gevangenisstraffen en strafbladen - fotografe isolde woudstra is niet bang om de barricades op te gaan

Iedereen heeft idealen. Als je vraagt wie er vóór de bio-industrie of dierproeven is, zal het over het algemeen vrij stil blijven. Toch zijn er maar een paar mensen echt bereid om voor die idealen te vechten. En nog minder mensen nemen de stap van...

door Koen van Bommel
|
30 maart 2015, 10:50am

Kun je je nog herinneren dat je voor het eerst merkte dat er onrecht was in de wereld, en dat je het gevoel had dat je daar iets aan wilde doen?
Ik kan me herinneren dat ik een keer in de buurt van mijn huis mensen zag vissen. Blijkbaar wilden ze die vissen opeten, want die lagen dan zo op de kant te spartelen, in doodsnood, terwijl die mensen gewoon verder gingen met vissen. Ik moest daar echt van huilen. Ik geloof dat ik toen 12 was. Ik ben op mijn 13e gestopt met vlees eten.

Kwam dat vanuit jezelf?
Ja, absoluut. Ik had geen vriendinnen of vrienden die dat deden, en mijn ouders aten toen ook gewoon vlees. Mijn moeder was voor mijn geboorte wel vegetariër, maar die is daarmee gestopt toen ze zwanger was en een keertje in de HEMA liep en de geur van rookworsten niet kon weerstaan. 

In mijn jeugd aten we wel veel tofu en zo, dus het was eigenlijk maar een kleine stap. We hadden altijd heel veel huisdieren - vogels en poezen en konijnen. Dus die empathie voor dieren, daar ben ik wel mee opgevoed. Trouwens, niet alleen voor dieren, maar voor de aarde als geheel - zuinig met water, niet met de auto als je ook kunt fietsen, dat soort dingen. Ik herinner me ook dat de Sirius van Greenpeace bij ons in de haven lag, toen ik een jaar of zes was. Die hadden toen een open dag, en daar vertoonden ze een filmpje van een jong zeehondje dat doodgeknuppeld werd vanwege z'n vacht. Dat heeft echt een heel grote indruk op me gemaakt.

Hoe oud was je toen je voor het eerst in aanraking kwam met activisme?
Ik had een leraar maatschappijleer en geschiedenis, een heel toffe gast, en die was hartstikke links. Hij kwam uit Amsterdam, en had het op een gegeven moment over Ravage, een actieblaadje uit Amsterdam. Daar ben ik lid van geworden toen ik 16 was. Er stonden bijvoorbeeld aankondigingen in van demonstraties, en daar ging ik naartoe.

Uiteindelijk raakte je betrokken bij het Animal Liberation Front. Wat voor mensen zijn dat, die lid worden van het ALF?
Nou, je kunt sowieso geen lid worden. In principe kan iedereen een actie voeren en zeggen dat dat in naam van het Animal Liberation Front is. Mits je je aan bepaalde richtlijnen houdt trouwens, zoals geen geweld tegen levende wezens - ook niet tegen mensen. Je kan niet een nertsenfokker doodschieten en zeggen dat dat in naam van het ALF was. Er bestaat dus niet zoiets als een lidmaatschap, en er is ook geen leider. Nu ga ik heel erg in op het feit dat je geen lid kan worden, maar je vroeg wat anders geloof ik?

Ja, wat voor soort mensen dat dan zijn.
Ik heb weleens een stuk gelezen van een journalist die er onderzoek naar had gedaan - hij schreef dat dierenactivisten meestal bovengemiddeld intelligente vrouwen zijn. Dat vond ik best leuk om te lezen. Misschien hebben vrouwen meer empathie voor dieren, maar dat vind ik een gevaarlijke uitspraak. Dat het iets slimmere mensen zijn... Ik weet niet hoe dat komt eigenlijk.

Misschien heeft het iets te maken met een hogere mate van bewustzijn en empathie.
Ja, en het kunnen zien van de grotere verbanden. Dat je er überhaupt bij stilstaat dat er een levend wezen zit achter het pak melk dat je uit de koelkast pakt. Ik kan me daar nog steeds heel boos over maken, dat mensen zich bijvoorbeeld nog steeds niet beseffen dat een koe zwanger moet zijn of onlangs een kalf moet hebben gehad, voordat ze melk geeft. Dat vind ik een groot probleem, dat mensen zo ver verwijderd zijn van het eten dat ze binnenkrijgen - dat ze niet meer weten hoe dingen groeien of geproduceerd worden. Zeker in het geval van dieren pakt dat soms heel nadelig uit voor de dieren.

