in gesprek met alasdair mclellan

Voor onze 35e verjaardag vroegen we Alasdair McLellan om elke foto voor ons nieuwe issue te schieten. Goede vriendin Jo-Ann Furniss praat met hem over de verhalen achter de pagina’s.

door i-D Staff
|
26 mei 2015, 2:30pm

"Ik denk niet dat wat ik door de jaren heen gedaan heb heel erg veranderd is - nou ja, je hoopt dat het op een bepaalde manier beter en completer wordt misschien, maar ik weet eigenlijk niet of dat zo is."

In 1987, toen hij pas 13 jaar was, begon Alasdair McLellan aan zijn leven als fotograaf. Hij groeide op in het Britse Doncaster, wat tot op de dag een van de grootste invloeden op zijn werk en een veelgebruikte locatie is - plattelands maar toch ook industrieel.

De manier waarop hij naar de wereld kijkt is eigenlijk nog vrijwel hetzelfde als toen hij 13 was. Toch is zijn wereld in die tijd onherroepelijk veranderd: zijn foto's maakt hij nu over de hele wereld en de vele mensen die hij in zijn dagelijkse leven ontmoet en fotografeert zijn al net zo divers. Ja, zijn fotografie heeft zich in die 28 jaar ontwikkeld, maar het gevoel dat je in zijn vroegste werk zag doorschemeren en dat zijn werk zo onderscheidend heeft gemaakt, is er vandaag de dag nog steeds.

De wereld van de high fashion, waarin hij nu zo aanwezig is, lijkt ondertussen ook meer afgestemd op het gevoel dat Doncaster belichaamt, en past steeds beter bij de bijna sprookjesachtige visie van de fotograaf. Het is een visie die hij loslaat op de ruigere plekken (en mensen) die hij fotografeert. Alasdair moet de dingen en mensen die hij fotografeert interessant en aardig vinden, en dan maakt het niet uit wie, wat of waar zij zijn. Het is dit eenvoudige uitgangspunt dat The 35th Birthday Issue van i-D gedefinieerd heeft.

"Ik wilde nieuwe, interessante mensen fotograferen naast de al gevestigde namen. Ik wilde niet dat het random zou zijn", legt hij uit. "Het gaat echt over mijn wereld, mijn smaak en de mensen met wie ik werk. Ik ben zelfs naar LA gegaan om Grimes te fotograferen, omdat mijn assistent, James, verliefd op haar is. Ik bedoel, dat was een beetje alsof ik een wens in vervulling liet gaan."

Nadat hij in 1987 voor het eerst de camera oppakte, zou het nog bijna tien jaar duren voordat Alasdair voor magazines begon te schieten. Dat was in het jaar 1996, toen ook ik net de wondere wereld van de magazines was binnengestapt. Sindsdien hebben we veelvuldig samengewerkt. Al sinds het begin van zijn magazinecarrière wilde hij voor i-D werken. Dit doel wist hij in 2000 te verwezenlijken, en de nieuwste issue van i-D viert dan ook niet alleen het 35-jarige bestaan van dit iconische blad, maar ook de 15e verjaardag van de relatie tussen i-D en Alasdair.

Toch is het niet altijd van een leien dakje gegaan. "i-D keurde m'n foto's in het begin constant af", geeft Alasdair toe, nog steeds een beetje gekwetst. Maar hij begint al snel te lachen en gaat verder: "Terry Jones [oprichter i-D en voormalige editor-in-chief] had moeite met mijn werk, maar begon mijn foto's en mij langzaam steeds meer te waarderen."

Hoewel Alasdair McLellan nu veelvuldig gepubliceerd wordt, en zijn benadering van een bepaald type jongen en meisje en kledingstijl nu alledaags lijken, was dit niet altijd het geval. Ondanks het feit dat zijn stijl steeds vaker te herkennen is bij andere fotografen, hebben de beelden die geproduceerd worden nooit dezelfde mix van realiteit, waarheid en fantasie als de foto's van Alasdair.

"Thom Murphy en Simon Foxton waren de twee belangrijkste stylisten waar ik mee werkte toen ik net voor het magazine begon te schieten", vertelt hij. "Ik leerde Thom al vroeg kennen, en doordat ik uit Yorkshire kom en hij uit Liverpool deelden we veel interesses. We deden veel dingen samen. Onze ideeën draaiden echt om een casting van mannen uit het Noorden van Engeland. De reacties waren gemengd - mensen snapten niet waarom we deze jongens wilden schieten. Uiteindelijk zag je ze overal terug."

