deze fotografe nam de afgelopen drie jaar elke keer dat ze moest huilen een selfie

De Amerikaanse fotografe Emily Knecht maakt zelfportretten die intiemer zijn dan de gemiddelde naaktfoto.

door Jane Helpern
|
19 juni 2015, 1:25pm

De Amerikaanse fotografe Emily Knecht is geobsedeerd door intimiteit. Haar eigen intimiteit, maar ook die van vrienden en vreemden. Ze leeft hierdoor constant op gespannen voet met haar eigen comfortzone. Met haar huidige project gaat ze voorbij aan de meer gebruikelijke vormen van provocatie, zoals de ontblote tepels van #freethenipple en masturbatie. In haar foto's portretteert ze haar eigen rauwe emoties in slaapkamers, badkamers, restaurants en auto's. Elke keer als ze verdrietig is, haalt ze haar camera tevoorschijn. "Het is zo veel kwetsbaarder en narcistischer dan naaktheid," vertelt ze over haar huil-fotoserie. We zitten in kleermakerszit tegenover elkaar op de grond in haar woonkamer. Tussen ons in liggen licht erotische polaroids en stapels schone en vieze was.

Emily begon op haar 11e met fotograferen. Ze ging dat jaar voor het eerst naar Plantation, een zomerkamp met een boerderijthema. Met haar camera begon ze dat jaar de rituelen van haar vriendinnetjes vast te leggen die zich klaarmaakten voor het grote feest tijdens dat kamp. Elk daarop volgende jaar nam ze minstens vijftien wegwerpcamera's mee die aan het eind van de vakantie allemaal op waren. "Ik bedekte de muren van het huis van mijn ouders met die foto's. Het gaf me een fijn gevoel." Het is iets dat we in onze tienerjaren bijna allemaal wel gedaan hebben, Emily is er alleen nooit overheen gegroeid.

Tegenwoordig werkt Emily veel. Zowel aan persoonlijke projecten als aan commerciële klussen. Onlangs heeft ze Gigi Hadid en Shannon (van Shannon and The Clams) nog voor de lens gehad. Ze gebruikt haar gezellige maar rommelige appartement als studio. De rest van de tijd brengt ze door in het appartement van haar vriend, die haar overigens verboden heeft om de foto's die ze van zijn penis maakt te publiceren. "Ik mag ze wel maken, maar ik mag ze niet gebruiken," legt ze uit. 

Pas toen haar ouders doorkregen dat Emily niet zo snel zou stoppen met fotografie, kochten ze een mooie camera voor haar. Deze camera kon ze gebruiken voor haar eerste fotografielessen op de middelbare school. Ze heeft haar droom niet meer losgelaten en inmiddels heeft ze dan ook haar diploma behaald aan de kunstacademie Cal Arts. Haar tijd aan de academie is niet altijd makkelijk geweest. "Ik had er maar drie vrienden," vertelt ze. Zelfs haar docenten geloofden niet echt in haar talent, totdat ze iedereen versteld deed staan met haar afstudeerexpositie. Haar expositie was een intense en suggestieve smeltkroes van haar eigen naaktfoto's en brieven en portretten van de stervende oma van haar beste vriendin.

Feelings is Emily's eerste solotentoonstelling sinds haar afstudeerexpositie in 2009. De expositie markeert ook het einde van het project waarvoor ze de afgelopen drie jaar elke keer dat ze in huilen uitbarstte zelfportretten maakte. Soms moest ze huilen om een ex, maar vaker nog omdat ze ruzie had met haar huidige vriendje. Ook heeft ze veel tranen gelaten in de tijd dat ze worstelde met de vraag of ze moest stoppen met drinken. Hoe hysterisch ze ook was, haar camera was altijd dichtbij. En dat op zich was ook weer iets dat voor spanning in haar relatie zorgde. 

 "Als we ruzie hadden en ik begon te huilen, zei ik altijd "wacht even, ik moet hier even een foto van maken", waarop hij zei "wat de fuck is er mis met jou?". Het zorgt er misschien voor dat je heel erg uit het moment stapt, maar aan de andere kant bouw je samen misschien juist ook wel een sterkere band op. Ik weet zelf ook nog steeds niet zo goed wat ik nou precies gemaakt heb." Dit hoort voor Emily allemaal bij de aantrekkingskracht van het project. "Er zijn momenten geweest dat ik een foto maakte en dat ik nog hysterischer ging huilen, maar er waren ook momenten dat het juist troostend werkte." De foto en het opknappen na het verdriet begonnen aan elkaar verbonden te raken.

"Het tranenland is zo geheimzinnig," schreef de auteur Antoine de Saint-Exupéry in De Kleine Prins. De missie van Emily Knecht is om deze geheime plek te verkennen. Ze wil ontdekken hoe emoties veranderen wanneer we stoppen met ze te verbergen. Het voelt niet altijd comfortabel. Het is ook niet altijd mooi. Eigenlijk zijn de gezichten die we trekken als we huilen gewoon heel erg lelijk. Maar misschien wordt het, na de strijd om de bevrijding van de tepel, tijd om onze emoties te bevrijden. Als je benieuwd bent naar meer trillende onderlippen en uitgelopen mascara, neem dan een kijkje in het hardcover boek Feelings van Emily Knecht.

emilyknecht.com

Credits


Tekst Jane Helpern
Fotografie Emily Knecht

Tagged:
Interview
huilen
Emily Knecht
Cultuur