De Golden Globe-winnende Boyhood van Ellar Coltrane

We spraken de ster van Boyhood over opgroeien in de schijnwerpers.

door Francesca Dunn
|
14 januari 2015, 11:55am

Toen Richard Linklater vorig jaar zijn film Boyhood uitbracht, deed hij harten wereldwijd smelten. Momenteel wint de film prijs na prijs. Zo werd Boyhood begin deze week tijdens de Golden Globes genomineerd voor maar liefst vijf awards, waarvan drie ook daadwerkelijk werden binnengesleept: Richard Linklater werd benoemd tot beste regisseur, Patricia Arquette ontving de prijs voor beste vrouwelijke bijrol en de film zelf werd uitgeroepen tot beste filmdrama. Om de drievoudige overwinning te vieren sprak i-D met het kind dat we op het scherm zagen opgroeien. De inmiddels 20-jarige Ellar Coltrane praat met ons over zijn herinneringen aan het filmen, de lessen die hij van zijn filmouders leerde en het vieren van zijn verjaardag op Burning Man.

Gedurende de twaalf jaar dat de film geschoten werd, heb je geen enkele opname te zien gekregen. Het moet wel heel emotioneel zijn geweest toen je de film voor het eerst zag…
Ja, het was zeker intens. De eerste keer was een soort van bevrijdend - een en al emoties. Niet positief of negatief, gewoon van alles wat.

Heb je een lievelingsmoment?
Het laatste gesprek tussen Mason en zijn vader betekent heel veel voor me. De scènes waarin Mason Senior de kinderen meeneemt naar honkbalwedstrijden, musea, enzo waren heel leuk om te filmen - dat weet ik allemaal nog heel goed. Maar toch is het die allerlaatste scène die echt belangrijk voor me is. Die was ook waanzinnig om te filmen. De manier waarop het op het scherm overkomt geeft ook echt weer hoe ik me tijdens het filmen voelde. Het was ongelooflijk.

Hoe oud was je toen je eerdere films van Patricia en Ethan zag, en je je realiseerde hoe cool zij waren?
Mijn ouders lieten me een paar van hun films zien voordat we begonnen met filmen, gewoon om me een beetje een idee te geven denk ik. Als kind begrijp je niet zo goed wat roem is. Later is er waarschijnlijk wel een punt geweest dat ik het doorhad, maar het zijn vooral ook echt relaxte mensen. Ik heb ook zo lang en intiem met hen gewerkt dat het raar zou voelen om ze als beroemdheden te zien. Ik zie ze meer als vrienden.

Wat heb je van ze geleerd?
Onwijs veel! Ik heb geleerd hoe ik er soms gewoon voor moet gaan en ze leerden me om samen te werken - uiteindelijk moesten we samen de personages tot leven brengen. Ik heb ook geleerd hoe ik acteren als een vorm van therapie kan gebruiken en als een manier om mijn eigen leven beter te begrijpen. 

Hoe vind je alle premières en persaandacht?
Ik begin eraan te wennen, maar ik ben best een terughoudend persoon dus ik blijf het raar vinden om het met vreemden over mezelf te hebben. Het kan soms stressvol zijn, maar als je het op de juist manier benadert kan het ook een heel therapeutishe werking hebben, net als acteren. Ik kijk er wel heel erg naar uit om weer een tijdje thuis te zijn.

Waar is thuis?
Austin, Texas. Ik ben ook niet van plan om daar snel weg te gaan. Ik denk dat ik altijd wel zal reizen, maar Austin blijft voor mij echt thuis.

Hoe ziet je dagelijkse leven er momenteel uit?
Ik heb niet echt een leven. Het is lastig te zeggen. Voorheen was ik fulltime aan het werk als hovenier en had ik best een normaal leven. Maar nu... Ik weet niet... Ik zwem veel?

In de film besluit Mason dat hij fotograaf wil worden. Is dat iets waar jij zelf ook mee bezig bent?
Nu niet zoveel meer, maar toen ik jonger was maakte het een heel groot deel uit van mijn leven. Dat is ook de reden dat het terug te zien is in de film. Nu richt ik me meer op abstract schilderen en tekenen.

Je bent nu 20. Hoe heb je je verjaardag gevierd?
Ik was naar Burning Man gegaan om m'n verjaardag te vieren. Het was mijn eerste keer en de mensen waar ik bij verbleef maakten deel uit van een zigeunersband. Zij namen me mee in zo'n bouwkraan van waaruit we over heel Burning Man konden uitkijken, en speelden liedjes over zombies voor me. Het was geweldig. Het beste verjaardagscadeau ooit.

Zou je ermee instemmen als Richard zou voorstellen om voor de rest van je leven films als Boyhood te maken?
Ik weet niet of ik het voor altijd zou doen, maar ik heb hier wel heel erg van genoten. Als hij het de komende twaalf jaar van m'n leven weer zou willen doen zou ik dat zeker overwegen.

Credits


Tekst Francesca Dunn

Tagged:
boyhood
RICHARD LINKLATER
Cultuur
ellar coltrane