Simon Foxton was een van de weinige mensen die al meteen enthousiast waren. "Simon zag mijn werk en we begonnen al heel vroeg samen te werken voor i-D - hij was de eerste grote stylist die interesse in mijn werk toonde", vertelt Alasdair. Hij gaat verder: "Simon werkt vanuit zijn huisje in Ealing en weet altijd precies wat er gaande is."

Alasdair McLellan is al sinds zijn tienerjaren gek op het werk van Bruce Weber. De romantiek, de emoties en de speelse seksuele lading die te herkennen zijn in Webers foto's dienden als zijn voorbeeld. Hij kwam voor het eerst in contact met Webers fotografie door de video die Weber voor de Pet Shop Boys regisseerde, Being Boring (1990). McLellan is dan ook net zo'n grote bewonderaar van zijn werk als van de Pet Shop Boys en hun onbeschaamde popmuziek.

Hij verklaarde ooit eens op veelzeggende wijze: "Bruce Weber was de art director van een compleet land. Niemand heeft dat ooit gedaan." Alasdair wilde precies dat doen, alleen wilde hij dat doen met een bepaald type Engelse jongens en meisjes - heel anders dan de mensen die Bruce Weber vereeuwigde. Het landschap waar Alasdair zich op richtte was het noorden van Engeland, en dan meer specifiek de landschappen rondom Doncaster en South Yorkshire, waarmee hij opgroeide.

Zijn andere grote 'art direction'-held en mede-mythologieschrijver van het noorden is Steven Patrick Morrissey. Alasdair bewonderde vooral zijn talent om te kunnen observeren, die zowel terug te zien zijn in zijn covers voor The Smiths als in zijn lyrics voor die band. "It says nothing to me about my life", is dan ook een vaak gehoorde zin uit Alasdairs mond wanneer hij dingen afwijst.

Het was een liefde voor diezelfde dingen en mensen die zou leiden tot de werkrelatie tussen Alasdair en Olivier Rizzo - Alasdairs meest vruchtbare werkrelatie als het op i-D aankomt. De twee leerden elkaar begin jaren nul kennen, toen ze op hetzelfde moment heel hard een naam voor zichzelf aan het maken waren - beide loopbanen zijn te volgen op de pagina's van i-D, en vandaag worden ze weer eens herenigd.

"Ik wilde voor dit issue samenwerken met een paar van mijn favoriete stylisten en modellen", zegt de fotograaf. "Dus er is werk met Olivier Rizzo, Jane How, Edward Enninful, Benjamin Bruno, Fran Burns en Marie Chaix." Met foto's geschoten in Londen, Parijs, New York, Los Angeles, Baltimore, Derry en, natuurlijk, Doncaster, ademt dit issue de geest uit Alasdairs tienerjaren.

"Het is escapisme, een andere wereld", zegt de fotograaf. "Alle magazines draaien om escapisme, je wil je erin verliezen en dingen ontdekken die niet per se onderdeel uitmaken van jouw leven. Dat is ook waarom ik al toen ik jong was voor ze wilde werken. Nu wil ik dat andere mensen zich kunnen verliezen in mijn kleine wereld. En met i-D, het coverconcept van een knipoog en een lach - een van de beste coverconcepten en logo's ooit - is dat al meteen een heel positieve kijk op die andere wereld."

Wat zijn de toekomstplannen? "Ik heb een goede pensioenregeling - ik ga meer boeken publiceren. Later dit jaar komt er al eentje uit." Ik dacht dat je de burgemeester van Doncaster wilde worden? "Ik heb geen tijd meer, van mij hoeft t ook niet meer zo, dat burgermeesterschap. Louis Tomlinson zal nu waarschijnlijk wel burgemeester worden." Hebben we al gezegd dat Alasdair McLellan ook fan is van One Direction?

Credits


Tekst Jo-Ann Furniss
Portretfoto Lex Kembery
Foto Thoresby Colliery, 2013, Alastair McLellan

Tagged:
Mode
Alasdair McLellan
the 35th birthday issue