wat gaat raf nu doen?

Vorige week kondigde Raf Simons zijn vertrek bij Dior aan, na slechts drie jaar voor het modehuis te hebben gewerkt. Wat zal er gebeuren met Raf, Dior, en de mode-industrie? Anders Christian Madsen bespreekt Simons tijd bij Dior, en wat er hierna zal...

door Anders Christian Madsen
|
28 oktober 2015, 11:25am

Toen Raf Simons in 2012 voor Christian Dior ging werken, vroeg ik hem of hij zich al een echte couturier voelde. "Technisch en theoretisch gezien wel. Maar in psychologisch opzicht weet ik het nog niet," antwoordde hij. "Na zeventien jaar weet ik nog steeds niet of ik me psychologisch een modeontwerper voel. Ik denk niet dat de mode het enige is waarin ik wil of kan blijven werken, maar ik doe het wel en ik geniet ervan, dus misschien is het wel het beste voor me om nu te doen. Maar op een bepaalde manier zie ik dat als een psychologisch voordeel, want ik weet dat als het ooit ophoudt, ik niet verdrietig zal zijn of me zal afvragen wat ik met mijn leven moet doen. Integendeel zelfs." Toen ik het nieuws las over zijn vertrek, nadat hij maar drie jaar voor het huis had gewerkt, echode zijn woorden door mijn hoofd.

Waarom verlaat een geprezen ontwerper een van de grootste modehuizen op aarde? Alle antwoorden komen voort uit speculatie, maar wie die de documentaire Dior and I - over Simons' eerste hautecouturecollectie voor het huis - hebben gezien, heeft de gevoeligheid van Simons kunnen aanschouwen. Hij gaat volledig op in zijn werk, zelfs als het voor een groot modehuis is. Die gedachte deed me denken aan iets wat Simons me drie jaar geleden over Christian Dior zelf vertelde: "Hij had niet echt interesse in alle aandacht. Het overkwam hem gewoon, en het groeide uit tot dit enorme bedrijf. De aandacht volgde daarop. Hij had een heel besloten leven, maar tegelijkertijd accepteerde hij al die aandacht omdat dat nu eenmaal zo hoort."

"Maar het is niet waar hij op uit was, en dat geldt ook voor mij. Het maakt me niet uit dat anderen 'Wow!' zeggen. Het doet me niks. Het maakt geen verschil voor mij of ik dit doe of iets anders. Het is heel raar, en lastig om uit te leggen." In tegenstelling tot Dior, wist Simons dat hij een leven in de schijnwerpers tegemoet zou gaan. Maar dat betekent niet direct dat hij ervan genoot. In zijn verklaring van vorige week donderdag zei hij: "Het is een beslissing die is gebaseerd op mijn verlangen om me te richten op de andere interesses in mijn leven, zoals mijn eigen merk en de passies die ik buiten mijn werk om heb." Tegen de achtergrond van zijn lente/zomer '16 collectie voor het huis, geeft Simons aan dat hij zo zijn twijfels heeft over het gehele catwalksysteem. Misschien heeft zijn beslissing wel te maken met de normen en waarden van de mode-industrie op een veel hoger niveau

De laatste drie shows van Raf Simons voor zijn gelijknamige mannenkledinglabel, rebelleerden tegen het systeem. Hij nam ons mee naar een pakhuis aan de rand van Parijs, waar hij een democratisch showformat had opgezet. De zitplaatsen en bijbehorende hiërarchie werden opgeheven, en vervangen door een verhoogde catwalk, waar het publiek omheen moest staan. Het effect was fenomenaal. Tijdens zijn lente/zomer '16 show deze zomer weigerde hij backstage interviews af te leggen, een onverwachte zet voor een ontwerper met zulke uitgesproken en scherpzinnige ideeën over zijn werk. Wat er ook omgaat in het hoofd van Simons, het lijkt in ieder geval te draaien om verandering en het verlangen om de controle te hebben. Op het gebied van mannenmode is bijvoorbeeld veel veranderd sinds hij een couturier is geworden, met ambachtelijke waarden die ieder seizoen toenemen.

