mich heeft een nieuwe clip in home-videosfeer

We spraken de band in aanloop naar hun Lowlands-optreden over vuur, rivaliteit en de dood van het album.

door Tim Fraanje; foto's door Michelle Janssen
|
18 augustus 2017, 2:08pm

MICH is het uit de hand gelopen studioproject van Piet Parra, Bastiaan Bosma, Sofie Winterson, Rimer London en Bram Swarte. Het is zo uit de hand gelopen dat ze zondag op Lowlands staan en wekelijks een nieuwe single met clip uitbrengen. Hun clip van vorige week, Ceremonial Flame, was een compilatie van bizarre vuurongelukken, dus hadden we prompt tuinfakkels en vuurwerk voor een vlammende fotoshoot aangeschaft. Maar we werden ingehaald door de actualiteit: nu hebben ze dus alweer een nieuwe video. We deden de vuur-shoot alsnog en we hebben de primeur voor hun nieuwe clip Cold Pizza.

We ontmoeten MICH, in complete bezetting op Piet Parra na, in Café het Stoplicht. Op tafel liggen de fakkels en sterretjes voor de shoot al klaar, en de muziekkeuze van de barman doet een liefde voor obscure 80s spelshows en variété vermoeden.

Jullie houden wel van vuur toch?
Bastiaan: Nou ja, we hadden toevallig nu een clipje gemaakt met veel vuur. We zijn niet per se geobsedeerd door vuur, maar wel door fail-compilaties, De Leukste Thuis, homevideo's – dat hebben we met elkaar gemeen. In deze video zitten van die fail-compilaties. Ik heb er vijf uitgezocht met vlammen erin, en daar de leukste stukjes uit gepakt.

Hoe zit het met de nieuwe clip?
Bastiaan: Dat zijn mijn eigen homevideo's. Ik moest van mijn ouders alle videobanden digitaliseren, en mijn ouders hebben vanaf dat ik geboren ben heel veel gefilmd. Op 8 mm, video8, super8, dus ik had heel veel materiaal. Die nieuwe video is dus eigenlijk een compilatie van homevideo's van mijn familie, maar dan alle stukken waar mensen dansen en eten.

Want daar gaat het nummer over?
Bastiaan: Ja.
Sofie: Bastiaan, ik heb een vraag aan jou. Hadden je ouders ook een idee dat die video's artistiek waren?
Bastiaan: Mijn vader had wel het idee dat hij mooie dingen maakte. Maar in die tijd werd er niet zoveel gefilmd en wat je ziet zijn gewoon witte mensen op vakantie in de jaren tachtig en negentig.

Komt er ook nog een album, na al die singles?
Bastiaan: Nee, we brengen gewoon elke week een single uit.

Zijn albums dood?
Bastiaan: Ja. En volgende maand nemen we weer het volgende nummer op.
Rimer: O, leuk.
Sofie: [verrast] Lachen.

Worden jullie niet geïnformeerd?
Rimer: Nee. Totaal niet.
Bram: Ook heel raar eigenlijk dat wij bij dit interview zitten. Ik weet niet waar de teksten van Bastiaan over gaan. We praten er nooit over. We hebben bijvoorbeeld een nummer dat Knut Hamsun heet. Laatst kwam mijn vriendin aanzetten met een boek van hem, dat blijkt dus een schrijver te zijn. Bastiaan zingt daar wel over, maar voor mij is het gewoon phonetisch. Ik hoor alleen: lalaltidieknuthamsun. Het zal wel.
Bastiaan: Het is leuk dat iedereen gewoon wat doet, en dat het organisch beweegt. Daar hou ik heel erg van.
Sofie: Er komt wel in november een EP uit, met de singles.
Bastiaan: Een album is wel leuk, maar dan heb je wel twaalf nummers waar dan maar twee singles van uitkomen.
Bram: Het is fijn dat het vaart heeft. Een plaat opnemen duurt altijd een jaar ofzo, veel te lang, en eer die plaat uit is, denk je: sodemieter op, moet ik hem nog live gaan spelen ook. Je kunt beter gewoon een nummer maken. Live doen, het werkt wel. Lachen, opnemen, klaar. Volgende!

En komende zondag staan jullie op Lowlands. Al zin in?
Bram: Ik ga er altijd heen als publiek, heel leuk. Maar ik heb er nog nooit gespeeld. De rest van de band wel. We spelen hiernaast allemaal in andere bands en mijn bandje was nooit gevraagd voor Lowlands. Ik mocht niet. We staan nu met MICH in de X-Ray: vet klein, maar wel supercoole bands dus.

Piet Parra speelt live niet mee, zijn gitaarpartijen lopen mee op tape. Nu is hij ook niet bij dit interview. Zit hij überhaupt wel in de band?
Bastiaan: Hij is best wel begaan met de band. Het is Piets project, hij is er mee begonnen, en hij heeft ons erbij gezocht. Hij is de initiator en ook de grootste, de enige componist. We zijn echt bij elkaar gezet.
Sofie: Als een soort girlband.

