model nella ngingo wil jonge lhbt’ers uit de afrikaanse gemeenschap inspireren

Het Burundees-Nederlandse model brak afgelopen Paris Fashion Week door op de catwalk van Givenchy. Met haar nieuw verworven bereik wil ze jongeren van kleur helpen met elkaar in gesprek te gaan.

|
30 oktober 2018, 12:00pm

Afgelopen Paris Fashion Week liep de vijfentwintigjarige Nella Ngingo exclusief de show van Givenchy. Slechts twee maanden ervoor had ze een contract bij het Amsterdamse bureau Paparazzi getekend, die veel potentieel zag in het androgyne model. Zelf vluchtte Nella op haar veertiende vanwege de burgeroorlog in haar geboorteland Burundi naar Nederland. Zij en haar gezin waren er als Tutsi-minderheid hun leven niet meer zeker. Een gebeurtenis die haar niet alleen in hoge mate gevormd heeft, maar die haar ook een ongekende drive heeft gegeven door te breken in de industrie. Met haar nieuw verworven zichtbaarheid en bereik heeft ze namelijk grote plannen, die ze hier met ons deelt.

Op mijn veertiende vluchtte ik met mijn familie vanuit Burundi naar Nederland. Een belangrijke leeftijd: aan de ene kant heb je nog bewust veel meegekregen van je thuisland, maar aan de andere kant ben je jong genoeg om van een nieuw land je thuis te maken. Ik denk dat als ik jonger hierheen zou zijn gekomen ik veel onthechter zou zijn geweest van Burundi. Samen met mijn ouders en broer kwam ik in Den Bosch te wonen, de plek waar ik de komende vier jaar zou blijven tot ik naar Amsterdam verhuisde. Hoewel ik me er bewust van was dat er in de grote Nederlandse steden een grote vrijheid bestond om je te kunnen uit hoe je wilde, waren die beginjaren in Brabant niet altijd even makkelijk. Ik voelde me anders, niet mooi en jongensachtig, en werd op de middelbare school gepest. Dit leidde ertoe dat ik ging kopiëren hoe andere meisjes eruit zagen in die tijd: strakke spijkerbroek, jasje, glad haar. Fysiek hoorde ik erbij, maar vanbinnen was ik erg ongelukkig.

Portret model Nella

Die constante druk me aan te moeten passen kwam op mijn zeventiende tot eruptie. Ik voelde me heel erg verwijderd van mezelf en besloot alles te doen waarin ik mezelf in die jaren ervoor geremd had: zo experimenteerde ik met vrouwen, en besloot ik mijn haar eraf te scheren en tatoeages te nemen. De reacties waren alles behalve positief. Ik zat op een vrij multiculturele school, maar de negatiefste opmerkingen kwamen van andere Afrikaans-Nederlandse kinderen. En daar schrok ik van. Gelukkig steunde mijn moeder, met wie ik een hele goed band heb, me onvoorwaardelijk. In tegenstelling tot veel andere moeders uit de Afrikaanse gemeenschap was ze heel open-minded. Ze accepteerde mijn geaardheid en was trots dat ik mijn haar volgens Burundese traditie kaalgeschoren droeg. Door eindelijk mijn uiterlijk overeen te laten komen met mijn innerlijk, voelde ik me vrij. Ik denk dat ik daarom me ook altijd erg verbonden heb gevoeld met mode: het biedt me keer op keer de kans om een nieuwe rol aan te kunnen nemen, of even te kunnen ontsnappen. Dat is denk ik ook wat me zo aantrekt tot het modellenvak.

Handen van Nella

Nu ik exclusief de show van Givenchy heb gelopen breekt er een nieuwe periode voor me aan waarin ik me volledig kan storten op het fulltime modellenwerk, zowel nationaal als internationaal. Ik ben door die show zichtbaarder door geworden en wil dat bereik gebruiken om jonge mensen te inspireren. Ik ben me ervan bewust dat van de nieuwe generatie modellen verwacht wordt dat ze ‘een message’ hebben, en dat daarmee ‘activisme’ haast trendgevoelig wordt. Toch zie ik deze nieuwe rol voor modellen vooral als iets positiefs. Zelf krijg ik dagelijks berichtjes binnen op Instagram van jonge mensen die door mijn openheid zelf de moed hebben gehad om bijvoorbeeld uit de kast te komen, of voor hun mening uit te komen. En dan zie ik hoe een klein gebaar het leven van een ander op een positieve manier kan beïnvloeden. Ik ben daardoor ook overtuigd dat ik met name een inspiratiebron kan zijn voor jonge lhbt’ers uit de Afrikaanse gemeenschap, voor wie acceptatie niet vanzelfsprekend is, en waarin bepaalde onderwerpen doodgezwegen worden.

Portretten van Nella

Ik heb daarom ook een platform in het leven geroepen waarin ik met name jonge mensen van kleur met elkaar in gesprek laat gaan over uiteenlopende thema’s, zoals giftige mannelijkheid, colourism, geestelijke gezondheid, feminisme. Dit vindt vooralsnog plaats in de Bijlmer in samenwerking met het Amsterdam Museum. Iedere editie nodigen we zo’n drie sprekers uit – meestal mensen met al een behoorlijk bereik. Maar het publiek mag zich ook zeker bij het panel voegen, het is echt een safe space – een plek waar mensen zichzelf mogen vieren.

Ik hoop heel erg dat klanten mij in mijn carrière zullen boeken omdat ik model ben, en niet omdat ik een model én voormalige vluchteling ben. Toch is mijn verhaal onlosmakelijk aan mij verbonden, en weet ik dat ik het nog vaak zal moeten vertellen. Maar jonge mensen inspireren ermee kunnen inspireren is het mooiste wat ik kan doen.

Nella met hand

Credits


Fotografie Maxime Cardol
Tekst Nella Ngingo, zoals verteld aan Rolien Zonneveld