Alle beelden met dank aan Brock Elbank. 

deze fotograaf legt honderd mensen met vitiligo vast

Fotograaf Brock Elbank wil de wereld kennis laten maken met een nieuw soort schoonheid.

|
mei 28 2018, 9:13am

Alle beelden met dank aan Brock Elbank. 

De eerste keer dat ik iemand zag met vitiligo zal ik niet snel vergeten. Het was een moment waar ik me nog steeds diep voor schaam. In de brugklas deden we een ‘leuk’ spel om elkaar te leren kennen. Ik draaide me om, en zag mijn nieuwe klasgenoot met roze vlekken op zijn kin. Ik schrok, dat zag hij. “Haha, ik heb je aan het schrikken gemaakt,” zei hij met een lach. Er kwam niet meer dan een beverig lachje uit mijn mond, en ik vroeg me af of ik die mysterieuze ‘uitslag’ (ik dacht dat dat het was) ook had opgelopen. Ik rende snel terug naar mijn tafeltje.

De volgende dag vertelde ik mijn moeder over mijn klasgenoot, en vroeg haar wat er ‘mis’ was met hem. “Hij is zo geboren,” vertelde ze me, waarna ze uitlegde wat vitiligo is. Het was teveel voor mijn twaalfjarige brein om te begrijpen. Pas toen ik Winnie Harlow zag in America’s Next Top Model zag ik de schoonheid van die vlinderachtige, asymmetrische patronen. Helaas is er nog veel onwetendheid en angst in de wereld over vitiligo. Toen Michael Jackson (de beroemdste persoon uit de popcultuur met deze huidaandoening) overleed, geloofde het grootste deel van het publiek nog steeds niet dat hij vitiligo had, en dat dat zijn huid bleker maakte. Ze dachten dat hij wit wilde zijn.

Bashir Aziz

Brock Elbank wil met zijn doorlopende serie de schoonheid van vitiligo uitlichten. De fotograaf uit Londen legt zowel modellen als ‘gewone’ mensen met vitiligo vast, die hij voornamelijk vindt via Instagram. Zijn fel belichte glamourfoto’s gaan de strijd aan met het stigma waar de modellen in hun leven tegenaan liepen, door hun identiteit en fysieke kenmerken in de schijnwerpers te zetten. En terecht. Ze hebben niets te verbergen.

“Vaak worden de fotoshoots een soort therapie,” vertelt Brock aan de telefoon. “Omdat we praten over persoonlijke dingen. Ik heb een meisje vastgelegd uit Trinidad en Tobago, die zwart is, maar al haar pigment is verdwenen. Ze is witter dan ik. Ze vertelde me dat het vijftien jaar heeft geduurd om te wennen aan haar witte tint.” De meeste mensen doen niet mee aan het project uit ijdelheid, maar om zich onderdeel te voelen van een gemeenschap. “Er was een vijftigjarige man die op vakantie verbrandde in de zon, wat de vitiligo triggerde. De helft van zijn gezicht verloor pigment. Het was een uitdaging om daar op zijn vijftigste mee om te gaan. Hij zag de serie en dacht, ‘ik ken niemand met vitiligo, via deze serie kan ik andere mensen ontmoeten die het ook hebben.’”

Nile Goodlad

Brock laat zien hoe bepaalde fysieke kenmerken ons helpen om een groep te vormen met anderen, en hoe onze levenservaring onze identiteit vormgeeft. Voorafgaand aan deze serie fotografeerde hij wereldwijd mensen met sproeten, en de serie daarvoor bestond uit mensen met baarden. “Ik voel me aangetrokken tot mensen die opvallen,” vertelt Brock. “De media laat altijd een bepaalde schoonheid zien, dat vind ik echt saai. Wanneer je een modellenbureau instaptーen begrijp me niet verkeerd want deze mensen zijn allemaal ook prachtig ーmaar ze hebben allemaal een six-pack, benen tot aan hun oksels, strakke billen. Voor mij is dat allemaal te eentonig.”

Brock voelt zich het meest aangetrokken tot mensen zonder een modellencontract of carrière in de schijnwerpers. Hij wilt meer doen dan simpelweg een mooie foto nemenーhij wilt dat de modellen zich mooi voelen. “Mensen die niet gewend zijn om op de foto te gaan zijn makkelijker te fotograferen,” legt Brock uit. Hij ziet liever af van de imitatie-standaard van de industrie en schiet in zijn eigen intieme thuisstudio. “Ik wil dat mensen een positieve ervaring hebben en ontspannen zijn. Ik wil de persoon leren kennen. Ik ga eerst het gesprek aan voordat we gaan shooten.”

Sandra Terepins

In een jaar heeft Brock inmiddels al 35 mensen (en een hond) vastgelegd. Maar hij is nog lang niet klaar, zegt hij. “Volgend jaar wil ik tussen de 60 en 90 zitten, en ik ga door tot de lente,” zegt hij. Als hij de 100 heeft bereikt hoopt hij zijn werk tentoon te kunnen stellen. Als Brock zijn droom uitkomt, hoopt hij zijn onderwerpen zelfverzekerder te hebben gemaakt. “Wat zij misschien als een zwakte zien, zie ik als een groot pluspunt.”

mrelbank.com

@mrelbank

Shankar Jalota
Yvette Le-Lievre
Leroy Cophen
Lottie Beckett
Leroy Cophen
Eva Khyne Sam
Carissa Orr
Bianca Schonhofer
April Mitchell
Antastasiia Olenich

This article originally appeared on i-D US.