soft pop bij prada herfst/winter '15

Miuccia Prada geeft de consument tijdens de tweede dag van de Milan Fashion Week wat 'ie wil, maar dan wel met een ironische ondertoon.

door Anders Christian Madsen
|
27 februari 2015, 12:35pm

"Het was het clichébeeld van hoe vrouwen eruitzien: kleuren, strikjes en decoratie", zei Miuccia Prada backstage na haar herfst/winter '15-show. Ze was de fakeness van modefantasieën zat, en creëerde iets dat zo onrealistisch was dat het niet nepper had kunnen zijn. Gek genoeg was de cirkel juist weer rond, en werd dit een van de echtste Prada-collecties in tijden. Waarom? Omdat het oldschool Prada was, het was wat zij het beste doet. Van de pistache- en snoepkleurige muren van de set, die refereerden aan het interieur van de Prada-winkels, tot de vele manieren waarop de collectie rebelsheid opzocht. Je had de kauwgom-achtige stoffen (het materiaal, niet de kleur), de ongemakkelijke combinatie van grote juwelen met tweed en herringbone, de vleugjes mink, de strikjes, en een bijna cartoon-achtige moleculenprint die door Mrs Prada was toegevoegd om ons eraan te herinneren hoe genetisch gemodificeerd het allemaal was.

In januari had de ontwerpster het bij haar mannenshow nog over de druk van creëren voor een commerciële markt. "Als je vrouwenkleding doet, ben je verplicht om steeds meer en meer en meer te doen - je bent nooit in staat om te doen waar je soms het meest om geeft", zei ze. Bij het zien van haar vrouwencollectie werd duidelijk waar Prada het destijds over had, en hoe ze met haar frustratie was omgegaan. In plaats van iets compleet nieuws te laten zien, zoals van Prada verwacht wordt, kwam ze met iets ouds - een soort middelvinger naar een commerciële markt die niet altijd hetzelfde reageert op haar nieuwe ideeën. Als mensen het geduld en - laten we eerlijk zijn - de intelligentie niet hebben voor iets nieuws en vooruitstrevends, dan kunnen ze het oude en vertrouwde op de meest epische manier ooit krijgen. 

"Heel zachte pop", zei ze droog, met dat vleugje ironie dat je altijd in de stem - en collecties - van Prada kunt herkennen. Het was de prinsessendroom van kleine Britney - lieflijke jurkjes en mooie kapsels en lieve struisvogeltassen - allemaal zo doorspekt met zoetigheid dat het futuristisch werd. Misschien was het de schuimachtige jersey die ze had ontwikkeld, maar de pasvormen hadden een bijna ruimteschip-achtige kwaliteit: Star Trek, the Teenage Years. Op die manier deed de collectie ook denken aan de wereld van Miu Miu - een topper onder de Prada-paraplu - met haar jonge, vrolijke esthetiek. Makkelijk te dragen, makkelijk te begrijpen. Want de briljante maar ingewikkelde referenties waar Prada soms mee werkt, hebben hoge verwachtingen van de intelligentie van de gemiddelde modeconsument, die niet altijd zoveel historische, sociale en politieke kennis heeft als je zou willen. 

Als ontwerpers het gevoel hebben dat ze niet meer op één lijn liggen met de consumenten, kunnen ze hen altijd iets voorschotelen dat ze wel begrijpen, maar dat eigenlijk iets compleet anders betekent. "Het was heel prinseserig", merkte iemand backstage op. "Ja", antwoordde Prada, "maar ik hoop dat de ironie ook te zien was." De tweeds in de collectie leken de veilige haven van de ontwerpster - het element dat het voor haar draaglijk maakte in deze zee van kunstmatigheid en poederige pastels. "Dat was om een beetje menselijkheid toe te voegen." Achteraf was het onmogelijk om iemand van de pers te vinden die wat zojuist geshowd was niet mooi vond. Met Melanie de Biaiso's I Feel You and Dance of the Hours uit Fantasia als soundtrack, was het een plezier ritje door het historische pretpark van Prada.

Check hier meer over herfst/winter '15-collecties.

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Fotografie Mitchell Sams

Tagged:
prada
Milan Fashion Week
womenswear
MFW