hoe stoppen het geheim van succes kan zijn

Ontwerpster en ex-model Lise de Natris kreeg een burn-out en stopte met haar mode-opleiding. En daar heeft ze geen spijt van.

|
23 november 2015, 11:20am

Ontwerpster Lise de Natris weet als geen ander dat wanneer er een deur sluit, er een andere opent. Nadat ze een jaar Fashion & Design aan het Amsterdam Fashion Institute had gestudeerd, ging ze van school. Nu heeft de jonge ontwerpster haar eigen label Studio Lise de Natris, waarvoor ze ontwerpt, stylet, schrijft en concepten ontwikkelt. Aan i-D vertelde ze over haar visie, hoe ze zich herpakte na een zware tijd en wat ze beginnende ontwerpers wil meegeven.

Hoe ben je in aanraking gekomen met de mode-industrie?
Als kind vielen de kleinste details me al op, vooral in de natuur, gewoon in de achtertuin. Ik leerde door te observeren, in plaats van door te lezen. Daar begon mijn passie zich al te vormen. Toen ik later door middel van modellenwerk de mode-industrie ontdekte, leerde ik nog meer. De sfeer en het ontwerpen spraken me ontzettend aan. Het voelde als thuiskomen.

Waar laat jij je door inspireren?
Eigenlijk gewoon door het dagelijks leven. Dingen die ik als persoon meemaak of in mijn omgeving spelen, beïnvloeden me. Ook wat er in de maatschappij gebeurt, verwerk ik graag in mijn werk. Het kan iets heel simpels zijn, een verhaal over een persoon kan bij mij al een vlaag van inspiratie op gang brengen. Maar ik denk dat ik de meeste inspiratie haal uit mijn emotie. Als ik bijvoorbeeld vreselijk hyperactief ben, kan daar een zomaar een concept uit ontstaan. Op zo'n moment ga ik achter mijn computer zitten en begin ik gewoon te schrijven, waar dan soms onverwacht een heel verhaal uit rolt. Als ik een emotie heb vertaald naar een concept, komen er vanzelf vormen en andere details uit voort en begint het langzaam te leven.

Je bent dus begonnen als model, vertel daar eens meer over?
Ik ben ooit gescout op Facebook voor een show van People of the Labyrinths. Dat was voor de openingsshow van Amsterdam Fashion Week in 2013. Ik had absoluut geen ervaring, dus ik had geen idee wat ik moest verwachten. Ik ben van Eindhoven naar Amsterdam gereisd voor de casting, en in een mum van tijd stond ik weer buiten. Toen dacht ik: nou, dat was een grap. Maar tot mijn verbazing kreeg ik te horen dat ze me graag wilden boeken als model. Na Fashion Week ben ik doorgegaan met modellenwerk. Ik heb veel afstudeershows gelopen om ervaring op te doen, en ik ben fittingmodel geweest voor Karl Lagerfeld. Zelfs als ik stilstond terwijl er kleding op me gemoleerd werd, had ik het gevoel dat ik constant aan het leren was, ik kreeg alle fijne kneepjes van het vak mee. Achter de schermen kijken terwijl er als het ware een ready-to-wear collectie op me geproduceerd werd, vond ik leerzaam. Ik zei het wel vaak af, omdat ik me op mijn studie wilde focussen.

