de oekraiense nastia over clubben en post-sovjet-techno

"Wanneer ik in Rusland draai voel ik de druk van de mensen uit Oekraïne."

door Robin Alper
|
21 oktober 2016, 3:35pm

Dj, radiohost en labeleigenaar Nastia groeide op in een klein dorpje in Oekraïne. Haar oudere zussen lieten haar op jonge leeftijd elektronische muziek horen en al snel besloot ze dat daar haar toekomst in lag. Na als danseres, promotor en stagemanager te hebben gewerkt, leerde ze zichzelf draaien en zette ze het vinyllabel Propaganda op. Inmiddels reist ze langs de grootste clubs ter wereld, en weet ze het drukke leven als dj te combineren met het opvoeden van haar dochter.

Deze week draait ze twee nachten in Amsterdam, tijdens MIR ADE Special in Depot en 20 Years Cocoon in het Stadspodium, en zal ze gastspreker zijn tijdens Vinyl Rascals en een discussie van shesaid.so.

Waar een week als deze voor de meeste dj's een van de meest hectische tijden van het jaar is, is het voor Nastia een moment om tot rust te komen. Haar ADE-plannen? Overdag haar collega's en vrienden zien, en op de vrije avonden op tijd naar bed. "Wanneer je zo veel rondreist en zoveel avonden draait, ga je soms liever voor de alternatieve optie. Voor mij is mijn bed dat alternatief," lacht ze.

We spreken in Depot af met Nastia, en zo komen we meer te weten over de clubcultuur van Oekraïne, haar ideeën over drugs, en de tracks waarmee ze het publiek om haar vinger windt.

Met wat voor muziek groeide je op voor je in aanraking kwam met elektronische muziek?
Ik kwam al op veel te vroege leeftijd in aanraking met elektronische muziek. Mijn zussen lieten me Enigma en de soundtracks van films en series zoals Twin Peaks horen. Dat was in de vroege jaren negentig. Op mijn vierde luisterde ik daar dus al naar. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit iets anders heb geluisterd, behalve natuurlijk de muziek op de radio en in televisieprogramma's.

Je postte op social media eens iets over post-Sovjet-techno. Wat kenmerkt naar jouw idee het geluid van dj's uit deze landen?
Iedereen laat zich inspireren door andere dj's, waardoor ze op zoek gaan naar datzelfde geluid. Dat maakt het moeilijk om origineel te zijn. Dat vind ik jammer, ze blijven het wiel maar opnieuw uitvinden. De enige persoon die er voor mij echt uitspringt is Stanislav Tolkachev. Hij is minder populair doordat hij krachtiger en harder draait. Hij onderscheidt zich en dat respecteer ik.Het is beter om hele vreemde en originele geluiden te creëren, dan anderen te kopiëren. Je verdrinkt anders in de duizenden andere dj's die hetzelfde doen als jij.

Hoe ziet de clubscene in Oekraïne eruit?
Het groeit heel snel op de best mogelijke manier. Ik ben heel trots op wat er momenteel in Oekraïne gebeurt. Als ik een top tien zou moeten maken van mijn favoriete clubs ter wereld, zouden de Oekraïense er zonder twijfel in staan. Dat is niet omdat ik heel patriottistisch ben, maar simpelweg omdat de clubs die we momenteel in Oekraïne hebben fantastisch zijn.

Niemand verwacht dat we een goede clubcultuur hebben - sommige mensen kennen het land niet eens. Wanneer vrienden van me naar Kiev komen, zijn ze dan ook enorm verbaasd. Een vriend van me omschreef het eens als een soort Berlijn in de jaren nul. Er zijn zoveel jonge mensen, zoveel energie, en het groeit nog steeds.

Het belangrijkste in Kiev is dat alle promotors, programmeurs en dj's samenwerken, waardoor ze geen concurrenten zijn. Het gaat er niet om wie de beste is. Je kan bijvoorbeeld een kaartje kopen voor het hele weekend, waarmee je naar ieder feest kan en verschillende artiesten kan zien. Dat maakt de scene in Oekraïne heel fijn.

Wat vind je van het strenge deurbeleid dat bij veel clubs wordt gehanteerd?
Bij ons in Kiev is het publiek enorm geïnteresseerd in de dj's, waardoor iedereen van tevoren opzoekt wie er tijdens een avond draaien. Wanneer het meisje aan de deur aan de bezoekers vraagt wie er draaien of wat voor muziek het is, weet iedereen dat. Het publiek is daardoor heel oprecht geïnteresseerd. Dat betekent niet dat je niet binnenkomt als je de namen niet kent. Het gesprekje aan de deur is meer een soort interview, simpelweg om te kijken hoe je reageert. Het gaat niet enkel om de muziek, maar gewoon om je houding. We proberen ook nieuwe mensen naar de clubs te trekken, waardoor je niet altijd even streng kan zijn. Oekraïne is in ieder geval lang niet zo streng als bepaalde clubs hier in Amsterdam.

