een nacht met sofie winterson

In samenwerking met fotograaf Latoya van der Meeren maken we de nieuwe serie ‘Hotel Diaries’, over de nacht die we doorbrachten met een kunstenaar of artiest. Dit is deel 1, met Sofie Winterson.

door Olga Kortz
|
26 april 2017, 10:55am

Hotelkamers kunnen een bijzondere aantrekkingskracht hebben. Je kan je er een ster in wanen, of een belangrijk persoon op zakenreis. Ze kunnen je overvallen door een vaag gevoel van romantiek, of je kan er vloeken op de harde kussens, vol verlangen terug naar huis. Je kunt bij aankomst meteen alle kasten inruimen, of zolang je er verblijft volledig uit je koffer leven. Het maakt niet zoveel uit.
Voor de nieuwe serie Hotel Diaries brengen we de nacht door met iemand die we beter willen leren kennen, in de hoop uitgeslapen en vol goede verhalen weer naar huis te gaan. Deze keer: Sofie Winterson.

De Amsterdamse Sofie Winterson maakt een aangename mix van folk en elektronische muziek. Na haar debuutalbum Wires volgde de EP Dreams. Momenteel werkt ze aan een nieuw album en speelt ze als bassist in de Amsterdamse band MICH, waarvan vandaag bekend werd dat ze op Lowlands spelen. Ook werd ze onlangs 30. Genoeg redenen om te vragen hoe het leven ervoor staat.

Wat voor gevoel krijg jij als je een hotel binnenstapt?
Ik vind hotels fantastisch. Ik maak er altijd ook meteen een grote zooi van. Mijn eigen huis is heel netjes. In een hotel leg ik alles heel huiselijk graag meteen in de kast, maar toch wordt het vrij snel een zootje. Een hotelkamer voelt als een leeg blad, dat heeft een rustgevende uitwerking op me. Je hebt mensen die niet van hotels houden, ik kan me er wel fijn voelen.

Het ligt er natuurlijk ook wel een beetje aan in wat voor hotel je zit.
Ja. Ik ben weleens in een heel goor motel geweest, waar het heel erg stonk, maar waar ik die lucht na een tijdje ook niet meer rook.

Je bent sinds kort onderdeel van de Amsterdamse band MICH. Waarom eigenlijk?
Precies een jaar geleden kwam ik op een punt dat ik ging nadenken over mijn situatie, waarin ik vooral veel alleen aan het schrijven en aan het maken was, en dus dingen alleen aan het proberen was, en ik ook niet wist welke kant dat op zou gaan. Of ik weer met de band zou gaan spelen: ik had eigenlijk geen idee. Ik wist wel dat ik veel zin had om nieuwe input te krijgen, van andere muzikanten. Omdat ik het leuk vind om samen te spelen, maar er ook van houd om samen in een creatief proces te zitten. Samen naar nieuwe muziek luisteren, met elkaar praten over nieuwe muziek. Ik wilde ook graag een betere bassist en gitarist worden, en toevallig genoeg vroeg Rimer me toen of ik zin had om bas te gaan spelen bij de band waar hij in speelt, MICH. Dat kwam echt precies op het juiste moment.

Is het uitgepakt zoals je hoopte?
Het is precies uitgepakt zoals ik hoopte. Heel praktisch gezien word ik een betere bassist en krijg ik nieuwe ideeën voor baslijnen, maar het is veel meer dan dat. Via de bandleden van MICH hoor ik veel nieuwe muziek. Ik ben een nieuw album aan het schrijven dus die inspiratie komt goed van pas. Bovendien maken ze me ook erg vaak heel erg aan het lachen.

