Advertentie

de muzen van fotograaf lara verheijden, die ze vond op instagram

Lara Verheijden, door Jan Hoek onlangs nog getipt als een van de fotografen die je moet volgen op Instagram, zwerft zelf ook veel rond op andere accounts. Daar jaagt ze op mensen die ze nog niet kent, maar die ze wel wil leren kennen. Die ze voor haar...

door Lara Verheijden
|
12 juni 2017, 1:30pm

Ongeveer een jaar geleden was ik aan het doorklikken op Instagram, tot ik opeens het profiel van 1994roby ontdekte: een jongen met een bijzonder uiterlijk, op wie ik meteen allerlei fantasieën projecteerde die ik had over hangjongeren uit het boerenland, gekleed in sportkleding en bomberjacks. Geen jongen uit de Randstad, dat was wel duidelijk. Op zijn instagram zag ik veel foto's in de natuur; tuinen en schuurtjes met allemaal andere, blonde, knappe mensen, die ik ook nog nooit had gezien.

1994roby bleek uit Dokkum te komen, en te wonen en werken in Groningen als muziekprogrammeur voor podium voor hedendaagse cultuur De Gym. Inmiddels is hij naar Amsterdam verhuisd en werkt hij als programmeur voor Subbacultcha. Sinds zijn achttiende houdt hij zich bezig met het management van onder andere Yuko Yuko, Idiott Smith en Waterlelyck. Zijn echte naam is Robert Lalkens.

Omdat ik denk dat we van hem nog veel gaan horen en zien, wilde ik hem graag fotograferen en interviewen voor i-D.

Het fijne aan fotografie vind ik dat ik niet per se gebonden ben aan de werkelijkheid, en dat ik iemand gewoon kan fotograferen op een manier waarop ik dat zelf leuk vind.

Robert herkende zichzelf geloof ik niet echt meer terug op iedere foto, dus zie de portretten maar als een combinatie van de echte Robert Lalkens en de Roby uit mijn eerste fantasie.

Het interview neem ik af in een café; ik neem het op met mijn telefoon. We praten tijdens de telefoon-geluidstest even over Chatroulette. Robert denkt, anders dan ik, dat Chatroulette oorspronkelijk niet is bedoeld als seks-ding en kijkt ook een beetje moeilijk bij het terughoren van zijn eigen stem.

Vind je dat je geen mooie stem hebt?
Nou, dat heb ik wel een poosje gedacht, ja.

Volgens mij komt dat omdat je nu je stem terug hoort op een tape en je dat niet gewend bent, maar zo klinkt 'ie wel echt.
Dat weet ik wel. Ik heb vroeger wel veel gezongen hoor, in bandjes. Dus dan raak je heel erg gewend aan je eigen geluid. Maar ik heb dat nu al heel lang niet meer gedaan en laatst heb ik weer voor het eerst in tijden mezelf terug gehoord. Toen vond ik toch dat mijn stem op een manier was veranderd, waar ik het niet per se mee eens ben. Maar het kan natuurlijk ook gewoon met gewenning te maken hebben, dat ik mezelf weer wat vaker moet horen.

Ik heb het me wel eens afgevraagd. Waarom is zo'n mooi iemand die zoveel met muziek bezig is, niet zelf de frontman van iets?
Omdat ik niet goed genoeg ben in het zelf maken. Of, nouja, ik heb wel altijd muziek gemaakt en ik heb er ook wel talent voor. Maar ik heb toch nooit echt de discipline gehad om me er in te verdiepen of me ergens in te specialiseren. De meest doorslaggevende reden was, denk ik, toen ik voor het eerst de jongens van Yuko hoorde, en erachter kwam dat deze mensen veel beter muziek konden maken dan ik. Dat vond ik even kut, maar daarna werd ik er ook op gewezen wat ik wel goed kan.

En dat is?
Netwerken, socializen, mensen overtuigen en shit verkopen. Dat heb ik van mijn vader geërfd, hij was ondernemer en handelde in spijkerbroeken. Hoewel ik niet geloof in het lot, denk ik wel dat iedereen zijn eigen pad of eigen specialiteit heeft in het leven. En in de micro-scene in Dokkum was het gewoon logisch dat ik de randzaken op me zou nemen en dat zij de muziek maakten.

Hoelang duurt het bij jou om te zien of een bandje potentie heeft?
Het is gewoon smaak denk ik. Het is niet dat ik precies kan pinpointen of iets potentie heeft of niet, Het is gewoon vaak bij toeval zo dat de dingen die ik leuk vind, potentie blijken te hebben. En als je jezelf constant in de scene blijft manoeuvreren dan zie je ook genoeg om te weten wat uiteindelijk werkt en wat niet.

Wat is je eerste herinnering aan muziek?
Ik weet nog wel dat ik vroeger een CD had gekregen van mijn oom van Crosby, Stills, Nash & Young. Die zette ik dan 's avonds heel hard op in mijn kamer, maar daardoor kon mijn zusje niet meer slapen. Dus toen moest ik het met oordopjes in luisteren, maar omdat ik mezelf niet goed kon inhouden met heel hard meezingen, mocht dat uiteindelijk ook niet meer.

Jouw werk gaat ook vaak over de combinatie van muziek en uitgaan. Wat is een belangrijker onderdeel voor je, dat eerste of dat laatste?
Ik moet natuurlijk muziek luisteren voor mijn werk en daardoor kan ik de laatste tijd muziek luisteren echt lichtelijk stom vinden. Maar dat is iets waar ik weer aan moet leren wennen en wat ik nu waarschijnlijk een beetje moet herontdekken: muziek luisteren voor de fun. Dus als ik nu zou moeten kiezen tussen: de rest van m'n leven uitgaan of de rest van m'n leven ergens in een weiland lekker rustig muziek luisteren, kies ik wel dat laatste. Ook omdat ik denk dat mijn huidige sociale drang om zo veel uit te gaan, een tijdelijk iets is. Maar als ik dit zo zeg, denk ik wel dat veel mensen om me heen die dit zouden horen, echt denken van: ja hoor Roby, alsof jij niet meer uit zou gaan!

Ja gelukkig is dit zo'n fictief dilemma, waarbij je nooit echt zal hoeven kiezen.
Nee inderdaad, de wereld is niet zwart of wit.

Kies een vraag uit de onderste drie vragen die je wilt beantwoorden:
wanneer heb je voor het laatst seks gehad?
wanneer heb je voor het laatst gelogen?
wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Nou dan kies ik de eerste, die is makkelijk, dat was vanochtend.

Credits


Tekst en fotografie Lara Verheijden