de zestienjarige instagram-artiest die weet hoe jouw quarterlifecrisis eruitziet

@filthyratbag snapt je beter dan je dat zelf doet.

door Kasumi Borczyk
|
03 augustus 2016, 4:03pm

Alle beelden via @filthyratbag

Als je Celeste Mountjoy al op Instagram volgt, heb je misschien een idee wie ze is. De donkere tekeningen van vrouwen die drinken, feesten, en zelfdestructief zijn lijken het resultaat van iemand die het allemaal al meemaakte. Toch is het niet wie je denkt. Celeste is namelijk een zestienjarig meisje.

Onder de naam @filthyratbag steekt ze de draak met sociale verwachtingen, conventies en haar eigen persoonlijke onzekerheden. Haar eenvoudige tekeningen zijn een weergave van een onrustige maar herkenbare wereld.

Wanneer en hoe ben je begonnen met tekenen?
Ik denk dat ik ongeveer vier jaar oud was. Het eerste schetsboek dat ik vol tekende was denk ik in 2005 en bevatte vooral tekeningen. Mijn moeder zat dan bij me en schreef teksten naast mijn tekeningen, want ik kon toen nog niet schrijven. Ze schreef gewoon alles op wat ik tegen haar zei. Het waren vooral beelden met wat woorden, en dat doe ik nu eigenlijk nog steeds.

Gek dat je in 2005 vijf jaar was. Wat voor dingen tekende je toen?
Ik hield ervan om verhalen te schrijven over slechte romances, zoals mooie prinsessen die gedwongen worden om met heel lelijke jongens te trouwen. Grappig genoeg tekende ik vaak 'mooie' meisjes — dat is nu wel anders.

Naast de mooie meisjes begon je al heel vroeg aan grote thema's. Word je meer beïnvloed door anderen of door je eigen leven?
Ik ben altijd geïnspireerd geweest door Michael Leunig en David Bowie, maar ik raak zeker ook geïnspireerd door mensen om me heen. Ik heb altijd angsten en droevige, depressieve gevoelens gehad, dus het is makkelijk om daar ook inspiratie uit te halen.

Vertel me over hoe je komedie met tragedie vermengt, want veel van jouw tekeningen zijn een grappige kijk op moeilijke momenten.
Te serieus zijn schrikt mensen af. Ik denk dat het makkelijker is om dingen met humor te benaderen. Mensen zeggen misschien dat mijn tekeningen psychische aandoeningen belachelijk maken, maar ik denk dat wanneer je serieuze kwesties luchtig houdt, mensen het er makkelijker met hun vrienden over kunnen hebben.

De serieuze dingen zijn niet allemaal persoonlijk, je hebt het ook over politiek.
Toen ik dingen begon te tekenen over politieke kwesties, was ik me er eerst niet van bewust. Voor mij waren het dingen die belangrijk voor me waren, daarom verwerkte ik ze in mijn kunstwerken. Ik probeer niet de hele tijd mijn mening op te dringen. Ik laat sommige dingen ook voor wat ze zijn, omdat ik er niet veel over weet. Ik voel me niet op m'n gemak om over iets te praten dat ik niet persoonlijk heb meegemaakt.

Dat is iets waar je ontzettend voorzichtig mee moet zijn als je jouw werk en mening op social media plaatst; commentaar kan heel wreed zijn.
Ja, dat zag ik toen ik veel volgers kreeg. De meningen van al die verschillende mensen onder mijn posts kunnen een beetje eng zijn. Het is ook interessant, want ik had er nooit bij stilgestaan dat mijn werk controversieel of politiek geladen was, tot ik het online zette.

Vertel me over de reacties in het algemeen.
Toen ik mijn werk met de wereld deelde, was ik amper dertien of veertien en had ik maar een paar volgers. De feedback die ik toen kreeg was veel harder, omdat ik zo jong was, en mensen het raar vonden dat ik vrouwen met harige oksels of vrouwen die veel dronken tekende. Maar nu spreekt het een breder publiek aan en zeggen meer mensen me dat ze van mijn werk houden. Natuurlijk is er ook die enge kant van social media, wanneer oude mannen om foto's van mijn voeten vragen. Het blijft een beetje dubbel.

Waarom ben je zo open over je eigen geestelijke gezondheid?
Mensen worden geleerd om hun psyche voor zichzelf te houden. Als je er open over bent, laat je zien dat we er allemaal mee te maken hebben en dat je niet alleen bent. Voor mij is het positief om ervaringen te delen in plaats van ze op te kroppen.

Heel persoonlijk werk, zoals dat van jou, scoort. Wat zegt dat over onze generatie?
Onze generatie krijgt vaak te horen dat ze te gevoelig, emotioneel en expressief is. Maar social media hebben ons een platform gegeven om te vertellen hoe we ons voelen. Vorige generaties hadden dat niet, hoewel ze dezelfde dingen meemaakten.

Precies, we zijn niet gek, we zijn gewoon heel aanwezig. Hoe ben je dit op je zestiende allemaal te weten gekomen?
Veel leerde ik van mijn moeder en alle andere oude vrouwen waar ik mee opgroeide. Mijn moeder heeft altijd haar eigen ding gedaan en ze steunde nooit op iemand anders om dingen gedaan te krijgen. Ik heb geleerd om mijn eigen rolmodel te zijn, wat alles veel makkelijker maakt.

Dat is een cool idee, je eigen rolmodel zijn.
Zoals ik eerder al zei: ik vond het heel leuk om mooie meisjes te tekenen met grote borsten en smalle tailles. Maar toen ik door de puberteit ging, realiseerde ik me dat ik niet op die meisjes leek. Dus besliste ik om ze anders te tekenen; hangende borsten, harige oksels en een buik met wat vet erop. Allemaal dingen waardoor ik beter in mijn eigen vel kwam te zitten.

@filthyratbag

Credits


Tekst Kasumi Borczyk
Beelden via @filthyratbag

Tagged:
Instagram
angst
quarterlife crisis
geestelijke gezondheid
Celeste Mountjoy
Cultuur
illustratie
woman crush wednesday