indringende portretten van zwarte mannen op hun kwetsbaarst

“Misschien maak ik die foto's omdat ik hen en mezelf nog niet helemaal heb doorgrond.”

door André-Naquian Wheeler
|
28 september 2017, 3:44pm

Marcus Branch begon met portretten schieten om andere mannen en zichzelf beter te begrijpen. Op zijn foto's zien we jonge mannen, stoer in de buitenwereld (met hun bandana op een straathoek), maar ook op kwetsbare momenten (met bloeddoorlopen ogen na het huilen). Marcus maakt vooral foto's van mannen van kleur, die hij 'mannelijke studies' noemt. De focus ligt op het emotionele huishouden van zijn modellen.

"Mijn portretten hebben me de complexiteit van mannelijkheid geleerd," zegt de opkomende fotograaf, die in New York en Philadelphia woont, tegen i-D. "Ik denk dat mannelijkheid en vrouwelijkheid een dualiteit zijn, iedereen bezit een beetje van beiden. Wat ik dubieus vind, is de directe associatie van mannelijkheid met mannen, en vrouwelijkheid met vrouwen. Het creëert een verwachting die uiteindelijk niet compleet ingelost kan worden.

De foto's zijn geladen met symbolisme. Er is een prachtig portret van een zwarte man die in de camera staart met een halve mandarijn in zijn open mond, zijn lippen gespreid als een baby die op een speen zuigt. "Een partje mandarijn lijkt op volle lippen." legt hij uit. "Beiden zijn sterk, maar teder en aanlokkelijk sappig." Marcus keek naar barokke schilderijen voor kleurinspiratie. Het felle oranje van de mandarijn, de fluweel-bruine huid van het model en de bodemloos zwarte achtergrond. Het portret gaat over zoveel meer dan een mooie man. Het gaat over drama, sensualiteit en de tederheid van het man-zijn.

Marcus deelt zijn favoriete portretten met i-D en vertelt wat hij geleerd heeft over andere mannen, en belangrijker, over zichzelf.

Hebben je foto's je dichter bij andere mannen gebracht?
Mannelijkheid wordt gedefinieerd als het bezit van kwaliteiten die traditioneel met mannelijkheid worden geassocieerd – moed, kracht en onafhankelijkheid. De mannen die ik gefotografeerd heb tonen moed middels zelfexpressie, niet bang om veroordeeld te worden. Ze laten kracht zien doordat ze achter hun eigen waarheid staan en de norm kunnen veranderen. En ze zijn onafhankelijk omdat ze niet op andermans goedkeuring wachten, of op de bevestiging dat ze 'mannelijk' zijn. Deze observaties hebben me op persoonlijk vlak dichterbij mannen gebracht: ik werd steeds nieuwsgieriger naar hun persoonlijkheden.

Hoe begon je met fotografie?
Ik kom uit West Philadelphia en woonde gedurende mijn jeugd in de steden in die regio. Ik begon met fotografie in mijn eerste jaar op de middelbare school. Ik begon met zelfportretten, want ik wilde de vetste foto's op Myspace hebben om tegen de duckface-uitgestrekte-arm-selfie in te gaan. Vanuit daar begon ik mijn vrienden te fotograferen, en mijn familie en zo groeide de passie. Ik bestudeerde tijdschriften, schilders en kunstenaars in alle soorten en maten om mezelf te inspireren.

Wat intrigeert je in het fotograferen van mannen?
Misschien komt dat doordat ik hen en ook mezelf nog niet helemaal doorgrond heb. Dus ik bestudeer de complexe kanten van hen en van mezelf. Ik ben geïnteresseerd in wat er onder dat theater van mannelijkheid zit dat de maatschappij zo verlangt. En ik ben gefascineerd door de schoonheid van mannen, niet het sex-appeal of hun stoerheid, maar juist hun serene kant en verborgen zachtheid.

Welke kwaliteit heeft een goede studie van een man nodig?
Het begint met een interessante man in zijn omgeving. Zo kun je je subject op een eerlijke manier in beeld brengen. Een onderzoek naar kwetsbaarheid, eerlijkheid en zelfs een bepaalde mate van intimiteit komt er ook bij kijken, als onze geesten elkaar ontmoeten. We praten over ons leven en wisselen verhalen uit, totdat er een band wordt gevormd. Een eerlijke ervaring zorgt voor een goede studie van een man.

Zelfs als je modellen helemaal onder de tatoeages zitten en hoofdbanden dragen, zijn ze toch nog zacht op een bepaalde manier. Hoe doe je dat?
Ik heb een affiniteit met die stille momenten. De momenten die je meestal in je eentje doorbrengt. Ik vind een immense schoonheid in die kwetsbaarheid op de gezichten van de intimiderenden, en de onbenaderbaren. Dat laat een diepte in die persoon zien waarvan ik het belangrijk vind om die met anderen te delen.

Welke rol speelt zwart-zijn in je fotografie?
Ik wil mensen van kleur vieren in mijn werk, diversiteit aanmoedigen, en een positief beeld schetsen van mensen die vaak in een verkeerd daglicht worden gezet. Ik wil dat mijn foto's de culturele invloed laten zien van Jean-Michel Basquiat en Kehinde Wiley en Langston Hughes. Dat ik zelf een zwarte man ben heeft zeker effect op mijn foto's en mijn perspectief als kunstenaar, maar het begrenst niet de bedoeling, het bereik en de expressie van mijn werk. Ik maak niet alleen 'zwart werk' zoals ik ook niet alleen 'gay-werk' of 'politiek werk'. Ik heb verschillende facetten en ben allerlei verschillende dingen, wat ik maak is daar een reflectie van. Zwart-zijn speelt een belangrijke rol in mijn fotografie, direct en indirect. Maar het is niet de enige bron van waaruit het komt.

Tagged:
queer
portretten
marcus branch