Het erfgoed van de skinheadbeweging

Skinhead: An Archive is het nieuwste boek van uitgever Ditto Press dat ontworpen werd door Jamie Reid, en is samengesteld door punkhistoricus Toby Mott. Menswear-designer Martine Rose bracht ter gelegenheid van de lancering een nieuw bomberjack uit, de...

door Felix Petty
|
07 januari 2015, 4:33pm

Hoe raakte je betrokken bij dit project?
Ik kende Toby natuurlijk al, want zijn reputatie snelt hem vooruit. Dito Press was degene die me benaderde vanwege mijn herinterpretatie van het MA-1 jasje, waarnaar ik in al mijn collecties verwezen heb. Het was een heel organisch gesprek, en ik voelde direct een connectie met het onderwerp. Ik wist gelijk dat ik mee wilde werken.

Wanneer maakte je voor het eerst kennis met de skinheadscene?
Ik kan het me niet precies herinneren. Ik denk dat het onmogelijk is om de kleding en de muziek van elkaar te onderscheiden. Ik kom uit een Jamaicaanse familie, en de eerste skinheads namen best wel veel uit de reggaemuziek over, daardoor heeft het altijd heel vertrouwd geklonken. Dat geldt op de een of andere manier voor de hele skinheadscene. Toen de beweging door extreem-rechts werd gekaapt, was dat op een andere manier interessant - het werd een soort belichaming van mijn vijand.

Heb je je weleens zorgen gemaakt over de vrij controversiële politieke standpunten van skinheads?
Er is niks mis met controverse als het aanzet tot conversatie - apathie is veel gevaarlijker. Dus nee, ik maakte me geen zorgen over het onderwerp of de verschillende ideologieën waarmee het geassocieerd wordt. Het zou belachelijk zijn om rechtse politieke standpunten te negeren, alleen maar omdat het je een oncomfortabel gevoel geeft.

Hoe zit het met het romantiseren van de scene?
Ja, dat was meer iets dat aan de orde was, en daarom was het zo geweldig om met Toby en Ditto te werken. Dit project had automatisch een bepaalde authenticiteit door het materiaal waarmee we werkten. Het boek beslaat alle onderdelen van de scene.

De curators van de Rudeboy-expositie in Somerset House waren ervan overtuigd dat Rudeboys nog steeds een plek hadden in de samenleving, en dat ze meer waren dan alleen een museumstuk. Denk je dat dat ook voor skinheads geldt?
Ik denk dat de terminologie heel belangrijk is. Rudeboys bestaan uiteraard nog steeds, maar ze dragen nu een compleet ander uniform. De skinheadcultuur was een eigenzinnige respons van jonge mensen op hun omgeving. Deze subcultuur wordt geleid door jonge mensen, en dat zal ook altijd zo moeten zijn - zij zijn het geluid. Het zijn alleen andere factoren die nu tot dezelfde soort bewegingen leiden - immigratie vanuit Jamaica gebeurt niet meer in de grote getale zoals vroeger. We zouden ons moeten afvragen wie er nu zullen opstaan, want er gebeurt nog steeds genoeg van alles dat om een reactie vraagt.

We zien nu al een tijdje hoe mode-elementen uit de skinheadcultuur weer terugkeren naar de huidige jeugdcultuur: iedereen draagt Dr. Martens en een bomberjack.
Doordat de stijl door zoveel ideologieën werd overgenomen kon het toch al niet meer als één coherent ding bestaan. De look is zo stijlvol, visueel en opvallend, dat het niet anders kon dan dat het overgenomen zou worden. Het heeft zulke krachtige en verleidelijke associaties dat het vanzelf zijn weg vond naar onze huidige mode - ras, seks, politiek, alles waarover je niet hoort te praten tijdens een familiediner.

Het MA-1 jasje dat je maakte is samen met de 14-hole Dr. Martens misschien wel het meest kenmerkend voor de kledingstijl van de skinheads. Is dat waarom je juist dit kledingstuk besloot nieuw leven in te blazen?
Ja, bij alle verschillende groepen die met de scene geassocieerd werden, is de MA-1 flight jacket altijd een constante geweest. Ik heb het jasje natuurlijk al eerder gebruikt, dus ik dook mijn archieven in. Ik vind het interessant om de grenzen van het MA-1 jasje op te zoeken - wanneer hoort deze nog bij skinheads, en wanneer wordt het iets anders?

Wat was je inspiratie voor de patches?
We zijn zo gewend geraakt aan het gebruik van patches om onze voorkeuren en overtuigingen te tonen, het is bijna een cliché geworden. Ik wilde geen patches maken die gewoon kopieën zijn van de originelen. Toen ik door het boek bladerde, werd ik echt gegrepen door de verschillende individuen - Chalky, Luke, Nicky, ze waren eigenlijk net zo belangrijk als welke politieke overtuiging dan ook, ze wáren de scene. Ik besloot daarom die namen te gebruiken, bijna als een soort viering van hun anonimiteit. 

dittopress.co.uk

Credits


Tekst Felix Petty

Tagged:
Skinheads
Martine Rose
Skinhead
Mode
Cultuur