roberta einer maakt kleding voor zeemeerminnen en barbies

We spraken de net afgestudeerde ontwerpster over het huis uitgaan op haar 16e, Olivier Rousteing als leermeester hebben en inspiratie vinden bij Sovjet-posters en cheerleaders.

door Alice Newell-Hanson
|
07 september 2015, 11:43am

Roberta Einer werd geboren in Tallinn, Estland, maar doordat ze als tiener al naar Groot-Brittannië verhuisde, heeft haar Baltische accent inmiddels ook een lekker vleugje Oost-Londen. Als tiener was ze niet alleen ambitieus, maar ook bijzonder volwassen voor haar leeftijd. "Het klinkt misschien een beetje cliché, maar ik wilde vanaf mijn 13e al modeontwerpster worden," zegt ze. "Ik meldde me stiekem aan voor internaten in Engeland, werd tot een aantal daarvan toegelaten, en vertelde mijn ouders dat ik wel naar Engeland moest verhuizen." 

Ze is nog altijd verrast dat haar ouders akkoord gingen met haar vertrek, maar haar vastberadenheid heeft zeker vruchten afgeworpen. Afgelopen juni studeerde ze af aan de University of Westminster in Londen, en was haar naam te zien op vele 'ones to watch'-lijsten. Haar cv is jaloersmakend: een diploma van de Central Saint Martins College of Art & Design, en werkervaring bij Alexander McQueen, Mary Katrantzou en Balmain, waar haar motto's "hoe meer hoe beter" vormkreeg - niet in de laatste plaats met het oog op pailletten.

Er verschijnt spontaan een glimlach op je gezicht wanneer je de afstudeercollectie van Roberta ziet. De collectie is het beste te beschrijven als een ode aan cheerleaders, Russische haaraccessoires en typische tienerfilms. Haar ontwerpen bevatten pastelkleurig tweed en turquoise en knalroze borduursels. De collectie bestaat uit cheerleader-jasjes in de stijl van de jaren vijftig, een jurkje waarop met kraaltjes "Calling all girls" op de achterkant is geborduurd, en gigantische, babyroze stola's waarin je wilt wegkruipen. Het geheel doet je nog het meest denken aan zeemeerminnen, een jonge Claudia Schiffer in een Chanel-pakje en het enigszins verontrustende highschool-leven zoals we dat uit Amerikaanse films als Crybaby kennen.

i-D sprak Roberta vlak voor ze naar Parijs vertrok, waar ze haar afstudeercollectie presenteert bij de Who's Next-showcase.

Ben je er klaar voor om je lente/zomer '16-collectie aan het grote publiek te tonen?
Deze collectie is vooral een verdere uitwerking van mijn afstudeercollectie, dus ik ben er zeker klaar voor. Het thema en de inspiratie is hetzelfde gebleven, maar de kwaliteit en pasvorm is aanzienlijk verbeterd. Ik werk nu al sinds februari aan deze collectie, dus ik kijk er nog meer naar uit om te starten met de herfst/winter-collectie.

Wat voor motieven zijn dat?
Het begon met de expositie Post Pop: East Meets West in de Saatchi Gallery in Londen. Het onderwerp daarvan was hoe Amerikaanse popart de popart in de Sovjetunie heeft beïnvloed. Daar zag ik twee schilderijen met van die cheesy, blije kleurpaletten waar ik zo dol op ben. Vervolgens begon ik me te verdiepen in de graphics van Sovjetposters en Amerikaanse tienerfilms. Vanaf dat moment ben ik mijn horizon gaan verbreden en ging ik me oriënteren op alles wat Amerikaans en Russisch was om gelijkenissen te vinden. Ik vind schooluniformen uit de Sovjettijd veel weg hebben van Amerikaanse cheerleader-outfits, en in Rusland hebben ze gigantische haarstrikken die me deden denken aan cheerleader-pompoms.

Ik zag op je Instagram dat je ook geweldige vintage-items verzamelt.
Wanneer ik research heb gedaan voor een collectie, ga ik altijd op zoek naar vintage-spullen. Dat kan zijn voor een specifiek silhouet van een kledingstuk of een soort borduurwerk. Ik neem ze mee naar mijn studio, en dan denk ik altijd eerst: "Dit jasje is belachelijk," of "deze kleur is raar," maar uiteindelijk draag ik het zelf allemaal. Voordat ik deze collectie ontwierp, droeg ik nooit baseball-jasjes of croptops.

Waar vind je die stukken?
Meestal in Londen, bij Brick Lane en Portobello, maar ook op bijvoorbeeld eBay. Vooral voor de kleding uit de Sovjettijd, zoals schooluniformen en legerjasjes. Ik heb ook al heel veel items gevonden die het geweldig gaan doen in de herfst/winter-collectie. Ze mogen dan misschien totaal het tegenovergestelde zijn van de huidige collectie, maar ik vind afwisseling belangrijk. Je kunt niet steeds dezelfde referenties en looks blijven gebruiken.

Wat heb je in gedachten voor herfst/winter?
Een vriend gaf me een boek over hoe cowboys borduursels gebruikten voor formele kleding. Het staat vol met geborduurd leer in de meest geweldige kleuren en patronen. Ik wil graag naar Amerika om daar intensief research naar te verrichten. Het liefst ga ik naar Texas - in elk geval liever naar de kleinere plaatsen dan de grote steden.

Wat is de rode draad in jouw collecties?
Borduurwerk is een belangrijk element. Van McQueen tot Mary (Katrantzou) tot Balmain, overal was borduurwerk van belang. Het draait niet om de kraaltjes, de pailletten of de steken, het draait allemaal om de materialen en texturen die je kan creëren met kwastjes, touw, koorden en macramé. Een geweldige fabriek, die ook verantwoordelijk is voor het borduurwerk van Balmain, helpt me hierbij.

Hoe heeft je tijd bij Balmain je ontwerpproces beïnvloed?
Het heeft alles compleet veranderd. Voor Balmain was mijn stijl ontzettend minimalistisch. Olivier Rousteing en de andere designers geloofden juist veel meer in plezier maken. Daardoor besefte ik me dat ik ook plezier wilde hebben in wat ik deed, in plaats van me zorgen te maken over of ik iets moest toevoegen of weglaten. Bij Balmain was het simpel: bij twijfel voegde je gewoon meer goud toe. Als iets niet genoeg glom, voegde je méér Swarovski-kristallen toe. Het ging altijd om meer toevoegen en het geheel zo opwindend mogelijk maken. Dat heb ik met me meegenomen.

Heb je voor je eigen collecties een gouden regel?
Het gaat mij er altijd om dat ik iets maak dat het beste in elk meisje en elke vrouw naar boven haalt.

Ik ben dol op alle patches en girlpower-teksten in je collectie!
Het maakt me echt heel gelukkig om te horen dat mensen de graphics lezen, naar de tekeningen kijken en er ook vrolijk van worden. Persoonlijk vind ik dat die positieve vibe best iets aanweziger mag zijn in de mode. Niemand zou zich kut moeten voelen als je juist iets prachtigs draagt.

robertaeiner.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson

Tagged:
Mode
roberta einer