Het is niet ondenkbaar dat Simons zich met zijn eigen label wil richten op deze nieuwe generatie mannenmode. Zo kan hij zijn eigen baas zijn en een merk opzetten dat in combinatie met een vrouwencollectie eenzelfde koers vaart als het label van Rick Owens. Bij de show van zijn Raf Simons herfst/winter '15 lijn betrok hij ook al vrouwen. "Ik heb er de afgelopen jaren al serieus aan gedacht, maar toen kwam Dior ineens in beeld, en dat leg je niet zomaar naast je neer," vertelde hij me drie jaar geleden. "Ik sprak drie jaar geleden al met iemand over mijn eigen vrouwenlabel. Toen we het hadden over een toekomst in de vrouwenmode, maakten we ook een lijst van andere mogelijkheden, met de gedachte dat het waarschijnlijk nooit echt zou gebeuren. Het was eigenlijk best een rare ervaring, omdat het zo'n korte lijst was. Dior stond ook op die lijst. En toen gebeurde het toch."

De kans dat Simons nu al naar een ander voornaam modehuis zou overstappen, is klein. Maar tijd en de juiste omstandigheden helen alle wonden - kijk maar naar zijn voorganger bij Dior, John Galliano, die zijn nieuwe positie bij Maison Margiela en de lancering van een parfum aankondigde op de dag dat Simons bij Dior vertrok. Na de pauze van Galliano lijkt het beter met hem te gaan dan ooit tevoren. Afhankelijk van de omstandigheden is het niet ondenkbaar dat Simons misschien een nieuw thuis vindt binnen een bedrijf als PVH, dat Calvin Klein bezit, en wiens mensen regelmatig parallellen trekken naar het werk van Simons. Maar laten we niet vergeten dat de lijst van Simons kort was.

In 2012 vertelde hij me dat het hem niet uitmaakt als mensen hem een minimalist noemen. "Maar aangezien ik ervoor koos om voor Dior te gaan werken, verbaast het me dat mensen me zo noemen. Als ik voor Calvin Klein was gaan werken - niet dat dat een optie was - dan hadden mensen het recht gehad om dat te zeggen. Maar nu vind ik het nogal saai, om het aardig te zeggen, dat ze me zo noemen, omdat ze ook wel zouden moeten zien dat ik mezelf probeer te ontplooien in verschillende richtingen." Als zijn drie jaar bij Dior iets hebben bewezen, is het wel dat Simons niet langer in het minimalistische hokje te plaatsen valt. Ik kijk vol positieve herinneringen terug op zijn ambtstermijn, met prachtige shows, en samenwerkingen met onder anderen make-upartiest Peter Philips, stylist Olivier Rizzo en fotograaf Willy Vanderperre- allemaal goede vrienden van Simons, die hij met zich meenam naar Dior.

Maar laten we Nicole Kidman niet vergeten, in haar ijzige bloemenjurk in Cannes, waar ze in 2013 in de jury zat als een porseleinen Barbie uit de jaren veertig. Of Jennifer Lawrence, die gehuld in Dior struikelde op de trap tijdens de Oscars het jaar daarna. Simons' tijd bij Dior kenmerkt een cruciaal moment in de mode, dat begon met het vertrek van John Galliano en de grandeur die hij met zich meedroeg. Raf Simons heeft sindsdien op veel manieren symbool gestaan voor de vrouwenmode. Met zijn eigen vertrek bij Dior kunnen we een nieuwe periode binnen de mode verwachten, die al is begonnen met de terugkomst van Galliano bij Maison Margiela.

Wie zal Dior gaan overnemen? We kunnen er enkel naar gissen, maar de geruchten gaan rond dat Riccardo Tisci mogelijk in de voetsporen van Simons zal treden. Tisci zou niet eens van werkgever hoeven te veranderen, gezien het feit dat Givenchy onderdeel is van hetzelfde bedrijf als Dior, LVMH. Erdem Moralioglu's naam viel ook al toen Galliano bij Dior vertrok, maar zijn eigen merk kent momenteel zoveel succes, dat hij tegen kerst waarschijnlijk zijn eigen Dior heeft opgericht. Nicolas Ghesquière is al een lieveling van LVMH met zijn werk voor Louis Vuitton, en hetzelfde geldt voor Phoebe Philo bij Céline. Misschien dat Marc Jacobs wel een bijbaantje wil, maar hij vertrok juist bij Vuitton om zich op zijn eigen werk te kunnen richten. Dan is er ook nog dat nieuwe gevoel binnen de mode, die drang naar een frisse wind, op gang gezet door Gucci nadat zij enorme successen behaalden met de relatief onbekende Alessandro Michele, die nu een naam op zich is. Zou Dior een onbekende ontwerper aankunnen? We zullen het zien.

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Portret Willy Vanderperre
Catwalkfotografie Mitchell Sams, Christian Dior lente/zomer '16

Tagged:
Christian Dior
Think Pieces
Dior
Raf Simons