10 vragen die je altijd al hebt willen stellen aan een moderecensent

“Ik heb alleen spijt van recensies waarin ik niet compleet eerlijk was. Dus meestal heb ik spijt van recensies die aardiger zijn dan ze hadden moeten zijn.”

|
sep. 15 2017, 1:23pm

Maison Margiela Sfilata Haute Couture Primavera/Estate 2015

"De titel 'moderecensent' lijkt een soort spanning, paranoia en bezorgdheid onder mensen te veroorzaken," legde Pulitzer Prize-winnaar Robin Givhan uit in een interview met Digiday eerder dit jaar. Net als altijd heeft ze daar een punt. Nu boezemen deze woorden waarschijnlijk geen angst in bij mensen die niet in de mode-industrie werken, maar er is geen twijfel over mogelijk dat moderecensenten nog steeds grote macht hebben en het vermogen hebben insiders flink te laten zweten. De functie heeft dankzij de digitale revolutie wat veranderingen ondergaan omdat steeds meer mensen toegang hebben tot het modecircus, maar er zijn nog altijd een aantal opiniemakers die gehoord dienen te worden. Londense journalist, auteur, recensent en Inaugural Editorial Intelligence Fashion Commentator-winnaar Alexander Fury is een van deze mensen.

Hij is de voormalige modecorrespondent van T: The New York Times Style Magazine en de nieuwe redacteur van AnOther. Voor Fury is het niet van belang of zijn woorden een egoboost geven aan de creative directors of juist hun zelfvertrouwen teniet doen, de harten van PR's breken of helen en of zijn recensies de verkoop helpen of hinderen. Hij zegt alleen waar het op staat. "Mode vraagt om kritiek, maar wil eigenlijk alleen lof" zegt Fury in een column voor The Independent, toen hij daar nog redacteur was. Fury laat zich niet kennen. Van zijn eerdere recensies voor SHOWstudio tot meer recentelijk werk voor T, schuwt hij het delen van zijn oprechte mening niet bepaald en is hij niet bang om meningen te polariseren. Natuurlijk helpt het dat hij een encyclopedische kennis van mode en een voorliefde voor gevatte oneliners heeft.

Om erachter te komen wat voor iemand energie put uit het bangmaken van de mode-industrie en om hem te testen, stelden we Alex tussen de lente/zomer 2018-shows door tien vragen.

Waarom wilde je moderecensent worden?
Ik wilde in eerste instantie modeontwerper worden - een droom die ik op de middelbare school had en die ik in het begin van mijn studie najoeg. Maar zelfs toen schreef ik; zo beschreef ik outfits in groot details, een beetje zoals tijdschriften dat deden bij coutureshoots in de jaren tachtig - en daarna maakte ik het pas, in plaats van dat ik het schetste. Schrijven ging me zo veel makkelijker af dan ontwerpen, en ik ben altijd al een fervent lezer geweest van alles wat met kleding, mode en cultuur te maken had. De grootste invloed toen ik opgroeide was waarschijnlijk Colin McDowell, die voor The Sunday Times Style schrijft. Zijn mix van ongelofelijke historische kennis, culturele referenties en een genadeloos eerlijk perspectief is waar ik van hou.

Wat was het eerste wat je ooit schreef, en wat vind je daar nu van?
Ik weet nog dat toen ik nog op de middelbare school zat, toen ik nog de droom had om een modeontwerper te worden, ik mijn eigen collectie heb gerecenseerd. Ik gaf mezelf ook niet altijd goede recensies. Ik kan me nog herinneren dat ik zei dat ik te gefocust was op 'evening-wear' en dat mijn maatwerk niet goed genoeg was. Erg grappig, en ook zeker waar.

Wat zit er in je etui?
Ik ben old-school. Ik schrijf op een kladblok en typ op een laptop (een kleine, hele lichte waar ik echt verliefd op ben). Ik houd er niet van om op iPhones te schrijven. Dat heb ik wel geprobeerd, maar als je lange stukken wilt typen, maak je snel fouten. Ik zie graag hoe de woorden eruit zien op de pagina.

Heb je ooit spijt gehad van een recensie, of gewenst dat hij anders was?
Ik heb alleen spijt van recensies waarin ik niet compleet eerlijk was. Dus meestal heb ik spijt van recensies die aardiger zijn dan ze hadden moeten zijn.

