Photography Desiree Dolron

niet eerder vertoonde foto’s van een uitbundig dragfestival in new york

Het archief van de Nederlandse fotograaf Desiree Dolron bevat vele parels.

door Emily McDermott
|
21 maart 2018, 1:27pm

Photography Desiree Dolron

De Nederlandse fotograaf Desiree Dolron heeft in 25 jaar meer van de wereld gezien dan de meeste mensen in hun hele leven. In 1990 reisde ze naar India en Pakistan om afgelegen dorpen te fotograferen, schoot ze intieme portretten van vrouwen in de Dominicaanse Republiek, en documenteerde ze dragqueens tijdens Wigstock in New York. In het afgelopen decennium verschoof haar werk van documentairefotografie naar studiowerk, conceptuele portretten en architecturale shoots. Haar geënsceneerde portretten refereren vaak aan Vlaamse schilderijen en in 2010 trokken ze de aandacht van Louis Vuitton, waarvoor ze daarna een campagne schoot.

Onlangs keek Dolron door haar archief om een monografie (die in 2020 zal uitkomen) samen te stellen van haar documentaire werk. Vorig jaar was haar expositie Prelude: Forever Someone Else te zien in de GRIMM Galerie in Amsterdam, waarin een selectie van Dolron’s nooit eerder vertoonde documentaire beelden was opgenomen. Inspiratie voor de titel van de expositie was afkomstig uit een poëzieverzameling van Fernando Pessoa, die onder heteroniemen schreef (een vorm van een pseudoniem waarbij een auteur een fictieve schrijverspersoonlijkheid creëert).

Onderdeel van de expositie waren de portretten die Dolron maakte op Wigstock ーeen jaarlijks drag festival in New York dat plaatsvond van 1984 tot 2001ーwaar ze toevallig terechtkwam tijdens een bezoek aan de stad. Ze sloot zich aan bij de viering terwijl ze de grote pruiken en de overvloed aan luipaardprint vastlegde. In een zelfportret poseert ze zelfs met een performer.

“De meeste mensen die ik ontmoette tijdens mijn reizen wilden iemand anders zijn, ergens anders zijn,” vertelt Dolron via Skype. “Ik denk eigenlijk dat we sowieso steeds iemand anders zijn, afhankelijk van het gezelschap, de plek en de situatie waarin we ons bevinden.”

Wanneer is je interesse voor fotografie ontstaan?
Rond mijn zestiende. Ik begon met het op een natuurlijke manier van fotograferen van vrienden en natuur. Ik heb toelating gedaan voor een kunstacademie in Amsterdam maar werd afgewezen omdat ik de opdracht niet had gemaakt. Daarna ging ik naar New York, waar ik werkte als een assistent voor modefotografen en lessen volgde op NYU en de School of Visual Arts.

Hoe maakte je de overstap van mode naar documentairefotografie?
Toen ik voor modefotografen werkte realiseerde ik me dat het niet mijn ding was. Ik kreeg meer interesse in mijn eigen projecten ーreizen en de onderwerpen fotograferen waar ik zelf in geïnteresseerd was. Documentairefotografie laat het toe om te reizen en mensen te ontmoeten. Ik ben altijd erg benieuwd naar het leven in andere culturen en samenlevingen. Er zijn zoveel werelden waar we niets van weten. Voor ons brein is het goed om te zien hoe andere mensen leven. Ik heb in de afgelopen 25 jaar ongeveer veertig landen bezocht.

Waarom heb je gekozen om in de expositie ook zelfportretten te laten zien?
Ik heb voor portretten gekozen omdat het mijn leven is. Ik ga door 25 jaar van mijn leven heen, mijn archief, en kijk terug naar al de plekken en situaties waarin ik me bevond. Ik evolueer constant als persoon, en zeker als documentairefotograaf moet je jezelf steeds aanpassen aan de situatie waarin je je bevindt. Het gaat niet over mij in die foto’s; het is deel van de situatie op dat moment.

Kwam je in je archief ook ervaringen tegen die je was vergeten?
Zeker. Om een voorbeeld te geven: in 1991 in Soedan beschilderde een vrouw mijn handen met henna. Het was veertig graden celsius, maar ik was bedekt met dekens en zat met een kolenfornuis tussen mijn benen omdat de henna op mijn handen geschilderd moest worden. De afgelopen jaren was ik niet meer zo gefocust op documentaire, maar doordat ik door mijn archief ging wakkerde het mijn behoefte om te reizen weer aan. Ik wil meer tijd vrijmaken om te reizen en meer documentaire werk te schieten.

Hoe verandert je manier van werken, of mentaliteit, wanneer je de overstap maakt van conceptuele shoots naar documentaire beelden?
Dat gaat heel organisch. Toen ik nog reisde dacht ik veel na over de dingen die ik tegenkwam. Heb je de fotoserie Exaltation gezien? Ik heb daar tien jaar aan gewerkt, van 1990 tot 2000. In die tijd was ik aan het reizen en leefde ik in hele afgelegen gebieden met verschillende mensen. Ik raakte totaal vervreemd van mijn eigen omgeving. Dat is het rare aan constant reizen. Je ziet onderweg veel ongelofelijke dingen, maar na tien jaar was het tijd om meer werk te maken vanuit thuis.

In 1997 was op een hoop verschillende plekken – van Pakistan tot New York. Hoe heb je je mentaal aangepast aan zulke verschillende culturen?
Mensen zijn mensen en ergens zijn ze op emotioneel gebied overal hetzelfde. Het moeilijke was eerder de verhouding tussen mannen en vrouwen op sommige plekken. Er zijn plekken in Pakistan waar ik verbleef die heel extreem waren. In een dorp dat ik bezocht mochten vrouwen niet naar buiten, of hun handen werden geboeid als ze naar buiten gingen. Je zag een rij van twintig volledig bedekte vrouwen van het ene naar het andere huis gaan. Ik heb een vrouw gezien die werd doodgeschoten. Wanneer je eerst in Pakistan bent en zulke dingen meemaakt, en dan naar New York vliegt en op Wigstock belandt, dat is een heel raar gevoel.

Het originele artikel verscheen eerder op i-D VS.

Tagged:
Features
DRAG
drag queens
Desiree Dolron