Je hebt in veel West-Europese clubs gedraaid de afgelopen jaren. Wat is het grootste verschil tussen het nachtleven hier ten opzichte van bijvoorbeeld Oekraïne of Rusland?
Ik denk dat wat clubculturen betreft, Europa momenteel de beste plek is om te zijn. Het begon allemaal in Amerika, maar daar verdween het al snel. Hier blijft het zich nog steeds ontwikkelen, hier leeft het, hier ligt het hart van de elektronische scene.

Het verschilt enorm per land, maar wat in West-Europa opvalt is dat mensen langer doorgaan en het publiek heel gemengd is. Er komen veel mensen uit andere landen naar steden als Amsterdam om uit te gaan. Hier in Amsterdam zijn er zoveel elementen die bijdragen aan een goed feest, zoals de ruimdenkende kijk op drugsgebruik. Wanneer je in Rusland wordt opgepakt met een kleine hoeveelheid wiet, zit je minimaal twee weken achter de tralies. Rusland bevindt zich op veel vlakken nog in de Sovjettijd. Het afgelopen jaar heb ik er helemaal niet gedraaid, mede vanwege het conflict tussen Oekraïne en Rusland. Wanneer ik in Rusland draai voel ik de druk van de mensen uit Oekraïne.

In een interview zei je eens dat alcohol in Oekraïne en Rusland nog steeds de voornaamste drug is en dat het ontwikkelingen tegenhoudt. Wat vind je van het drugsbeleid in Amsterdam, wat ieder jaar rond ADE een veelbesproken onderwerp is?
Het drugsbeleid speelt een grote rol in het nachtleven, daar ontkom je niet aan. Ik heb zelf nooit interesse gehad in synthetische drugs, maar ik begrijp goed dat het iets is dat voor velen onmisbaar is. Niet iedereen houdt een hele nacht nuchter of enkel op alcohol vol, dus zijn drugs vaak de oplossing. Door dat drugsgebruik zijn de hele aftercultuur en 24-uursfeesten ontstaan. Onder andere deze behoefte om meer en langer te feesten heeft het nachtleven hier zo groot gemaakt, maar daar liggen drugs dus wel aan ten grondslag. De invloed van alcohol en andere drugs is echter heel verschillend. Met alleen alcohol was de scene hier in Amsterdam nooit zo groot geworden.

Het is wel van belang om de balans te vinden. De gebruikerscultuur heeft een grote invloed op de reputatie van drugs. Veel muzikanten, wetenschappers en filosofen gebruikten drugs om hun geest te verruimen en creatief te denken, dus het hoeft niks slechts te zijn. Het belangrijkste is dat je weet wat je gebruikt en er verantwoordelijk mee omgaat, anders geef je de hele clubcultuur een slechte reputatie.

Je draait in Depot. Zijn er meer dingen die je zal bezoeken tijdens ADE?
Op zondag draai ik nog bij 20 Years Cocoon. Verder heb ik niet bekeken wat er allemaal te doen is. Ik probeer het nu wat rustiger aan te doen. Dit weekend zijn er zoveel vrienden en artiesten samen op één plek, dat ik liever overdag met hen afspreek in plaats van iedere nacht uit te gaan. Wanneer je zo veel rondreist en zo veel avonden draait, ga je soms liever voor de alternatieve optie. Voor mij is mijn bed dat alternatief [lacht].

Hoe combineer je de drukte van je werk met het hebben van een negenjarige dochter?
Ik sta iedere dag om zeven uur 's ochtends op, breng haar naar school, ga aan het werk, en ga pas midden in de nacht naar bed. In dat ritme heb ik niet veel tijd om aan mijn muziek te werken, doordat er allemaal andere afspraken tussenkomen en ik ook nog tijd met mijn dochter probeer door te brengen. Na school breng ik haar naar haar muziek- en tekenlessen, dus als we 's avonds thuiskomen doe ik graag iets samen met haar.

Ik heb niet veel tijd voor mezelf. Dat gebeurt eigenlijk alleen wanneer ik op reis ben en in mijn eentje in mijn hotelkamer zit. In die paar uur voor ik weer moet draaien kan ik zelf kiezen wat ik wil doen. Dan lees ik boeken, kijk ik films, of kies ik platen uit om die avond mee te nemen. Soms mis ik die tijd voor mezelf wel.