Heb je ooit een slapeloze nacht gehad door een recensie van een show? Wat is bijvoorbeeld de beste en slechtste reactie die je ooit kreeg?
Ik heb altijd slapeloze nachten door die recensies, want het komt er altijd op neer dat je ze 's nachts moet schrijven. En je twijfelt of je je gedachten wel helder genoeg op papier hebt gezet. De beste reactie was dat Miuccia Prada me een briefje schreef waarin ze zei dat ze door mijn stuk anders over haar collectie was gaan nadenken. Dat hoop ik te bereiken als ik schrijf. De ergste reactie, na een negatieve recensie van mij, was een anonieme tekst van twee woorden: 'fuck you'.

Welke show heeft het meeste invloed op je gehad?
De eerste coutureshow van John Galliano voor Maison Margiela. Geloof het of niet, ik ben nog nooit bij Galliano's shows voor Dior aanwezig geweest, en toen hij het modehuis verliet dacht ik dat ik nooit meer de kans zou krijgen om een coutureshow van hem te zien. Hij is de reden dat ik werk in deze industrie. Toen ik in de jaren negentig op het platteland van Noord-Engeland opgroeide, waren zijn catwalkshows een droom van mij. Dus toen Galliano voor Maison Margiela ging werken voelde dit voor mij als een tweede kans. Het was ongelofelijk belangrijk voor me, ik huilde als een klein kind. Die ervaring leerde me om nooit meer zo laissez-faire te zijn, nooit meer iets voor lief te nemen. Deze getalenteerde creatievelingen zijn niet onsterfelijk. Je moet elke kans aangrijpen om te kunnen genieten van hun werk.

Hoe heeft je werk als een recensent je eigen stijl beïnvloed?
Over het algemeen ben ik alleen maar rond aan het rennen en aan het zweten, dus ik draag voornamelijk saaie en uniformachtige kleding tijdens de modemaand. Ik ben van mening dat de kleding van de toeschouwer niet de aandacht mag afleiden van de ontwerpen.

Als je geen moderecensent zou zijn geworden, was zou je dan nu zijn? Welk ander talent heb je, naast schrijven over kleding?
Ik ben altijd gefascineerd geweest door archeologie, dus misschien zou ik dat wel gedaan hebben. Er is volgens mij wel een connectie tussen mijn interesse daarvoor en mijn schrijfstijl.

Welk advies zou je de volgende generatie willen geven, die dromen om in jouw voetsporen te treden? Wat hoop je voor de toekomst van moderecensenten, en waar ben je bang voor?
Eerlijk gezegd denk ik dat het beroep van moderecensent een uitstervend beroep is. Misschien geldt dit ook wel voor elke andere recensent en journalist. De cultuur wordt verstomt en er wordt denigrerend gekeken naar kennis. 'Intellectueel elitarisme' en aanverwante termen vind ik angstaanjagend, en niet alleen omdat het klinkt als echo's uit de jaren dertig van Nazi-Duitsland. Maar ik vraag me af of het mensen werkelijk iets uitmaakt wat anderen erover te zeggen hebben - over de modewereld, muziek of zelfs politiek. Zoveel mensen trekken basale waarheden in twijfel, en betwisten diepgewortelde overtuigingen. Misschien omdat het internet alles democratiseert, iedereen een stem geeft en hen het gevoel geeft dat alle meningen even valide zijn, heeft dat als gevolg dat kritiek achterhaald wordt. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die hierover discussiëren. Daarentegen is het hebben van een geïnformeerd, kritisch perspectief en dit laten horen precies wat we nu nodig hebben in die luide kakofonie van opinies van tegenwoordig. Je hebt mensen nodig wiens perspectief en kennis je kunt vertrouwen, om je de weg te leiden.

Dat is een veel grotere discussie over de staat van de media vandaag de dag, maar het komt overeen met mode. Mijn advies is om eerlijk te zijn, en om uit te vinden wat je perspectief is en dit te uiten op een eigen, originele manier. Vermijd het oude, vermoeiende taalgebruik waar we al te veel van lezen.

Tenslotte, wat vind jij de grootste misvatting over fashionweek? En de sterkste waarheid?
De grootste misvatting over fashionweek is dat het glamoureus is. Dat is het niet – tenminste, niet voor het gros van de mensen. Het zijn lange dagen en korte nachten, met weinig eten, en aan het eind voel je je en zie je eruit (en ruik je) alsof je een of ander middeleeuwse ziekte hebt opgelopen.

De sterkste waarheid? Dat dat er allemaal niet toe doet. Wanneer je geweldige mode ziet, van het kaliber dat je ademt beneemt, dat aanvoelt als iets wat verandering teweeg kan brengen en een verschil kan maken, dat het verschil maakt hoe we tegen mode aankijken, en tegen de tijd waarin we nu leven (dit alles doet fantastische mode echt fantastisch), dan voel je je de meest gelukkige persoon op aarde, met het beste werk. Tenminste, ik doe dat.