Je vertelde me eens dat je ook juist goed alleen kan zijn. Vorig jaar verbleef je enige tijd in LA, toen had je weinig mensen om je heen. Hoe pak je het schrijven op zulke momenten dan aan? 
Het idee dat je niemand om je heen hebt en daarom niet kunt communiceren, maakt me heel rustig. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn, om niet te praten, om niet direct alles wat ik zie tegen iemand anders te zeggen. Ik denk dan langer na over dingen, die ik pas na een tijdje opschrijf. Op momenten dat ik alleen ben lees ik ook veel, zonder iemand om je heen doe je zoiets toch langduriger. De stilte die ontstaat door niet te communiceren, daar krijg ik veel nieuwe ideeën van.

Heb je die stilte nooit beangstigend gevonden, of eenzaam, toen je in LA zat?
Als ik contact met mensen wilde, dan lukte me dat wel. Ik heb er sneller last van dat ik te veel moet communiceren, dan dat ik dat mis. 

Je komt uit een groot gezin, een gezin van vier kinderen. Uit ervaring weet ik dat het dan fijn is af en toe een beetje rust om me heen te hebben.
Ja, het leefde wel altijd heel erg bij ons thuis. Ik was de derde. Boven mij zitten Floor en Joost, en na mij komt Cato. Ik denk dat ik de stilste ben, de meest introverte en zorgelijke. Cato is bijvoorbeeld veel impulsiever. Die kan zich echt voor de leeuwen werpen en ziet dan wel wat er gebeurt. Ik denk altijd vrij lang over dingen na. Ik trok me als kind altijd al een beetje terug, om alles te overpeinzen, en daarover te schrijven. Ik voelde me, heel clichématig, anders dan andere kinderen, en vond weinig aansluiting, dat leende zich erg voor verhalen.

Heb je die verhalen nog?
Ja, ze staan op een oude computer. Ik probeerde in die verhalen altijd zo volledig mogelijk te zijn. Hoe oud iedereen was, wat ze van elkaar waren, de datum en precieze tijd waarop ik het schreef. Het waren korte verhalen en kleine gedichtjes.

Lijk je nog een beetje op die kleine Sofie als je nu schrijft?
Wanneer ik nu schrijf wil ik een bepaalde overview hebben in het verhaal, en ik ben op zoek naar verbindingen. Die eindeloze details van vroeger die heb ik inmiddels wel losgelaten, haha. 

Ben je een perfectionist?
Ja, heel erg. Ik ben een control freak. Het is niet zo dat ik iets niet uit durf te brengen omdat ik er te lang over doe, maar ik denk nooit als ik aan iets bezig ben: ik kijk wel wat er gebeurt. Ik voel graag waar ik mee bezig ben.

Je komt uit een muzikale familie. Cato en Joost vormen My Baby, en je zus Floor bast en zingt in de band Blue Crime. Wat voor invloed hebben jullie op elkaar?
Het gaat thuis altijd over muziek, dat is ontzettend leuk. Muziek heeft voor ons altijd op nummer 1 gestaan. We laten alles aan elkaar horen.

De familieband de Van Dijck-band, de band waar je in zat met je broer, zussen en je vader met wie je Ambonese muziek speelde, gaat die ooit weer bij elkaar komen?
Haha, ja, we krijgen wel vaak het verzoek. Ik was een keer in Indonesië, op een heel klein eilandje, waar geen stroom was, en waar ik een kleine jongen met een gitaartje tegenkwam. En toen zei hij: "Oh my god, you are the girl from the band", en begon hij een liedje te zingen dat hij kende van een filmpje van ons op internet. Daar leeft het nog steeds. Wie weet doen we ooit nog een reünie-concert, maar echt weer bij elkaar komen? Ik denk het eigenlijk niet.

Je bent het afgelopen jaar 30 geworden. Op wat voor punt in je leven sta je nu?
Ik ben het afgelopen jaar heel erg op zoek geweest naar hoe ik verder zou willen. Met het eerste album en de Ep zat ik op een stoomtrein, ik vond het de laatste tijd belangrijk op zoek te gaan naar een nieuwe vorm van werken, en naar nieuwe mensen om mee te werken. Mensen die 30 worden gaan over het algemeen nadenken, ik zelf kwam ook echt in zo'n onderzoeksfase terecht. Ik wilde meer input, en minder output.