Nadat je een jaar Fashion & Design had gestudeerd op AMFI, ben je gestopt en voor jezelf begonnen. Hoe is dat zo gekomen?
Toen ik nog op AMFI studeerde, was dat het enige wat er voor me bestond. Mode was mijn liefde, maar die liefde en toewijding heeft me uiteindelijk ook de kop gekost. Ik ben een ontzettende perfectionist, ik wilde niet opgeven. Na school kwam ik thuis en ging ik meteen weer aan het werk. Ik kookte niet maar stortte me gelijk weer op waar ik mee bezig was, ik had er gewoon geen tijd meer voor. Het leek me toen best handig, omdat ik op die manier ook dun kon blijven. Ik zag het als een voordeel. Maar op een gegeven moment ging het niet meer, alles kostte steeds meer moeite en tijd en ik was alleen maar moe. Toen besefte ik me dat ik een pauze moest nemen. Ik was zo opgebrand dat ik in therapie ben gegaan en naar de huisarts moest, die vervolgens of ik wel goed at. Ik dacht van wel, maar blijkbaar at ik lang niet genoeg. Ik heb een jaar therapie gevolgd. Ook ben ik toen hersteld van mijn burn-out en heb ik weer wat rust gekregen. Die pauze van school is uiteindelijk - in elk geval tot vandaag de dag - permanent geworden.

Denk je er wel eens over na om weer terug naar school te gaan?
Ja, heel vaak. Het voelt soms alsof ik weer móet gaan studeren. Dan denk ik, 'waarom zit ik stil, waarom doe ik niks?' Ik twijfel nog vaak of ik niet terug moet, maar ik ben ook een beetje bang voor een terugval. Aan de andere kant denk ik niet dat ik het nodig is. Ik heb al een opleiding ruimtelijk vormgeving afgerond waar ik veel geleerd heb: styling van interieur, trend research, enzovoort. Daar heb ik geleerd hoe ik op verschillende gebieden iets kan vormgeven, om het een beter uiterlijk te geven.

Dankzij mijn modellenwerk heb ik een netwerk opgebouwd waardoor ik meer mogelijkheden heb. Als ik besluit dat ik iets nieuws wil leren, kan ik altijd nog een tijdelijke studie gaan volgen. Als ik eerlijk ben, heb ik er momenteel geen behoefte aan.

Je werk werd geveild op de Dutch Design Week door Sissy Boy, dat moet een eer zijn geweest. Hoe is dat tot stand gekomen?
Ik werk bij Sissy Boy, en PUP creative agency in Amsterdam ging een samenwerking met ons aan. Het idee was om tijdens Dutch Design Week producten van beginnende ontwerpers te veilen. Toen ik ervan hoorde, heb ik mijn website doorgestuurd. Daarna ben ik het eigenlijk weer vergeten. Een paar weken later kreeg ik een mailtje van PUP waarin ze vertelden dat ze mijn werk graag zouden veilen. Het ging om de zonneklep en de Black Bag die ik ontworpen had. Toen heb ik snel wat mooie plaatjes van de producten geschoten en weer opgestuurd, waarna ik officieel werd uitgenodigd om het te laten veilen tijdens Dutch Design Week. Ik vond het leuk om daaraan deel te nemen. Het leverde me niet alleen naamsbekendheid op, maar ook connecties.

Ik was onder de indruk van de art direction en styling van deze shoot. Heb je het concept zelf bedacht, en wat houdt het in?
Ik heb het concept samen met mijn team bedacht. Het heet AMNESIA, en het staat voor een persoon die lijdt aan de ziekte Alzheimer. Het is een dynamische transformatie van schoonheid en zwakte, en dat komt terug in zowel de shoot als de kleding. Mijn opa leed ook aan Alzheimer, en mede daarom wilde ik het graag uitwerken. Ik heb ook als afstudeerproject van mijn vorige opleiding een bejaardentehuis gerestyled. Het is iets misschien iets heel anders, maar door onderzoek te doen, denk je er ontzettend goed over na. Door met die mensen om te gaan en inzicht te krijgen in hun manier van denken, kon ik het vertalen naar het concept en kon het goed tot zijn recht komen. Verder werk ik met een heel fijn team, waar we ook deze shoot mee hebben geproduceerd. We staan allemaal aan de voet van een carrière, en het is fijn om elkaar te kunnen helpen om een portfolio op te bouwen en ervaring op te doen.

