filmfestival roffa mon amour toont met ‘kids’ het belang van jonge filmmakers

Het alternatieve filmfestival toont films door en over onconventionele buitenbeentjes.

door Adriënne van der Werf
|
24 juli 2017, 2:50pm

Deze week vindt het alternatieve filmfestival Roffa Mon Amour plaats, die met haar programmering laat zien dat films met controversiële onderwerpen van jonge makers een publiek verdienen. Naast Kids, die als throwback zal worden vertoond, is het openluchtscherm vooral gereserveerd voor jonge makers.

Kids (1995) is destijds ook gemaakt door jonge mensen en liet zien dat als je onconventionele buitenbeentjes een stem geeft, en nieuwe werkmethodes gebruikt, er een urgent verhaal uit kan ontstaan.

De iconische speelfilm legde voor het eerst de ongecensureerde gedachten en acties van een groep losgeslagen skaters in New York voor het grote publiek vast. In haar rauwheid voelt de film documentair aan en dit is niet heel verrassend. Niet alleen bracht regisseur Larry Clark hangende straatjongeren in beeld, hij nam ze ook erg serieus. Zo serieus dat hij een van de skaters die hij had ontmoet, de toen 19-jarige Harmony Korine, het verhaal liet schrijven. Een opvallende keuze die interessante cinema opleverde.

De uitgebreide tongzoenscènes, de huisfeestjes waarbij iedereen op een hoop ligt: ik weet niet meer of ik het eerder heb gezien in de vorm van deze film of dat het fragmenten uit mijn eigen herinnering zijn. Het maakt niet zoveel uit - het geeft vooral weer hoe goed regisseur Larry Clark die herkenbare 'er valt niks te verliezen en zoveel te ontdekken'-mentaliteit wist neer te zetten. De film was geen documentaire, maar voelt wel als een soort collage van echte ervaringen, die ons sterk doen terugverlangen naar onze wilde jaren.

Trailer X500

De film X500 van Juan Andrés Arango die aanstaande vrijdag zal draaien op Roffa Mon Amour is ook zo een soort film. Je zou de film kunnen beschouwen als een moderne, minder controversiële variant van Kids, eentje die geënt is op hedendaagse problematiek: een coming-of-age drieluik over en gespeeld door migranten op drie plaatsen in Noord- en Zuid-Amerika.

De film is intiemer en individueler dan Kids maar bouwt wel degelijk voort op zijn nalatenschap. Juan Andrés Arango kiest ervoor om ervaringsdeskundigen te casten; jongeren met een migratieachtergrond zonder enige acteerervaring, maar met emotionele bagage. De werkmethode zorgt dat je op de huid zit van de personages. Een besluit dat zorgt voor een intieme ontmoeting met de personages die ieder op een andere manier omgaan met de situatie én met ouder worden. De film staat tegenover de overgeneralisatie van de migrantenproblematiek, en maakt van de abstracte cijfers individuen. Iets wat Clark mist in zijn vertelling over Kids.

Door dit soort films in haar programma op te nemen herinnert de organisatie van Roffa Mon Amour ons eraan hoe belangrijk het is om jonge makers een verhaal te laten vertellen. Want uiteindelijk laat Kids zien dat de buitenstaander - of het nou losgeslagen tieners zijn of migranten - een stem hoort te krijgen om hedendaagse problematiek te kunnen begrijpen. Dat een nieuwsitem niet voldoende is om te oordelen over situaties die ons onbekend zijn. Door hen een stem te geven, kunnen we de wereld buiten ons zichtveld een beetje meer begrijpen, misschien.

Kids is komende donderdag 27 juli op groot scherm te zien op Roffa Mon Amour in Rotterdam. X500 zal vrijdag 28 juli worden vertoond. Kijk hier voor meer informatie en het volledige filmprogramma.

Credits


Tekst Adriënne van der Werf
Beeld via YouTube

Tagged:
kids
Cultuur
roffa mon amour
x500