Is er iets groots geweest dat terwijl je ouder werd opeens besefte?
Dat de dingen die ik doe, voor mezelf doe. Ook al deel je muziek met anderen, uiteindelijk maakt het niemand  echt iets uit wat je doet. Dat klinkt misschien een beetje pessimistisch, maar het voelt voor mij juist bevrijdend. 

Je hebt een nieuwe liefde. Hoe voelt dat?
Leuk, en nieuw. Ik had hiervoor een hele lange relatie, en nooit een andere vorm van liefde gekend. Ik zit nu dus in een nieuwe fase, op persoonlijk en muzikaal vlak. 

Je wordt ouder, je bent een vrouw, je bent een tourende muzikant. Op wat voor manier denk je na over de toekomst?
Ik sta er vaak bij stil dat het anders gaat worden, ook al ben ik toch nog een beetje in de ontkenning, ook omdat ik het nog niet helemaal kan uitstippelen hoe de toekomst er precies uit gaat zien. Maar ik denk dat het sowieso als vrouw, ook al word ik nu ouder en verdwijnen er bepaalde onzekerheden, er een bepaalde houdbaarheid aan je lijkt te zitten. Niet omdat ik dit vind, maar omdat er toch minder vrouwelijke muzikanten op leeftijd zijn dan mannelijke. Zolang je er zelf in gelooft, gelooft je publiek je natuurlijk ook, maar het baart me wel enigszins zorgen dat er minder oudere vrouwelijke muzikanten zijn dan mannelijke. Moeder worden is een ding, maar ouder worden is voor een vrouw ook al een ding. 
Ik keek dat programma van Sophie Hilbrand, Sophie in de kreukels, en dat thema greep me wel aan. Je ziet in dat programma hoe ze worstelt met moeder zijn, en hoe ze dat moet combineren met haar werk. Ik kan me voorstellen dat je ontzettend hard wil werken om gewaardeerd te worden, maar dan voorbij gaat aan je geluk, of het gevoel kan hebben dat je tekort schiet als moeder. 

In het programma gaat het ook over de burn out van Sophie Hilbrand. Zou het jou kunnen overkomen, dat je zo hard werkt dat je op een gegeven moment tot de conclusie moet komen dat je bent opgebrand?
Ja, dat klinkt wel herkenbaar. Hard werken kan voor mij wel een valkuil zijn. Ik had een tijdje terug een optreden, en toen keek ik naar mijn spullen, en het lukte me niet ze in te pakken. Toen dacht ik: Nee, ik moet het afzeggen. Het moest gewoon, en ik vind ook dat het zou moeten kunnen. Het zal niet zo zijn dat ik dat vaak ga doen, maar het was op dat moment wel het enige juiste, dat ik het gevoel mocht hebben dat ik mijn leven zelf in de hand heb.

Op het podium instorten lijkt me inderdaad nog erger.
Ja. Ik had het gevoel dat als ik was gegaan dat had kunnen gebeuren.

Je zegt dat je een control freak bent. Heb je dan ook al bedacht waar je over vijf jaar wil zijn?
Nee, ondanks dat leef ik toch ook wel heel erg van ding naar ding. Ik word altijd zo opgeslokt door datgene waar ik mee bezig ben, dat ik er niet ook nog een vijfjarenplan op nahoud. Eigenlijk ben ik heel blij met dat ik muziek kan maken, en met de samenwerkingen die ik aanga. Die manier van werken voelt gewoon goed.

Credits


Tekst Olga Kortz
Fotografie Latoya van der Meeren
Met dank aan Villa Nicola
Sofie Winterson staat dit jaar op Sonar Barcelona en met MICH op Lowlands

Tagged:
Fotografie
Muziek
Sofie Winterson
Latoya van der Meeren