karim adduchi werkt met vluchtelingen aan zijn nieuwe collectie

De jonge modeontwerper gaf ons een tour door zijn atelier, terwijl we hem spraken over zijn nieuwe project.

|
jun. 14 2017, 12:10pm

De jonge modeontwerper Karim Adduchi studeerde in 2015 af aan de Gerrit Rietveld Academie met een collectie die een ode brengt aan de Berberse vrouw en zijn thuisland. Karim is geboren in Marokko, maar verhuisde al op vroege leeftijd naar Barcelona. Omdat hij de taal niet sprak begon hij zich te uiten met tekeningen en schilderijen. Een leraar zag zijn talent en moedigde hem aan om naar de kunstacademie te gaan. Uiteindelijk besloot hij toelating te doen voor het Rietveld, waar hij met alleen beelden en zonder woorden - "ik kon een paar woorden Engels" - werd toegelaten. Inmiddels is hij begonnen aan zijn derde collectie She Has 99 Names, waarvoor hij samenwerkt met vluchtelingen.

i-D ontmoet Karim Adduchi in zijn atelier bij WOW Amsterdam. We worden rondgeleid door zijn atelier dat volhangt met tekeningen, schilderijen, foto's en kledingstukken - allen met een indrukwekkend achtergrondverhaal. Ook laat Karim zien hoe hij te werk gaat. Van boeken, tot geluidsopnamens, tot collages, tot schilderijen, tot moodboards: niets slaat hij over. We vragen hem naar zijn nieuwe collectie, waarom hij besloot samen te werken met vluchtelingen en wat hij vindt van de diversiteitsproblematiek in de mode-industrie.

Je werkt aan een nieuwe collectie, kun je daar wat over vertellen?
Deze collectie vormt het derde deel van een trilogie - de eerste was mijn afstudeercollectie. Ik wilde de essentie van de eerste twee collecties gebruiken, en het proces distilleren en beter maken. Ik ben begonnen vanuit hetzelfde startpunt - mijn roots - maar wilde een link maken met de sociale context van nu. Met de eerste collectie wilde ik mijn eigen verhaal vertellen, met de tweede wilde ik dit verhaal verbinden met het publiek, en met deze collectie wil ik communiceren met het publiek. Een van mijn hoofddoelen was het werken met vluchtelingen en mensen die niet direct verbonden zijn met de mode-industrie, omdat je daardoor anders gaat nadenken over je werk. Ik heb om diezelfde reden een aantal workshops met kinderen gedaan, omdat zij zo eerlijk zijn, wat ervoor zorgde dat ik ook op een andere manier naar mijn werk ging kijken.

Wat doe je tijdens deze workshops met de kinderen?
Na mijn vorige collectie was ik me gaan afvragen hoe ik de nieuwe collectie zou aanpakken. Een agency had toevallig contact met me opgenomen en me gevraagd of ik een aantal workshops voor kinderen wilde organiseren over ontwerpen. Tijdens de workshops heb ik de kinderen geleerd hoe ze hun herinneringen of gedachten op een visuele manier kunnen vertalen en daarmee looks kunnen creëren. Het is een heel process, maar het geeft veel voldoening.

En je werk met de vluchtelingen?
Na mijn laatste modeshow heb ik besloten dat ik niet meer alleen aan een collectie wilde werken. Ik moest met andere mensen communiceren. Een van de projecten waarmee ik toen ben begonnen is het schilderen met vluchtelingen. Ik maak doeken, nodig ze uit, heb gesprekken en beginnen dan met schilderen. Het klinkt misschien een beetje zweverig of pretentieus, maar het werkt voor mij.

Het is hartverscheurend om de reddingsvesten te zien waarmee ze zijn aangekomen, maar om dat te gebruiken in de collectie is krachtig. Elke ochtend word ik wakker en denk ik: ik heb vandaag een doel. Het is niet meer alleen maar mijn visie en geest, het is de geest en visie van al deze mensen. Ik wil niet meer alleen maar mooie dingen maken, ik wil iets creëren dat betekenisvol is.

Denk je dat je deze vluchtelingen beter kan begrijpen, omdat je zelf ook vaak bent verhuisd en overal hebt gewoond?
Ik snap heel erg dat gevoel van heimwee, of dat nostalgische verlangen naar thuis. Als je luistert naar andere mensen en hun verhalen over waar ze vandaan komen, plaats je jezelf in een grotere context. Dat is heel interessant.

Denk je dat mode kan helpen in het aanpakken van problemen in de wereld, zoals het vluchtelingenprobleem?
Dat is een grote vraag. Ik denk niet dat het het probleem kan oplossen, maar het kan mensen dichterbij elkaar brengen en barrières doorbreken. Ik had nooit verwacht dat ik met vluchtelingen zou werken, of kinderen zelfs, maar het verbreedt je horizon. Mode kan echt een brug slaan tussen mensen.

Je bent afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie met een collectie waaraan je duidelijk je Berber-afkomst kon aflezen. Is je afkomst nog steeds belangrijk in je werk?
Mijn afkomst is ook het uitgangspunt van deze collectie, maar ik wil die in het vervolg nog verder distilleren. De stoffen worden wel nog steeds gemaakt in Marokko, dus het zal romantische details hebben, maar wel met een edge.

Je werkt ook als een illustrator en kunstenaar, is er een connectie tussen dit werk en je modeontwerpen?
Ja, natuurlijk. Mijn studie richtte zich vooral op beeldende kunst, ik ben daar eigenlijk mee opgegroeid. Mijn manier van communiceren was altijd door tekenen of schilderen - ik was altijd bezig met mijn handen. Toen ik met mode begon, pas veel later in Amsterdam, miste ik dat en begon ik daarom mijn looks te beschilderen. Ik behandelde elk kledingstuk als een schilderij. Nog steeds denk ik dat ik mode op een andere manier aanpak dan traditionele modeontwerpers.

De laatste tijd wordt er veel gesproken over de diversiteit van modellen op de catwalk en in tijdschriften. Wat vind jij hiervan?
Ik denk dat het wel een beetje een trend is om erover te praten en te zeuren. Maar in plaats van zeuren, kun je er ook wat aan doen of juist de diversiteit forceren als het moet. Als je bijvoorbeeld met een casting director samenwerkt, hoef je die casting director niet alles te laten beslissen voor jou - jij kan ook meebeslissen. Ik ben er nu wel bewuster mee bezig omdat ik daar in het verleden wel fouten in heb gemaakt. 

Credits


Tekst Jasper Lavèn
Fotografie Michele Yong