zij vertrokken naar londen

We gingen naar het Londense Shoreditch om daar met drie Nederlandse jonge creatievelingen te praten over hun leven in de Engelse hoofdstad.

door i-D Staff
|
23 maart 2016, 4:15pm

De oversteek, zij waagden hem. Hoe is het om jong, creatief en veelbelovend te zijn in Londen? Fotograaf Sophie Hemels bewapende zich met een camera en legde deze drie inspirerende mensen vast. Hoe is het leven in de UK? Willen ze er ooit nog weg? En hoe word je de danseres van FKA Twigs? 

Joppe Rog (29) oprichter van de filmtak van Present Plus, een studio voor design.

Wat brengt jou in Londen?
Ik ben hier begonnen de filmtak van het bedrijf waar ik voor werk op te zetten. Ik ben anderhalf jaar geleden met m'n vriendin naar Londen verhuisd om te kijken wat hier mogelijk was.

Je komt uit Den Haag, had je vroeger al de droom om naar Londen te gaan en dit te doen?
Nee, eigenlijk niet. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik als klein jongetje al helemaal filmgek was, maar dat is niet zo. Het is wel organisch gegaan, op gevoel. Soms moet je dingen gewoon doen.

Voel je je al een Londenaar?
Ik zal me nooit een Londenaar voelen. Simpelweg omdat ik niet uit Londen kom. Ik denk dat ik ook maar weinig te maken heb met echte Londenaren. Ik was meteen veel aan het werk toen ik hier kwam. Veel mensen die hier komen wonen, komen net als ik voor hun carrière en zijn daarna weer weg. Als je in Den Haag woont ga je naar de Grote Markt of het Plein, dus daar zie je altijd dezelfde mensen. Londen is zo veel groter, dus je komt ook zelden bekenden tegen.

Mis je dat?
Ik mis dat sociale hier wel een beetje, ja. In Den Haag heb ik een hele hechte vriendengroep, die ik ook elke keer weer zie als ik in Nederland ben. Maar hier ben ik toch vooral aan het werk. Als je hier op je twintigste naartoe verhuist om te studeren, dan kom je in een bad met allemaal mensen en dan moet je wel, maar het is anders als je in je eentje vanuit huis een bedrijf probeert op te richten. 

Je vriendin ging mee, hoe was het voor haar?
Zij had gewoon een baan, maar ze stond ook wel open voor iets nieuws. We hadden het er al eens over gehad, maar toen het concreet werd, hebben we samen de knoop doorgehakt. Ze zei: "let's do it." We zijn nog jong, we hebben geen kinderen, dus we kunnen alles nog doen. Zo denken we er nu nog steeds over. We zitten nu in Londen, maar ik zou stiekem ook nog wel willen kijken wat we in Amerika zouden kunnen doen. Ik probeer eigenlijk altijd zo groot mogelijk te denken.

Zou je ooit terug willen naar Nederland?
Misschien ooit, als ik kinderen krijg en dat soort dingen. Mijn vrienden in Den Haag zijn helemaal gesetteld en hebben kinderen. Mijn vriendin en ik zijn daar nog helemaal niet aan toe. Misschien nemen we wel twee pitbulls. We zien wel waar we gelukkig van worden.

Kan je dat geluk hier in Londen vinden?
Ik denk dat je in Londen niet heel snel gelukkig kan worden. Voor succes moet je in Londen zijn, maar geluk is wat anders. Ik denk sowieso dat je geluk in jezelf moet zoeken en dat het niet afhankelijk is van een plek of carrière. Mijn werk is mijn passie, maar gezond leven is ook belangrijk. 

Naomi (22), danseres en actrice die op haar zeventiende Amsterdam verruilde voor Londen.

Hoe ben je hier terecht gekomen?
Ik deed in Amsterdam een vooropleiding van de Theaterschool en ik wist niet of ik daarmee verder wilde. Na een zomerkamp in Londen wilde ik hier graag naartoe, maar ik dacht eigenlijk dat het niveau te hoog zou zijn. Toen heb ik toch auditie gedaan voor de opleiding Musical Theatre op Bird College en gelukkig werd ik aangenomen.

Je was pas zeventien toen je verhuisde, was dat niet te jong?
Als ik nu terugkijk denk ik ook: wow, dat is echt superjong. Maar het voelde goed. Mijn ouders steunden mij heel erg. We leefden er natuurlijk al wel naartoe met die auditie, dus het ging niet heel plotseling. Ik had ook niet het gevoel dat ik ver weg ging, Londen is maar een uurtje vliegen. Zeventien is inderdaad jong, maar hiernaartoe gaan is de beste beslissing die ik ooit heb gemaakt.

