de zwoele en heerlijke stem van shamir, de ontdekking van 2014

In nog geen jaar tijd is Shamir uitgegroeid tot de nieuwkomer van 2014. Na het uitbrengen van zijn EP Northtown gaat zijn carrière als een trein en staat iedereen in de rij om hem het hemd van het lijf te vragen. De 20-jarige uit Las Vegas heeft nog...

door Katya von Vaupel Klein
|
04 december 2014, 10:15am

2014 is een heel turbulent jaar voor je geweest. Hoe is alles veranderd nadat Nick Sylvester van Godmode had gereageerd op je demo?
In oktober 2013 stuurde ik mijn demo naar Nick en in januari was ik in New York de eerste twee nummers aan het opnemen. In februari was één van die nummers op Pitchfork verkozen tot het beste nieuwe nummer. Nadat dat gebeurde ging alles echt in sneltreinvaart en besefte ik me dat niets meer hetzelfde zou zijn. Het gebeurde eigenlijk over nacht. Ik ging naar New York om twee nummers op te nemen, niet denkend dat het allemaal zo snel zou gaan en dat ik zou belanden op één van de grootste muziekblogs van Amerika. Het kwam nogal plotseling, maar ik was me er wel heel bewust van omdat ik opeens overal heen ging voor interviews enzo. Ik schrok er best wel van, maar tegelijkertijd voelde het heel goed en realiseerde ik me dat muziek mijn nummer 1 baan was.

Uiteindelijk ben ik niet een man of vrouw, maar Shamir. En dat is het enige dat telt.

Je androgene stem is het onderwerp van gesprek. Toen je erachter kwam dat je stem niet meer lager zou gaan worden, was je je er toen bewust van dat je je hiermee kon onderscheiden?
Eerlijk gezegd niet. In mijn pubertijd kregen alle gasten om mij heen de baard in de keel en hun stemmen werden lager en lager. Ik dacht toen meer "wat is er mis met mij?". Dus in het begin vond ik het eigenlijk vooral irritant, maar later besefte ik me dat dit iets was dat mij uniek maakte en dat ik het moest nemen zoals het kwam. Hoewel mensen dan misschien niet kunnen horen dat ik een man ben, kan ik wel zingen, en dat is iets dat niet veel mensen kunnen zeggen. Mijn moeder heeft me geleerd om dingen positief te benaderen dus na een tijdje had ik zoiets van "ok Shamir, je kan niet de hele tijd medelijden met jezelf hebben - roei met de riemen die je hebt en dan komt alles wel goed". Mijn glas is half vol, niet half leeg.

In een interview vertelde je dat je je ook kleedt "in het midden". Vind je het belangrijk om je androgene stem ook te communiceren middels je kleding? Is het alleen je stem, of voel je je ook androgeen?
Ook voordat ik mijn androgynie had omarmd dachten mensen vaak dat ik een meisje was. Ik kan een T-shirt en een spijkerbroek dragen en nog steeds zouden mensen denken dat ik een meisje ben. Het moment dat ik mijn androgene stem en uiterlijk had omarmd besefte ik me dat het niet te vrouwelijk of te mannelijk betekende, maar in het midden. Als ik mij compleet in mannenkleding kleed lijkt het androgeen omdat ik het draag. Het is iets natuurlijks, niet iets dat ik probeer. Persoonlijk voelt het ook zo. Als kind heb je altijd moeten kiezen, maar ik bleef altijd in het midden. Soms hing ik met de gasten buiten en andere keren speelde ik liever met de meisjes. Ik denk dat mensen oorspronkelijk ook zo waren, maar op een gegeven moment hebben besloten wat vrouwelijk en mannelijk was. Uiteindelijk ben ik niet een man of vrouw, maar Shamir. En dat is het enige wat telt.

Sinds je jezelf gitaar hebt leren spelen is dat instrument heel belangrijk voor je geworden, maar de nummers op de EP Northtown zijn elektronisch. Kunnen we ook nummers verwachten waarop je de gitaar bespeelt? Of gebruik je dit vooral voor het schrijven van nummers?
Het laatste nummer op de extended versie van de EP is een akoestisch nummer op de gitaar, maar omdat het een cover is tellen mensen dit vaak niet mee. Op het album zullen ook zeker nummers komen waarop ik gitaar speel. Veel van mijn elektronische nummers ontstaan op de gitaar als akoestische countrynummers, die ik vervolgens omzet naar elektronische nummers.

Ik las ook dat je veel bezig bent met het schrijven en maken van korte films. Wil je als zanger en tekstschrijver ook je eigen video's schrijven en maken?
Films en scenario's schrijven is nog erg nieuw voor me. Ik ben hier vorig jaar mee in aanraking gekomen toen we voor school een korte film moesten maken en wil hier ook meer mee experimenteren. Mijn eerste video, If It Wasn't True, heb ik zelf gefilmd en mijn director, die sindsdien al mijn video's redigeert, heeft het geredigeerd en heel gaaf gemaakt. Ik zou graag willen filmen, maar de kwaliteit is nog lang niet goed genoeg op dit moment - ik hoop dat het ooit wel zo is. Ik experimenteer nu wel met het schrijven van korte films die bij mijn nummers horen, dus hopelijk wordt dat wat. Ik probeer zoveel mogelijk te leren omdat ik het echt heel leuk vind.

De belangrijkste reden dat ik muziek maak is misschien wel dat ik wil blijven doorleven; ik wil mensen blijven raken, ook als ik er niet meer ben.

Als ik je opzoek op YouTube word je gelinkt aan artiesten als FKA twigs, Azealia Banks en Le1f. Voel je je ook verbonden aan hen, als een onderdeel van een soort beweging bijvoorbeeld?
Ja zeker, dat zijn ook de mensen waar ik naar luister als ik schrijf. Het is geweldig dat wanneer mensen naar mijn muziek luisteren ze mijn inspiratiebronnen gelijk daarnaast zien verschijnen. Maar het is niet dat ik een onderdeel ben van een nieuwe beweging of iets. Ik doe niet echt iets compleet nieuws en ik probeer ook niet echt iets anders te doen - dat is niet mijn doel. Ik wil muziek maken die tijdloos is, die over vijftig jaar nog steeds relevant is en waar mensen dan nog steeds naar willen luisteren. De belangrijkste reden dat ik muziek maak is misschien wel dat ik wil blijven doorleven; ik wil mensen blijven raken, ook als ik er niet meer ben. Mijn nummers zijn een soort tijdcapsules - screenshots van mijn gedachten waarin ik mij kan zien groeien als artiest, tekstschrijver en persoon.

Wat staat er op de planning voor 2015?
Het album komt in het voorjaar uit en dan zal ik zeker gaan touren en optreden op een aantal festivals in de zomer. Maar eerst de tour door Europa deze week!

@shamirbailey

Credits


Tekst Katya von Vaupel Klein
Fotografie Sophie van der Perre

Tagged:
Shamir
muziekinterviews