mooie rondjes met mooie rondingen

Martijn den Ouden haalt met zijn ‘mooie rondjes’ buttons uit het vergeten hoekje.

door Eveline Briand
|
10 juni 2016, 10:15am

Martijn den Ouden ging op een poëziefestival kinderen vermaken met buttons, alleen waren er natuurlijk helemaal geen kinderen daar. Hij bleef achter met achthonderd pins. Wat doe je dan? Buttons maken, dan maar zonder kinderen.

De mooie rondjes, zoals hij zijn buttons noemt, maakt hij allemaal met de hand. "Je bent overgeleverd aan de beelden en je kan niet veel manipuleren." Bovendien vindt hij het fijn om een mes in z'n handen te hebben. Ik ging even zitten met Martijn - gelukkig zonder het bijzijn van een mes - over wat er nu zo spannend is aan het maken van rondjes.

Je schildert, schrijft en je maakt van die gekke pins. Waar ligt je echte passie?
Mijn passie ligt in het maken van iets, de drang om dingen te maken. De vorm kan verschillen. Ik heb de opleiding beeld en taal gevolgd en dan ben je dus met schilderijen, proza en poëzie bezig. Dat brede vlak was er altijd al, ik heb me er verder in ontwikkeld. Ik wissel steeds af. Soms zit je vast en moet je even iets anders doen. Dan is het wel handig om even achter de schrijftafel te gaan zitten. Op die manier schipper je tussen die verschillende disciplines.

"Mijn werk is doorspekt van absurditeiten en wonderlijke taferelen," zei je eens. In hoeverre ben je absurd?
Nou, niet zozeer dat ik een gevaar voor de maatschappij vorm. Zo erg is het niet. Ik geloof wel dat je fantasie absurde kanten kent, niet alleen maar, want als je alleen maar absurdistisch werk maakt wordt het op een gegeven moment te vaag. Daar moet je voor waken, je moet altijd blijven communiceren. Er mag wel altijd een humoristische, absurdistische toon in zitten. Dat vind ik altijd wel spannend en leuk.

Waarom ben je met 'mooie rondjes' begonnen?
Dat was naar aanleiding van een poëziefestival waar ik werd gevraagd om de kinderen te vermaken. De organisatie had een buttonmachine gehuurd. Helaas kwamen er geen kinderen opdagen. Zat ik daar dus alleen in een lokaal met die machine. Dus ja, wat doe je dan? Dan ga je buttons maken, zonder kinderen. Ik denk dat er welgeteld één kind is komen opdagen.

Ik heb toen voor mezelf een aantal buttons gemaakt, en dat vond ik zo leuk dat ik naar een machine op zoek ging. Uiteindelijk heb ik er eentje op de kop kunnen tikken. Het is heel leuk om te doen, omdat je op zo'n klein vlak werkt. Het is heel overzichtelijk, want het is een rondje. Met een paar ingrepen kan je heel snel een nieuw beeld scheppen.

Waar vind je alle foto's?
In heel veel verschillende blaadjes, met zo dun mogelijk papier. Goedkope glossy's zijn daar ideaal voor. Als je te dik papier hebt, willen de randen niet omvouwen. Ik ga vaak naar kringloopwinkels en van vrienden krijg ik boeken. Je moet een zo breed mogelijk beeldarchief hebben voor dit soort dingen. Boeken met hele serieuze, heftige taferelen, maar ook luchtige en zelfs erotische magazines. Zo veel mogelijk uitersten, dat is makkelijker om te combineren.

Wanneer voel je of een collage af is, of dat de combinatie van alles goed zit?
Bij pins is dat wat sneller, omdat je op een klein vlak werkt en het springt sneller in het oog. Het werkt snel en catchy, maar het moet wel geloofwaardig zijn. Als kijker moet je denken: oh, dit klopt helemaal. Dat is het mooie aan snijden en schuiven, je kan niet photoshoppen. Het is allemaal handwerk.

Is dat de reden waarom je de buttons met de hand maakt?
Nou, ik zit al genoeg achter het scherm. Ik vind het heel fijn om dat mes in m'n handen te hebben. Het is veel fysieker en je bent veel meer met je onderwerp bezig. Je bent overgeleverd aan de beelden die je hebt, je kan niet veel manipuleren. Met Photoshop kan je valsspelen.

Is er een rode draad in je werk? Het gaat van de kust, naar Mary-Kate Olsen, een blauwe jurk en uiteindelijk een vagina met een grapefruit en zonnecrème.
Ja, Mary-Kate komt waarschijnlijk uit een of andere roddelrubriek. Ik kijk altijd eerst welke achtergrond ik kan gebruiken. Ik geloof niet dat ik per se met een thema werk. Ik laat me heel erg leiden door wat ik op dat moment onder ogen krijg, daar reageer ik op. Soms vind ik het beeld al af en soms moet je er iets bij doen om het net wat interessanter te maken. Als je te lang nadenkt, dan heb je ook geen productie meer. Je moet veel produceren, veel maken, en dan komen er juweeltjes uit.

Sommige pins zijn behoorlijk suggestief of expliciet te noemen. Is daar een artistieke reden voor? Of denk je gewoon sex sells?
Ik vind het leuk om heel breed te gaan. Je kunt je beperken tot mooie beelden, maar wat als je expliciete beelden op een button plaatst? Dat zie je niet vaak. Het is een hele rare combinatie. Ik ben er meer onderzoekend mee bezig, dan te willen choqueren. Het doel is om zo breed mogelijk te kijken hoe je de beelden kan toepassen.

Zijn pins aan een opmars bezig?
Buttons zitten nog een beetje in het vergeten hoekje. Op de manier hoe ik het doe, ben ik het nog niet echt tegengekomen. Dus ja, ik dacht: let's go for it.

En wat met die achthonderd buttons?
Momenteel heb ik er tachtig gemaakt. Ik heb dus nog heel wat buttons te gaan. Anders staat er zo'n doos in je huiskamer, en dat is ook wat ongezellig.

De mooie rondjes van Martijn den Ouden zijn hier verkrijgbaar.

Credits


Tekst Eveline Briand 

Tagged:
Pins
Buttons!
Cultuur
martijn den ouden