Ik ben ontzettend kieskeurig in mijn werk, ik ga niet voor minder. Als ik een specifiek model in gedachten heb, gaat het niet door als ik haar niet kan vinden. Ik zal er wel geen vrienden mee maken, maar ik vind dat je respect moet hebben voor je eigen werk en visie. Ook leg ik de lat altijd erg hoog. Ik neig de stappen die ik moet nemen om mijn doel te bereiken, over te slaan en meteen voor perfectie te gaan. Soms vergeet ik dat er een leerweg aan vooraf gaat.

Hoe schat jij de kansen van opstartende, jonge modeontwerpers in?
Talent speelt een belangrijke rol, of je nu afgestudeerd bent of niet. Maar het verschilt ontzettend: de ene persoon die afstudeert gaat als een speer, de ander heeft het moeilijker. Geluk is dus ook belangrijk. Maar ik denk dat zo lang je in je eigen talent gelooft en stappen neemt die voor jou groot genoeg zijn, je er zult komen. Ik vind het moeilijk om de kansen van anderen in te schatten, omdat ik ook veel geluk heb gehad. Soms komt er zo iets onvoorspelbaars op mijn pad wat me - soms onbewust - weer een stukje verder helpt. Het ligt aan veel factoren, je moet er ook klaar voor zijn en door kunnen zetten. Zelf weet ik ook nog niet hoe het verder zal gaan, soms ben ik ook nog zo onzeker. Ook al heb je al tien jaar een labelstudio, het is altijd nog de vraag of je opdrachten kunt gaan doen. Het is een kwestie van afwachten. Zelf hoop ik succes te hebben zodat ik anderen kan aanzetten om ook te gaan voor wat je écht wil.

Hoe ziet jouw droomproductie eruit, als alles mogelijk zou zijn?
Ik zou dolgraag een collectie met een 3D-printer willen maken, maar dan van stof. Het zou 100% duurzaam, draagbaar en uitwasbaar zijn. En het zou zich kunnen aanpassen op de omgeving waar de drager zich in bevindt, maar zo ver zijn we nog niet (lacht). Op een realistischer niveau, zou ik verder willen gaan met mijn label en uiteindelijk in staat zou zijn om ervan te kunnen leven. Ik wil meer experimenteren met stoffen en ze in de toekomst zelf ontwerpen. Ik wil me ontwikkelen. Dat vergt nog wel kennis, maar ik leer het meest door te doen, door te creeëren en mee te maken.

Wil je je label snel zien groeien, of is dat niet waar je naar streeft?
Het zou fijn zijn om snel te groeien, maar het is niet mijn hoofddoel. Mijn poëtische werk vergt bijvoorbeeld meer tijd, dat kan ik niet haasten. Dat geldt voor alles, ik wil de tijd nemen om de ontwerpen te maken, modellen te kiezen, styling te bepalen en meer. Ik ben nog niet zo zakelijk ingesteld, ik wil eerst vooral een basis vormen voor mijn label. Als dat er is, kan ik gaan groeien. Ik wil niet te hard van stapel lopen, want ik moet er energie van krijgen in plaats van dat het me uitput. Het lijkt me leuk als er meer commercieel werk verkocht wordt, zoals de Black Bag. Maar andere ontwerpen zie ik meer als kunstobjecten; ze zijn wel te koop, maar niet altijd even draagbaar.

Wat zijn je toekomstplannen?
Ik hoop dat ik uiteindelijk helemaal zelfstandig kan worden en dat ik mijn kwaliteiten flexibel in kan zetten. Zo hoop ik niet alleen aan de slag te kunnen als ontwerpster, maar ook als stylist voor verschillende doeleinden. Zo lang het met mode te maken heeft, ben ik in m'n element. Ik wil er 24/7 mee bezig zijn.

Credits


Tekst Ruby Cruden
Fotografie Petros Toufexis
Ontwerp Lise De Natris
Make up en haar Justine Dobbe
Model Britt van der Voort (Elite Models Amsterdam)
Britt draagt schoenen van Roderick Pieters en Katharina Dubbick.