skip&die is één met de kosmos

We spraken Cata.Pirata’s globetrotting band over spiritualiteit en het nieuwe album, Cosmic Serpents.

door Sander van Dalsum
|
26 maart 2015, 10:10am

"Als je niet de mogelijkheid hebt om fysiek te reizen, kan je het nog steeds mentaal doen." De manier waarop SKIP&DIE-frontvrouw Cata.Pirata muziek ervaart klinkt zweverig, maar dit is iemand die met haar band meer van de wereld heeft gezien dan de gemiddelde toerist. Waar het debuut Riots In The Jungle voortkwam uit een rondreis door haar vaderland Zuid-Afrika, is het tweede album van de nomaden een globale collectie souvenirs van uiteenlopende invloeden. De sonische tochten door stad en land zijn bijna tastbaar. 

De verzameldrang van het viertal fuseert de Egyptische klanken van Electro Chaabi met Digital Cumbia-ritmes uit Zuid-Amerika, en een berg andere culturele erfgoederen. Dit resultaat van fysieke en mentale grenzen verleggen neemt de vorm aan van Cosmic Serpents - een veelzijdig werk waarin de memoires van belangrijke ontmoetingen gedocumenteerd staan. We spraken de genre-vervormende band over cryptische dromen, één worden met de kosmos en hun mooiste reisverhalen.

Terwijl toetsenist Jori de afgelopen nacht doorbracht met een Vlaams krantenknipsel, een gigantische pianovleugel en een boze toiletbewaker die hem en zijn zus achterna zat, heeft percussionist Gino vooral zijn wekker driftig proberen uit te drukken. Catarina had een minder hectische nachtrust. Zij bevond zich midden op de oceaan, uitgerust met een vlot, een koptelefoon én het nieuwe album van het Amsterdamse punkduo zZz luid in haar oren. Gitarist van het stel Daniel herinnert zich daarentegen nog weinig van de nachtelijke uurtjes.

De dromen waarover de band vertelt, klinken misschien ondoorgrondelijk, maar zijn juist daarom heel herkenbaar. "Ik geloof héél erg in dromen. Sinds ik klein ben, waren ze altijd super intens", zegt Catarina op een doodserieuze toon. "De eerste helft van mijn leven had ik bijna alleen maar nachtmerries. Ook terugkomende, die echt wel dingen betekenden." De lucide visies van Catarina zijn verweven in de dertien tracks die Cosmic Serpents telt. Zo gaat El Apocalipsis over haar Mayaanse interpretatie van het einde der tijden, al ziet zij dit fenomeen niet bepaald doemkleurig in. "In deze droom was ik wederom in het water; in een jungle. Ik was hier niet alleen, maar met mijn liefde. Opeens werden we opgeslokt door alles om ons heen en we werden met z'n tweeën één - met het water, met de natuur - alles werd één."

Van levensechte dromen vliegt het gesprek al snel op natuurlijke wijze naar déjà vu's, een verschijnsel dat soms even onwerkelijk lijkt. "Dat voelt elke keer alsof ik de wereld in ren en weer een mijlpaaltje verder ben", vertelt Gino. "Met een déjà vu weet ik dat ik iets goeds doe en dan voelt het fijn dat ik daar ben." Cata.Pirata haakt hier op in met haar hallucinerende ervaringen, die volgens haar zowel door drugs als reizen voortgebracht kunnen worden. "Als je bijvoorbeeld LSD doet, word je je ineens bewust van heel andere situaties. Maar ook door te reizen en mensen te ontmoeten met een compleet andere visie op de wereld, gaat jouw brein meer open staan. Je gaat reflecteren op hoe je het leven voorheen zag."

Als we in Zuid-Amerika spelen, krijg je andere reacties dan in Frankrijk of Korea. We hebben laatst in Egypte gespeeld en in Beirut, en daar merk je dat we zelf ook anders spelen.

Een ervaring als deze ziet de band als een stap binnen een parallelle dimensie, waar je een parallelle-ik kan tegenkomen. "Ik kom iedere dag wel een nieuwe laag van mezelf tegen. Not always a good thing...", zegt Catarina lachend. De laatste keer dat de spiegel haar een heldere openbaring gaf was afgelopen Kerst, op een trip naar Argentinië. "Ik was daar in de natuur, in het deltagebied. Toen voelde ik me echt één met alles om me heen, en zag ik iedere nacht de constellaties. Ik was onze plaat aan het luisteren, want die was toen net af. En toen werd alles logisch en had ik dat déjà vu-gevoel opeens. Normaal luister ik nooit mijn eigen muziek hoor… Nooit".

