onbevangen bosbewoners in het canadese woud

Iris Andraschek fotografeerde de leden van een antikapitalistische agrarische gemeenschap in Canada.

door Emily Manning
|
12 februari 2016, 8:50am

Iris Andraschek werkt het liefst aan lange projecten. Sinds haar opleiding in de jaren tachtig heeft de kunstenaar, fotograaf en illustrator een enorm archief aangelegd vol foto's van mensen die een speciale relatie hebben met planten en tuinen. De agrarische liefde van haar subjecten heeft vaak te maken met een ander aspect van het werk van de Oostenrijkse fotograaf; namelijk het vastleggen van de dagelijkse rituelen van jongeren. "Het alledaagse leven en de scènes die zich binnen jongerengemeenschappen afspelen fascineren me evenzeer als de grens tussen realiteit en fictie in geconstrueerde beelden," vertelt Iris.

In haar nieuwe boek Wait Until the Night Is Silent smelten beide aspecten van haar fotografie samen. In Durham - een Canadees stadje met minder dan 3.000 inwoners - ontmoette Iris Claudia, een onbevangen bosbewoner. Claudia introduceerde Iris in haar utopische gemeenschap, die al mensen aantrekt sinds een Duitse boer zich er in de jaren zeventig vestigde om de kwaliteit van het eten in de regio te verbeteren. "De gemeenschap heeft zich gedurende een aantal decennia ontwikkeld. Het heeft niet alleen te maken met bewuste voeding. Er is nu ook een school, een galerie, een ruilkring, een gezonde winkel en er worden verschillende activiteiten georganiseerd," zegt Andraschek.

Iris Andraschek legde de gemeenschap voor het eerst vast in 2002 en keerde terug in 2010. Wait Until the Night Is Silent verbeeldt de vrouwen uit de gemeenschap middels een krachtige combinatie van documentaire fotografie en de sfeer van een etherisch sprookje. Andraschek legt de belangrijke rol van de natuur in de gemeenschap vast, maar laat haar subjecten ook zien in de huizen die ze hebben gemaakt nadat ze de kapitalistische wereld de rug toekeerden. We spraken af met Iris om hier meer over te weten te komen.


Hoe kwam je in aanraking met fotografie?
Ik kom uit een familie van fotografen - mijn opa had een studio in een dorp in Oostenrijk. Ik kreeg zijn liefde voor fotografie als het ware met de paplepel ingegoten en kreeg mijn eerste spiegelreflexcamera toen ik twaalf was. Die camera heeft me erg geholpen tijdens mijn puberteit, ik gebruikte haar als een generator voor mijn dromen en ideeën.

Kan je iets vertellen over deze vrouwen en hun gemeenschap?
In 2002 woonde ik in Durham, in de Canadese provincie Ontario, omdat ik daar vier maanden lang werkte. Ik merkte de bijzondere solidariteit en kameraadschap binnen een bepaalde groep lokale mensen al snel op. Ik was in eerste instantie van plan om mijn portretserie van mensen met een speciale band met de natuur voort te zetten. Claudia - een van de belangrijkste personen in mijn foto's - en ik liepen vaak ver het bos in. Ik fotografeerde haar terwijl ze wilde kruiden verzamelde. Ik begon ook vrouwen te fotograferen met wie ik bevriend was geraakt en die mijn aandacht trokken. Een aantal van hen was vanuit Europa naar Canada verhuisd, met hun kinderen - alleenstaande moeders op zoek naar een minder gecompliceerd leven, dat ze vonden in Durham. De twee jonge vrouwen in de serie - die destijds nog tieners waren - vielen me op doordat ik ze iedere dag de schoolbus zag nemen.

Wat zijn de heersende overtuigingen in de gemeenschap?
De gemeenschap heeft geen bestuur in de traditionele zin van het woord, maar vormt een vrij genootschap waarin de mensen ervoor kiezen om op een sociale, idealistische en antikapitalistische manier samen te leven. Het bewuste leven met de natuur trekt al jarenlang mensen met verschillende achtergronden aan. Het sociale aspect van deze gemeenschap is ook het benoemen waard. Als iemand problemen heeft, wordt diegene geholpen. Mensen zijn verantwoordelijk voor elkaar en proberen elkaars situatie te verbeteren. Mensen die als ondergeschikt worden gezien in de standaardmaatschappij kunnen hier een waardiger en vrijer leven leiden.

Halen deze vrouwen kracht uit de gemeenschap?
De vrouwen zijn op veel foto's naakt, dus ik krijg regelmatig de vraag of mensen in de gemeenschap vaak naakt zijn. Dat is niet het geval, het had meer te maken met Claudia's natuurlijke en prettige relatie met haar lichaam. In Canada is naaktheid echter een taboe, dus we speelden een soort rebels spel. We maken eigenlijk de dubbele standaarden belachelijk. Ik denk dat alle vrouwen op de foto's zichzelf als geëmancipeerd zien, of ze nu naakt zijn of niet. Ik denk dat je in deze gemeenschap je plek kan vinden en dat je kracht geeft, zowel voor mannen als vrouwen.

Wat hoop je dat mensen meenemen uit dit boek?
Dezelfde waardering voor de vrouwen op de foto's als ik heb. En inspiratie. 

Credits


Tekst Emily Manning

Tagged:
woodland
​iris andraschek