Kun je eens wat vertellen over die acties waar je aan meedeed?
Als je echt iets wil veranderen, moet je je op één ding richten. Wij wilden dat het Biomedical Primate Research Centre (BPRC) in Rijswijk gesloten werd. Om dat voor elkaar te krijgen, probeerden we bijvoorbeeld hun leveranciers aan te vallen - de mensen die voedsel voor de dieren leverden, dat soort dingen. Daar kun je goed een campagne tegen voeren. Stel, je maakt diervoeding, en je hebt klanten van over de hele wereld. Als er dan continu een groep activisten achter je aanzit omdat ze vinden dat je één verkeerde klant hebt, is de kans groot dat ze bij zo'n bedrijf denken 'we heb geen zin in al dat gedoe, we doen geen zaken meer met dat ene bedrijf'.

Kun je vertellen wat er op deze foto te zien is?
Ja, toen hadden we het BPRC bezet. Dat was heel heftig. Het is een militair bewaakt terrein, waar ze constant rondlopen met honden en geweren, en die bewakers zijn bevoegd om te schieten. Als je daar inbreekt kan je dus gewoon neergeschoten worden. We wisten: als we daar naar binnen gaan, komen we er niet uit zonder gearresteerd te worden. Het plan was om het zo lang mogelijk te bezetten. Ik denk dat we er uiteindelijk een uur of twee hebben gezeten. We werden daar geconfronteerd met zulke nare dingen: er hing een poster uit de jaren zeventig van een meisje met een knuffelchimpansee waar bij stond: "U wilt toch zeker óók dat de chimpansee dit meisje beter maakt?" Dat soort dingen, die bij ons echt pijn deden. Ze hadden ook mokken met aapjes erop, terwijl ze daar dus gruwelijke dierproeven mee deden. Maar het heeft wel succes gehad - mede door onze acties is er uiteindelijk een verbod gekomen op het gebruik van mensapen bij dierproeven.

Aan hoeveel acties heb je in totaal meegedaan?
Die dingen waar ik ook wat langer voor gezeten heb, dat zijn er dus drie. Een keer een week, een keer twee weken en een keer vijf weken. Daarnaast deden we ook veel kleine dingetjes, zoals pizza's bij iemand laten bezorgen, dat soort dingen. Dat klinkt onschuldig, maar voor zo iemand moet dat vreselijk zijn geweest, dat constante gevoel dat er mensen achter je aan zitten. Maar goed, dat was ook wel de bedoeling.

Wat staat er op je strafblad?
Ik weet het eigenlijk niet, ik ben veroordeeld voor die bezetting van het BPRC en voor het openknippen van een hek. Ze wilden ons in eerste instantie aanklagen voor lidmaatschap van een terroristische cel, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan.

Hoe was dat, in de gevangenis?
Nou, dat heet dan het huis van bewaring, dus daar zit je in voorlopige hechtenis. Ik heb één keer in de koepelgevangenis gezeten, en een keer in Scheveningen, in een soort noodopvang. Volgens mij waren die gebouwen neergezet voor vluchtelingen - van die witte plastic dingen. Daar zaten voornamelijk heroïnehoertjes. Er was ook een bolletjesslikker bij. De sfeer was daar over het algemeen heel gemoedelijk. Er was ook een keer een feest, omdat die gevangenis toen zoveel jaar bestond. Ze hadden een band geregeld die kwam optreden, dus alle vrouwen, zeker degene die daar al een jaar of langer zaten, werden helemaal wild omdat er mannen in die band zaten. Dat was echt prachtig. Geniaal toch? Ik ben op een feestje geweest in de gevangenis.

isoldewoudstra.com

Credits


Tekst Koen van Bommel
Beeldrechten Isolde Woudstra

Tagged:
Cultuur
Isolde Woudstra
Generatie Z
the activism issue