Hoe ben je in het vak fotografie gerold?
Drie jaar geleden, tijdens mijn laatste jaar aan de universiteit, heb ik mezelf fotografie aangeleerd. Ik studeerde toen modejournalistiek aan London College of Fashion.

Hoe zorg je dat je werk origineel blijft, wanneer er al zoveel is gedaan?
Het gaat bij mij om overanalyseren. Ik doe enkele maanden over het maken van een concept, tot in mijn gedachten alles samenkomt en ik het juiste team kan samenstellen. Ik werk altijd aan ideeën, probeer het altijd te perfectioneren. Het is een eer om de mogelijkheid te hebben om met mooie geesten samen te werken.

Voel jij je hoopvol als het aankomt op de toekomst van fotografie als ambacht?
Ik probeer in het heden te blijven. Fotografie is voor een groot gedeelte gebaseerd op het plannen of denken in de toekomst of het verleden, dus probeer ik zoveel mogelijk over het heden te denken. Ik zou zeggen dat er altijd hoop is, zolang je wilt dat het er is. Er wordt momenteel zoveel fantastisch werk gemaakt, we bouwen constant en hervormen eerdere ideeën. Dat vind ik enorm intrigerend.

Wat zijn de grootste hindernissen die je als fotograaf tegenkomt?
Proberen om mezelf niet te identificeren met mijn werkーik ben heel emotioneel en breng veel tijd door met mijn onderwerpen en mijn werk; wat het betekent en waar het voor staat. Soms vind ik het moeilijk om afstand te nemen van mijn werk en overheerst het. Ik leer dus om een stap terug te doen en er niet zo in verstrikt te raken.

Wat is de noodzaak van professionele fotografie?
Ik denk dat de taak van een professionele fotograaf groter is dan de meeste mensen begrijpen, wanneer mensen zeggen ‘iedereen is een fotograaf’ lach ik omdat we meer zijn dan gewoon maar beeldmakers. Het psychologische en antropologische aspect van fotografie trekt me aan. Ik houd ervan om een persoon te ontrafelen en begrijpen hoe ze denken en staan in deze wereld, en ik denk dat dit een belangrijke manier is in het creëren van sterke beelden.

Ik zie een professionele fotograaf als iemand die werk creëert in alle vormen en er een persoonlijke esthetiek op nahoudt. Ik vond het mooi wat William Eggleston zei in een interview met Printed Pages, waarin hij vertelt dat hij geen verschil ziet tussen zijn vroegere en nieuwe werk. Het werkt wat hij nu maakt ziet er nog steeds uit alsof het uit de jaren zeventig komt.

Denk je dat je het vak fotografie moet leren aan de universiteit? Heb jij dat gedaan?
Nee, maar dat hangt af van de persoon zelf. Persoonlijk denk ik dat het beter is om te assisteren om ervaring op te doen. Ik ben een maker, dus wilde ik dat zo snel mogelijk doen. Ik was het zat om koffie te maken voor grote ego’s. Ik had moeite om hogerop te komen als assistent, omdat de jongens altijd werden voortgetrokken omdat ze sterker waren. Dat maakte me echt boos. Nu let ik er op dat ik zowel mannelijke als vrouwelijke assistenten heb.

Vind je fotografie een elitaire industrie?
Ja, zo zie ik het wel. Ik denk dat je met veel geld achter je vaak sneller uitgekozen wordt. Het is vaak een worsteling om al je gewenste werk te maken zonder een grote som geld, maar het is ook best cool om selectief te zijn. Je leert op een langzame manier en ik denk dat dat belangrijk is, zeker wanneer je van nature vrij ongeduldig bent. Al dit gedoe rondom het vinden van het nieuwste, jongste talent is beangstigend; het brengt veel druk met zich mee. Je mentale gezondheid zou de prioriteit moeten hebben. Mensen die zich op jonge leeftijd aansluiten bij een agentschap weten vaak niet welke kant ze op willen met hun werk. Dan worden ze gevormd door wat er bij dat agentschap past, en dat vind ik zo jammer.