De natuurgeluiden die gesampled zijn en subtiel in de liedjes werden verwerkt, moeten deze ervaring nabootsen. Het doel van verbinden met Mother Earth en de kosmos is volgens SKIP&DIE een aftocht van de betonnen jungle. Na meer geklets over onbekende universums en buitenaardse wezens, merkt Jori op dat dit soort wetenschap heel abstract is, en voor veel mensen het zweverige raakt. "Dat toont aan in wat voor dogma's je leeft - wat je normaal vindt omdat iedereen dat vindt", legt de toetsenist uit. Of de tweede plaat van de band ook buiten het verwachtingspatroon van mensen ligt, is voor het viertal niet belangrijk. "Je kan niet iets creëren voor anderen tenzij je iets maakt dat al bestaat, en een soort van patroontje volgt. Je bent dan aan het herhalen wat je denkt dat werkt voor andere mensen", vertelt Catarina.

De afwachting op reacties op een tweede album is voor muzikanten vaak spannend, aangezien dat bepaald of ze definitief mogen blijven of niet. Waar Catarina, Gino, Jori en Daniel zich vooral over verwonderen, zijn de manieren waarop hun mengelmoes van genres aanslaat in verschillende landen. "Als we in Zuid-Amerika spelen, krijg je andere reacties dan in Frankrijk of Korea", zegt Jori. "We hebben laatst in Egypte gespeeld en in Beirut, en daar merk je dat we zelf ook anders spelen, en nummers soms oprekken omdat ze zo veelzijdig zijn." Catarina maakt hierna meteen lachend duidelijk dat ze nog een keer een reggaeton-album moeten maken. "Ik roep het al fucking vier jaar, maar het is er nog steeds niet van gekomen. Ik moet de guys even meenemen naar Puerto Rico ofzo..."

Naast dit ritmische genre heeft de band nog meer op de wensenlijst voor toekomstige projecten staan. Jori merkt op dat momenteel veel inspiratie uit het oosten komt, waarna Catarina de missie om een keelzanger te vinden nog even aankaart. "Wat ik nog heel graag een keer wil, is dat we een maand door Mongolië gaan paardrijden en in joerts slapen. We hebben wel een jongen ontmoet op onze tour in China, en die kon supermooi keelzingen. Gino begint het al een beetje te leren; hij heeft veel geoefend."

Ik roep al fucking vier jaar dat we een keer een reggaeton-album moeten maken, maar het is er nog steeds niet van gekomen. Ik moet de guys even meenemen naar Puerto Rico ofzo...

Met deze ambitie kijkt de band ook nog vaak terug naar de afgelopen twee hectische jaren, waarin SKIP&DIE op een 'spirituele reis' is geweest met elkaar. Zo gingen ze op verkenning in Olinda, een koloniaal kustdorpje in het noordoosten van Brazilië. Daar raakte Gino verdwaald in een zee van percussie, waardoor de band hem een nacht is kwijtgeraakt. "Daar waren we de dag voor het jaarlijkse carnaval even gaan rondlopen en toen stond Gino een tijdje bij zo'n percussiegroep te kijken. Je zag hem langzaam onbereikbaar worden door die trance van trommels", herinnert Jori zich. "Toen zette één zo'n gast zijn instrument aan de kant en Gino pakte 'm meteen op. De percussiegroep vertrok en we zagen hem opstijgen. Omdat het daar zo druk was op die straat dacht ik dat het slim was om z'n telefoon en portemonnee af te pakken. We hebben hem een kwartiertje gevolgd, om vervolgens toch maar een broodje te gaan eten. Toen was 'ie opeens weg."

Gelukkig kon Gino na een nachtje drummen zijn eigen band weer vinden, met behulp van wat facebookberichtjes. Eén van Daniels meest speciale herinneringen is wat minder roekeloos, maar wel even memorabel. "Onze show in Egypte was heel bijzonder. Er waren wat aanslagen en ongeregeldheden, en het kostte moeite om een tourmanager te vinden die mee durfde", vertelt Daniel. "Uiteindelijk zijn we gegaan en het was een mooi besluit. Het is een magische plek en we speelden in een oud buikdanstheater. Het was nog net geen titty bar, maar voor Egyptische begrippen best pikant." De band deelde daar het podium met de "Jimmy Hendrix van Electro Chaabi", namelijk Islam Chipsy. Deze keyboardspeler leverde uiteindelijk een bijdrage in Sunshine Rebellion Gang - een track op Cosmic Serpents waarin Arabische geluiden verstrengeld raken met het DNA van andere culturen.

Met een volgeboekt tourprogramma in het vooruitzicht kijkt SKIP&DIE uit naar de volgende memoires waarop ze een album kunnen baseren. Eén daarvan staat al gepland in oktober, wanneer de band naar Zuid-Afrika vertrekt om muziek te maken met jongeren die in de gevangenis zijn beland. "We hebben wel weer echt zin om in die routine te rollen", zegt Jori. "Juist, in die no sleep forever zone", concludeert Catarina met een dromerige blik.

Cosmic Serpents komt vrijdag 27 maart uit

Credits


Tekst Sander van Dalsum
Fotografie Sophie van der Perre
Make-up David Koppelaar
Kleding Cata.Pirata en band met dank aan People of the Labyrinths / Franzel

Tagged:
Skip&Die
Muziek
cosmic serpents