Stel jullie waren een girlband, wie was dan wie? Wie zou welke spicegirl zijn?
Bastiaan: Ik denk dat ik Sporty Spice zou zijn. [tegen Bram] Jij Mel B.
Sofie: Ik zou Victoria Beckham zijn, Posh Spice.

Mick Johan, jullie vorige drummer ging weg. Ik vroeg me al af hoe jullie het op gingen lossen zonder live-gitaar en live-drums. Maar nu is Bram er gelukkig bij gekomen.
Bram: Mick is geëmigreerd.
Bastiaan: We wisten dat Mick naar Japan zou gaan. We hadden Bram in december al gevraagd, we kennen elkaar van andere bandjes.

Toen ik dat nog niet wist dacht ik dat jullie steeds meer richting een tape-act gingen.
Bastiaan: Zou ook kunnen, maar het is leuk dat het elke keer anders klinkt. Er ontstaat toch een energie. Heel veel bands gebruiken een drumcomputer, maar bij ons is de gitarist op tape. Gitaristen zijn altijd het irritantste, showmannetjes, die hebben we weggelaten. En de leukste personen van de band heb je. Eigenlijk zou de zang ook op band moeten staan. Gitaristen en zangers zijn altijd irritant.

Dus je hoeft dus eigenlijk van jezelf niet op het podium te staan, Bastiaan.
Bastiaan: Ik vind in een band zitten heel leuk, maar lang niet alles wat erbij komt kijken. Ik houd niet van oefenen. Maar ik maak wel graag dingen. En dat je het dan uitbrengt en dan optreedt en meteen een reactie vanuit het publiek krijgt.

Gaan jullie nog op tour naar Japan?
Bastiaan: Geen plannen nog. We zijn in Austin geweest, op South by Southwest, dat was wel leuk.
Bram: Maar het komt zoals het komt. Als het gebeurt is het hartstikke leuk. Maar er wordt niet echt hard gewerkt aan het behalen van doelen ofzo.
Sofie: We oefenen wel goed.
Bastiaan: We gaan straks repeteren hier om de hoek, bij Rock Supplies. Daar gebeurt veel, Sofie is daar ook begonnen.

Maar het is wel een beetje shabby, hoor ik aan jullie toon.
Bastiaan: We hebben wel de duurste ruimte uiteraard.
Bram: Het lijkt shabbier dan het is, de ruimtes in Amsterdam die beter aangeschreven staan klinken echt nergens naar.
Sofie: Andere ruimtes klinken best wel metalig, keihard en irritant. Deze klinkt wel prettig. Alleen de microfoons stinken en zijn dertig keer gevallen.

Iedereen spuugt daarin natuurlijk, dat gaat rotten.
Sofie: Niet teveel over nadenken.

Misschien krijg je dan onderbewust wel mooie samenwerkingen, omdat iedereen constant elkaars kwijl ruikt.
Sofie: Een soort associatieve samenwerkingen op geur.

Ondanks de wissel in de samenstelling zijn jullie trouwens best consistent gebleven qua stijl.
Rimer [terwijl hij met mij toekijkt hoe de rest van de band aan het hannesen is met tuinfakkels]: Dat komt ook wel door de manier van werken, we beginnen altijd met Piet zijn gitaardingetjes, dat bepaalt een beetje de rest eigenlijk.

Maar jullie doen er daarna ook nog allemaal je eigen ding mee. Wilde je niet met deze nieuwe nummers ineens heel anders gaan klinken?
Rimer: Je hebt ook veel kapiteins op een schip, ik bemoei me er nu wat minder mee. Het eerste album heb ik gedaan, maar nu zijn het vooral Piet en Bastiaan die dat bepalen. Ik vind het allemaal prima, nu ben ik weer de toetsenguy. Lekker rustig. Maar soms denk ik wel: dat had ik liever anders gedaan.

Wat bijvoorbeeld?
Rimer: Kleine dingen. Maar dat gaat meer om de productiedingen. Outrootje met de synth, laat dat gewoon lekker weg.

Houd je niet van outro's?
Rimer: Nee.

Is er sprake van rivaliteit?
Rimer: Nee, er is nul rivaliteit, je moet elkaar lekker je gang laten gaan. Piet, Bastiaan en ik zijn allemaal gewend om dingen te bepalen. Dat geeft soms frictie.
Bastiaan [die een stuk verderop zijn fakkel aan de praat heeft] Dit is geen privé-interview, Rimer. Je moet niet nu alles gaan ontkrachten wat ik net gezegd heb.
Rimer: Alles wat hij gezegd heeft is gewoon niet waar.

MICH speelt zondag om 17.40 in de XRAY op Lowlands. Cold Pizza kun je hier downloaden.

Tagged:
vhs
vuur
Sofie Winterson
rimer london
Bastiaan Bosma
Piet Parra
MICH
bram swarte
tuinfakkels