Wat voor advies zou je iemand meegeven die een fulltime carrière als fotograaf ambieert
Vertrouw op je eigen oordeel, zelfs als het niet past bij de dingen die andere mensen doen. Leer jezelf kennen en begrijp wat je met je werk wil zeggen.

Hoe zorg je voor frisse, nieuwe ideeën in een industrie die overspoeld wordt met beelden?
Voor mij is het belangrijk om altijd te beginnen met een idee dat voortkomt uit mijn dromen, de muziek die ik maak, dingen die ik schrijf of uit boeken die ik lees. Ik probeer niet te veel naar het werk te kijken van andere fotografen uit dezelfde leeftijdscategorie, omdat ik niet teveel beïnvloed wil raken van anderen. Dat helpt de authenticiteit van mijn werk te behouden.

Is er veel concurrentie met andere jonge fotografen?
Veel van mijn vrienden zijn fotograaf, en ik denk dat we elkaar goed ondersteunen en elkaar helpen. Dat zou altijd zo moeten zijn. Ik houd van de quote uit de hypothetische speech van columnist Mary Schmich, die in juni 1997 werd gepubliceerd in de Chicago Tribune: “Verspil je tijd niet aan jaloezie. Soms loop je voor en soms loop je achter, de race is lang en aan het einde ben je zelf je enige tegenstander.”

Wat zorgt er voor een dwingende foto vol emotie?
Ik zou zeggen ambiguïteit. Ik wil graag mensen laten denken, en horen wat zij denken, over wat de betekenis achter de foto is en welke gevoelens het losmaakt. Ik erger me wanneer de kunstenaar de kijker vertelt wat hij moet denken. Het zou een persoonlijke reis moeten zijn. Dat maakt een goede foto.

Ik zie Joseph Goldstein als een grote held, hij zei dat het “te ver doorontwikkelen van je concepten de kijk op de realiteit vastzet” en we daardoor “verstrikt raken in onze eigen gedachten.” Het is belangrijk om out-of-the box te denken.

Heeft de complete onderdompeling van online beelden de manier waarop je denkt, en onderzoek doet naar fotografie veranderd?
Ik gebruik het als een extra gereedschap, maar ik probeer er niet verstrikt in te raken. Ik ben me heel erg bewust van de nadelen van het internet. Ik houd het graag bij print en boeken om mijn kennis te verbreden, maar ik probeer ook de strikte regels vast te houden van mijn workflow. Wanneer je naar boeken kijkt begrijp je het werk als een geheel, en niet als één beeld wat je tegenkomt op Pinterest. Ik ben liever selectief en neem de tijd om te kijken naar een beeld. Ik haat de manier waarop we door Instagram scrollen en duizenden beelden op ons af komenーhoeveel beelden kun je je daarna nog herinneren?

Houd je rekening met social media, en dan met name Instagram, wanneer je een beeld maakt? En denk je over de impact en distributie van de beelden?
Instagram is als een vreemde levenspartner. Bijna al mijn foto’s zijn een eerbetoon. Ik probeer mijn foto’s nu in drieluik te schieten, zodat het op mijn profiel past. Ik denk dat Instagram zeker een waardevolle tool is om als online portfolio te gebruiken.

Denk je dat iPhone fotografie een aanwinst is voor de foto-industrie?
Het is een oplossing voor een probleem, een nieuwe manier van werken waar ik zeker in ben geïnteresseerd. Het is net een legpuzzel; je probeert je werk aan te passen aan de nieuwe technologische ontwikkelingen, en ik denk dat de iPhone een goed gereedschap is om mijn workflow te verbeteren. Ik kan makkelijker op straat foto’s maken en een bepaald moment vastleggen. Ik ben nog steeds voorstander van de analoge esthetiek, maar de mix met digitaal is handig. Er zijn genoeg beelden met die smartphone-esthethiek waar ik niet van hou, maar ik kan genoeg vinden dat wel voor mij werkt.

Credits


Fotografie Bex Day