Waarom?
Ik heb zo veel gedaan en geleerd. Ik weet niet of ik al die dingen had bereikt als ik in Amsterdam was gebleven. Ik zou ook niet weten wat ik had gedaan, als ik niet hiernaartoe was gegaan. Ik zat al vijf jaar lang op de Theaterschool, maar ik wilde iets anders. Musical Theatre was ook zo'n goede keuze voor mij omdat het precies was wat ik wilde en er hier heel veel mogelijk is.

Hoe ben je dan van Musical Theatre bij FKA Twigs terecht gekomen?
Ik had eigenlijk ook niet gedacht dat ik dat zou gaan doen, maar ik heb daar heel veel geluk mee gehad. Ik zat in een stuk bij mij op school dat door choreograaf Aaron Sillis werd gedaan. Hij werkte veel met artiesten als FKA Twigs en hij vroeg of ik daarvoor auditie kwam doen. Dat heb ik toen gedaan en toen danste ik opeens in de show van FKA Twigs op de MOBO Awards en het Manchester International Festival. Dat zijn wel echt dingen die heel intens en vet zijn.

En videoclips van Jack Garrat en Tourist!
Ja, dat is ook op die manier gegaan. Ik ben eigenlijk een beetje dat wereldje ingerold. Jack Garrat ging bijvoorbeeld via Holly Blakey, zij werkt met allemaal grote artiesten. Het gaat vooral om de juiste mensen leren kennen en de auditie goed doen, denk ik. Het is ook wel afhankelijk van waar ze naar op zoek zijn. Ik heb misschien geluk gehad dat ze naar iemand zochten zoals ik.

Je woont nu vijf jaar in Londen, voel je je al een Londenaar?
De eerste drie jaar woonde ik op de campus bij mijn school buiten de stad dus dat hielp wel met het leggen van contacten, maar je kan dat niet echt Londen noemen. De afgelopen twee jaar ben ik me wel steeds meer thuis gaan voelen in Londen zelf. Ik kan me gelukkig makkelijk aanpassen en ook al ken ik bijna niemand die echt uit Londen komt, voel ik me wel onderdeel van de stad.

Mis je Amsterdam wel eens?
Missen is misschien een groot woord, maar ik vind het wel altijd heel fijn om in Amsterdam bij mijn familie en vrienden te zijn. Als ik in Amsterdam ben dan is het voor mij natuurlijk vakantie, dus dan voelt het heel ontspannen en vrij. Toen ik op school zat ging ik elke vakantie naar Amsterdam, maar het is nu heel moeilijk om te plannen omdat ik het te druk heb. Ik kan niet zomaar weg. Je moet constant gefocust zijn en super hard werken.

Hoort dat ook niet een beetje bij Londen?
Ja, dat is wel het leven hier. Iedereen is hier heel erg gefocust en ambitieus. Als ik in Amsterdam ben dan merk ik dat mensen wat relaxter zijn. Hier gaat de stress continu door. Alles is zo last-minute. Ik kan vandaag gebeld worden om morgen ergens auditie te doen. Alles gaat hier veel sneller. 

Zijn er nog meer verschillen?
Londen is zo groot! Ik ben hier echt heel veel tijd kwijt aan reizen. Ik denk ook wel dat het moeilijker is om mensen te ontmoeten omdat het zo groot is. Mensen hebben heel erg hun eigen bubbel. Zeker in de dansindustrie kent iedereen elkaar en is het moeilijk om daarbuiten vrienden te maken.

Dat lijkt me best lastig, ook qua liefde.
Ja op zich wel. Ik heb binnen de dansindustrie natuurlijk heel veel te maken met vrouwen en homo's [lacht]. Maar ik ben pas 22 dus ik houd me daar op dit moment ook niet echt mee bezig. Ik focus me gewoon op dansen en verder zie ik wel wat er op m'n pad komt. 

Tess Jessica de Boer (25). Twee jaar geleden vertrok de Friese Tess naar Londen om te werken voor American Apparel.

Wanneer wist je dat je naar Londen wilde?
Ik ging een weekend naar Londen en toen was ik al heel erg nieuwsgierig naar hoe het zou zijn om hier als een local te leven. Ik heb op het AMFI international Fashion & Branding gestudeerd, omdat ik wist dat ik naar Londen wilde. De editorialindustrie was hier heel erg up-and-coming. Er werden veel nieuwe onafhankelijke magazines opgezet en de mode-industrie is hier natuurlijk veel groter. Dat maakte het voor mij interessant. Ik heb hier in Londen stage gelopen bij Ponystep Magazine en tijdens mijn afstuderen werd het voor mij duidelijk dat dit is wat ik wilde. Daarom ben ik na m'n studie weer naar Londen gegaan.

Dit klinkt heel makkelijk, kwam je hier zomaar binnen?
Door m'n stageperiode had ik al wat contacten dus gingen de praktische dingen, zoals een kamer vinden, makkelijker. Ik vond een baan bij American Apparel als graphic designer. Toen moest ik een paar keer op gesprek komen, wat best wel spannend was. Je neemt toch een risico met zo'n stap. Uiteindelijk mocht ik een ontwerp presenteren voor hun etalages. Mijn porftolio had een beetje die Memphisstijl en dat was waar zij heel erg naar zochten op dat moment. Dus toen ben ik aangenomen en naar Londen verhuisd.