Vind je het belangrijk dat je dochter zich ook bezighoudt met muziek?
Ik bespeel zelf geen instrumenten en heb nooit muziekles gehad, maar mijn dochter speelt piano. We hebben thuis een piano, dus ik kan vaak naar haar luisteren. Ik vind het heel fijn dat ik thuis kan luisteren naar haar analoge muziek. Ik houd zelf ook van klassieke muziek. Vaak zet ik 's ochtends Mozart aan op mijn platenspeler en luisteren we daar samen naar. Daardoor waardeert ze de muziek heel erg, en begrijpt ze waarom ze zelf speelt. Het is zo moeilijk om goed piano te leren spelen. Ik ben enorm trots op haar.

Ze weet ook hoe mijn geluidsinstallatie werkt, zodat ze zelf muziek kan luisteren als ik van huis ben. Wanneer er mensen op bezoek zijn vindt ze het leuk om aan hen te laten zien dat ze weet hoe alles werkt en haar eigen favoriete platen aan te zetten.

Kies je je platen van tevoren uit, of doe je dat ter plekke tijdens het draaien?
Ik leer mijn platen pas echt kennen in de club. Voor ieder optreden maak ik een kleine selectie waar ik tijdens de avond uit kies. Het is voor mij veel makkelijker om de set vanaf de grond op te bouwen in de club zelf. Je moet het publiek volgen en de situatie analyseren. Wat qua muziek werkt hangt af van de club, de stad, het land en de mensen. Soms draai je een plaat en merk je dat het niet goed voelt. Als je op zo'n moment vasthoudt aan de nummers die je van tevoren op een rij hebt gezet, beperk je jezelf enorm. Je bent dan een slaaf van je eigen keuzes. Vroeger was ik danseres, waardoor ik weet wat voor muziek mensen laat dansen. Ik vind het heel belangrijk om daar op in te kunnen spelen.

Een aantal jaar geleden was ik het middelpunt van een discussie. Ik draaide op een festival in Zwitserland, dat bovenop een berg plaatsvond. Je kon er alleen met een kabelbaan komen. Op de top van de berg hadden ze een tent neergezet van doorzichtig zeil. Doordat we zo hoog zaten, scheen er enorm veel zonlicht naar binnen. Dat licht was zo fel dat het op de video die ervan werd gemaakt leek alsof mijn apparatuur uit stond. Je zag de lichtjes namelijk niet meer. Net als wanneer je op je telefoon kijkt wanneer je in de volle zon staat, en niks op je scherm kan zien. Mensen die de video zagen dachten toen dat ik mijn set van tevoren had opgenomen. Het is nu een half jaar geleden, maar er staan inmiddels 12000 reacties onder waarin mensen discussiëren of ik echt draai of niet.

Dat is wel ironisch. Een mix thuis maken is voor mij namelijk veel moeilijker dan het in de club doen. Ik ga veel liever mee in het feest, dat verloopt heel organisch. Wat doe je überhaupt in de club als alles al van tevoren is gemaakt? Achter de booth staan roken en drinken?

Welke track is op dit moment onmisbaar in je sets?
Er is een nummer dat ik twee weken geleden heb uitgebracht. Een jongen stuurde me er twee jaar geleden een demo van op en ik vond het heel vet. Het is een beetje acid-achtig, met gesproken woorden erdoorheen. Dat nummer heb ik de laatste tijd veel gebruikt. Het publiek gaat er over het algemeen erg goed op. Doordat de breakdown zo lang duurt is het erg spectaculair. Ik gebruik de demo inmiddels wel al anderhalf jaar in een groot deel van mijn sets, dus misschien moet ik eens iets anders vinden.

Wat nieuwere tracks betreft, draai ik graag een nummer van Special Request. Zij hebben een beetje een garage-stijl. Het is heel krachtig, The Prodigy-achtig, maar dan op een hedendaagse manier. Tijdens grote feesten draai ik dit nummer graag omdat het zo imposant en energiek is.

Verder draai ik graag een nummer van Akkord. Zij draaien wat experimenteler, en mixen dubstep met techno. Ik vind het vet om dat te draaien, omdat niemand anders dat ooit doet. Het is zo intens en trekt echt de aandacht van mensen. Het zien van hun reacties is fantastisch.

Credits


Tekst Robin Alper
Beeld via ADE

Tagged:
Interviews
nastia
ade