Fotografie: Laila Cohen, Styling: Pascal Joel Weber, Make-Up: Yokaw Pat, Haar: Floor Kleyne

lisa konno over japan, haar vader en haar nieuwe collectie

De jonge modeontwerper showde onlangs haar nieuwe collectie ‘Nobu’, die ze baseerde op de tegenstellingen met het geboorteland van haar vader: Japan.

door Iris van Hest ; foto's door Laila Cohen
|
sep. 14 2017, 1:17pm

Fotografie: Laila Cohen, Styling: Pascal Joel Weber, Make-Up: Yokaw Pat, Haar: Floor Kleyne

Lisa Konno studeerde in 2014 af aan de ArtEZ, presenteerde niet lang daarna haar eerste collectie op Amsterdam Fashion Week en ontwierp in opdracht voor Afriek een damescollectie. De rode draad in het werk van de Japans-Nederlandse ontwerper is duurzaamheid en recyclebare materialen. Het resultaat is een kleurrijke collectie, gemaakt van traditionele Japanse kimono's en haar vaders oude t-shirts. i-D sprak met haar over haar Japanse achtergrond, cultuurverschillen en ontbrekende diversiteit in de modewereld.

Deze collectie gaat over jouw Japanse achtergrond en de culturele verschillen tussen Nederland en Japan. Wat zijn die verschillen? En hoe breng je een 'verschil' tot uiting in een ontwerp?
De collectie gaat vooral over het verschil tussen hoe mijn vader is als hij hier in Nederland is en als hij in Japan is, en hoe hij die verschillen ervaart. Over de dingen die vooral in het begin nog mis gingen qua aanpassingen aan de Nederlandse cultuur. En als hij nu teruggaat is hij ook niet echt meer helemaal Japans. Hij is hier in Nederland veel directer geworden dan dat mensen in Japan zijn. Ook is hij voor Japanse begrippen veel brutaler dan de gemiddelde Japanner. Hier in Nederland lijkt hij daarentegen met veel meer dingen weg te komen dan iemand met een Arabische achtergrond – de Japanse cultuur wordt echt op zo'n hoog voetstuk geplaatst. Ik vroeg mezelf af wat ik er nog mee zou kunnen doen. Ik wilde wel heel graag iets persoonlijks erover maken, en het meest persoonlijke wat ik kon bedenken was om mijn vader erbij te betrekken.

Niet alleen zien we hem terug in het lookbook, ook liep hij mee op de catwalk. Hoe was het om met hem samen te werken?
Dat was eigenlijk heel grappig om te doen. Ik heb al heel vaak tegen hem gezegd dat ik zijn levensverhaal, zijn kleding en zijn cultuur wilde gebruiken in een van mijn ontwerpen. Ik heb in deze collectie dus onder andere oude t-shirts van hem gebruikt, waar hij stapels van had liggen maar nooit wilde wegdoen. Toen deze collectie tot stand kwam heb ik ook veel met hem erover gepraat. Maar wat dus grappig was is dat ik het idee had dat het pas tot hem doordrong in hoeverre hij betrokken was op de dag van de show. Ik had wel het idee dat hij trots was, dat hij mee mocht doen, dat hij onderdeel was van mijn werk, en dat hij al die aandacht kreeg. Het is voor hem een totaal andere wereld.

Heb je je altijd Japans gevoeld, of daarmee geworsteld? Ben je je bijvoorbeeld bewuster geworden de laatste tijd van die achtergrond?
Ik zit wel een beetje tussen die twee culturen in, maar ik voel me veel meer Nederlands dan Japans. Ik spreek de Japanse taal wel, maar niet zo goed als Nederlands. Daarbij woon ik al mijn hele leven hier in Nederland. Door deze collectie ben ik niet zozeer bewuster geworden van mijn eigen Japanse achtergrond, maar meer van wat het inhoudt als je helemaal nog de taal niet spreekt of de cultuur kent, van een land waar je naartoe bent verhuisd. Het verhaal van mijn vader heb ik natuurlijk altijd alleen maar gekend toen het al 'af' was. Hij is nu al een tijd in Nederland, is gesetteld, werkt en heeft kinderen. Maar zelfs als je uit een cultuur komt die niet zozeer gediscrimineerd wordt hier, is die overgang best wel heftig. Ik denk dat ik me meer daarvan bewust ben geworden dan van mijn eigen culturele achtergrond.

Gaat het een terugkerend thema worden?
Nee ik denk niet dat het per definitie een terugkerend thema gaat worden. Wel ga ik nog samen met Sarah Blok, een bevriende regisseur, een korte film maken waarin deze collectie een hoofdrol speelt. Dat is echter nog in de beginfase dus het is even afwachten hoe dit verhaal verder gaat.

Ook in deze collectie gebruik je voornamelijk tweedehands materialen, ditmaal uit je vaders kledingkast. Hoe zorg je dat er dan toch een eenheid ontstaat in je collectie?
Doordat ik het ook met andere materialen mix en ik met een selectieve blik naar de materialen kijk en vanuit een kader mijn tweedehands materialen kies, zorg ik ervoor dat het toch een eenheid blijft. Ik ga vaak in een kledingkast of kringloopwinkel op zoek naar een specifiek item en werk vanuit daar verder naar wat erbij past. In deze collectie heb ik bijvoorbeeld gekozen voor vintage kimono's en promotie t-shirts. De t-shirts zien er verschillend uit, maar doordat ze allemaal heel veel patches hebben bijvoorbeeld, komt de symboliek wel overeen. Ook door het te combineren met de felgekleurde parachute-stoffen en tentstoffen probeer ik toch voor eenheid te zorgen.

Vind je dat de modewereld diverser mag worden?
Zeker! Met modellen zie je wel dat daar nu iets meer verandering in komt, qua achtergrond van de modellen en dat het ook niet alleen nog maar graatmagere modellen zijn. Maar wat me ook heel erg opvalt is dat het ook achter de schermen, bij heel veel mensen en ontwerpers zelf ook nog een hele witte en niet-diverse business is. Dat zijn toch vaak mensen die geld genoeg hebben of hoogopgeleid genoeg zijn om naar een kunstacademie te gaan. Toen ik nog op ArtEZ zat viel me al heel erg op dat het zo wit was. Ik denk dat het ook heel erg ligt aan wat je achtergrond is, en of je ouders genoeg geld hebben. Als je ouders het geld hebben krijg je meer het gevoel dat je de vrijheid hebt om een risico te kunnen nemen. Ik denk dat mensen die minder privileges hebben sneller geneigd zijn om studies te kiezen met meer zekerheid, zoals economie.

Ben je bezig met diversiteit als je ontwerpt, of modellen cast?
Ik probeer wel modellen te kiezen die passen bij de collectie. Het zou voor deze collectie een beetje een gek gezicht zijn om allemaal vijftienjarige blonde meisjes op te laten draven. Dus daarin wilde ik wel een divers beeld laten zien. Ik wilde ook mensen casten die misschien niet per se model zijn. Mijn broer liep bijvoorbeeld ook mee in de show, net als een vriendin van me. Maar ook een Surinaams meisje, een Aziatisch meisje, en een Nederlands meisje met felrood haar. Dat vond ik wel specifiek bij dit verhaal passen.