En nu dus bij NET-A-PORTER. Waarom die overstap?
Ik heb iets langer dan een half jaar voor American Apparel gewerkt, maar ik wilde meer die editorial kant op. Toen heb ik gesolliciteerd bij NET-A-PORTER en nu werk ik als Junior Designer voor The Edit, hun online magazine.

`

Je woont nu twee jaar in Londen. Voel je je al een Londenaar?
Ik merk wel dat mijn Engels inmiddels beter is dan m'n Nederlands. Ik wil niet echt aan één plek vast zitten. Het zou zo maar kunnen dat ik over een tijdje weer ergens anders zit. Maar in principe voel ik me best wel thuis in Londen. Ik heb het gevoel dat er hier meer te doen is, dat de stad meer leeft. In Nederland zijn mensen klaar met werken en dan fietsen ze naar huis. Hier ga ik vaak nog wat doen als ik klaar ben met werk. Je merkt dat de afstanden hier veel groter zijn dan in Amsterdam, dus als je iets wilt doen moet je dat ook echt afspreken. Je bent zo twee uur onderweg en dat maakt het ook wel wat dynamischer.

Als jij als toerist weer eens in Nederland bent, zou je dan niet willen blijven?
Als ik in Nederland ben, vind ik het wel weer fijn om even Nederlands te praten en mijn vrienden en familie te zien. Dan ga ik naar de supermarkt om kaas te kopen en verse groenten, want die zijn hier heel duur.

Als ik een leuke kans krijg in Nederland, why not? In Amsterdam is het niveau heel hoog. Neem bijvoorbeeld Jop van Bennekom en Gert Jonkers die hele vette dingen doen met Fantastic Man, The Gentlewoman en COS Magazine. Ik zou best weer in Amsterdam willen wonen, maar ik wil eerst meer ervaring opdoen in het buitenland of een master volgen, voordat ik de stap neem om bijvoorbeeld mijn eigen designstudio te beginnen. Ik droom al een tijdje over San Francisco dus ik zie mezelf voorlopig eerder daarheen gaan dan naar Amsterdam. Maar ik ben nu heel blij met mijn baan, dus voorlopig zit ik wel goed hier.

Je klinkt heel avontuurlijk, wat zeiden je familie en vrienden toen je besloot weg te gaan?
"Tess, sla je vleugels uit!" M'n familie is heel erg supportive en dat is heel fijn. Vooral omdat ik een creatieve baan heb, is het heel erg belangrijk om ervaring op te doen op verschillende plekken. Ik ben nog jong, ik wil nog zoveel doen en van de wereld zien. Ik zou het zonde vinden om vast te zitten aan één plek.

Wat is het coolste dat je hier hebt meegemaakt?
Je woont in het buitenland, dus alles is eigenlijk interessant. Alles is nieuw. Er gebeurt hier zo veel en er is ook zo veel mogelijk. Hier is de designindustrie meer verspreid over verschillende districten en je ontmoet continu nieuwe mensen. Vooral in de mode-industrie is het moeilijker in Nederland omdat het kleiner is, terwijl ik in Londen juist heel erg interessant ben omdat ik een soort van Dutch designaesthetic heb, wat ze hier heel vet vinden. Dat maakte het voor mij ook wel gemakkelijker om een baan te vinden in Londen.

Zou je zeggen dat je afkomst een voordeel is?
Ja, op zich wel. Op het AMFI lag de focus heel erg op het minimalistische. Scandinavisch design, strak, statisch. Je ziet dat dat nu hier ook steeds meer terugkomt. Als je bijvoorbeeld kijkt naar Shoreditch, wat echt heel hip is nu. Dat gaat steeds meer op Amsterdam lijken. Dat zie je aan lookbooks, in winkels, in typografie. Qua winkels wordt alles meer hybride; winkels waar je bijvoorbeeld ook kunt eten en je haren kan laten knippen. Maar qua design wordt alles simpeler, zoals ik dat in Nederland geleerd heb. Dat biedt wel perspectief voor mij.

Met dat perspectief in het vooruitzicht, zie je jezelf over tien jaar nog in Londen?
Eigenlijk heb ik geen idee waar ik over tien jaar zal zijn. Dat ligt er echt aan waar m'n werk mij brengt en hoe ik op dat moment in het leven sta. Ik denk dat als je te veel op bepaalde doelen gefocust bent, je kansen mist die je daardoor niet gezien hebt. Ik zie wel wat er op m'n pad komt. Ik zou best weer in Amsterdam willen wonen, maar voorlopig ben ik nog gefocust op mijn werkervaring in het buitenland.

Credits


Fotografie Sophie Hemels
Tekst Mikel van den Boogaard