Black Pride door Krystal Neuvill 

mijn eerste en onvergetelijke pride als zwarte queer vrouw

Ik vloog de hele wereld over om de verschillende Prides te bezoeken.

|
jul. 24 2018, 9:47am

Black Pride door Krystal Neuvill 

Deze zomer heb ik besloten om vol trots de queer vrouw te zijn die ik ben. De afgelopen jaren stonden in het teken van zelfreflectie; een periode waarin ik erachter probeerde te komen wat queer voor mij betekent. Nu durf ik voor het eerst in lange tijd te zeggen dat ik me gelukkig en zelfverzekerd voel over mezelf en mijn identiteit. Daarom leek dit me het uitgelezen moment om mijn zomer volledig te wijden aan all that gay shit.

Deze missie leidde me langs de Pride-vieringen in Los Angeles, Toronto en Londen. Ik gebruikte social media – met name Instagram – om in contact te komen met zwarte queer vrouwen van over de hele wereld.

Black Pride door Krystal Neuvill

De Pride in LA was onwerkelijk - het voelde als een droom. Het ene moment zat ik in de metro van Londen op weg naar Heathrow Airport, en het volgende moment stak ik in West-Hollywood (met toestemming!) dollarbiljetten in het slipje van een dragqueen. Het evenement was zo kolossaal dat ik me een Alice in gay-Wonderland waande. Toch wist Toronto me nog het meest te verbazen. Tijdens de gehele Pride was de Caribische invloed daar overal voelbaar. Van Canada’s grootste queer bashment-clubnacht Yes, Yes Y’all, tot een J’Ouvert die tijdens de optocht luide soca-muziek door de straten liet galmen. Ik voelde me er helemaal op mijn plek.

Hoewel ik compleet losging en volop genoot, besefte ik ook dat er veel bedrijven zijn die zich een week per jaar zogenaamd inzetten voor homorechten. Hiermee hopen ze wat te verdienen aan de pink pound – een term die de koopkracht van de lhbt+-gemeenschap aanduidt. Te midden van alle regenbogen en glitters vergeten mensen snel dat de Pride ooit begon als een protestactie van transvrouwen van kleur, die opkwamen tegen politiegeweld. Het was eerst helemaal geen feest. Daarom vond ik het belangrijk om tijdens mijn avontuur ook deze kant van de Pride niet onbelicht te laten.

Evenementen zoals Dyke Day LA en de Dyke March in Toronto brengen het protest en activisme terug naar de Pride. Dyke Day staat in het teken van queer vrouwen en hun families, vrienden en bondgenoten. Zo wordt er in LA een gigantische picknick in een park georganiseerd, met kraampjes waar organisaties en queer bedrijven hun werk kunnen promoten. Dyke March in Toronto is een politiek geladen evenement; een protest waarin de diversiteit van vrouwen en transmensen in de lhbt+-gemeenschap wordt gevierd. Zo liep ook ik uiteindelijk door de straten van Toronto, terwijl ik samen met honderden anderen “That’s bullshit, get off it, the Pride is not for profit” scandeerde. Het voelde fijn om onderdeel te zijn van een gemeenschap en gezamenlijk onze woede te uiten tegenover bedrijven die de geschiedenis en het belang van de Pride wegnemen.

LA Pride door Tanya Compas

Die woede brengt me bij de Pride in Londen, oftewel de Pride die ik niet erken. Het zegt al genoeg dat ik met liefde dertien uur in een vliegtuig zit om deel te nemen aan de Pride in LA, maar niet bereid ben om drie kwartier in de metro te zitten om deze commerciële grap te bezoeken. In februari dit jaar maakte Stonewall – de grootste lhbt+-liefdadigheidsorganisatie van Engeland – een enorm statement door niet langer deel te nemen aan de Pride in Londen, nadat ze de organisatoren ervan beschuldigden mensen van kleur niet te vertegenwoordigen. Maar ook tijdens de Pride zelf was de teleurstelling groot, toen een groep transfobische lesbiennes de parade op zaterdag ruïneerden. Ze namen het voorste deel van de parade in beslag, om vervolgens anti-transpropaganda uit te delen. Het ergste was nog dat de politie en Pride-organisatoren stilzwijgend toekeken. De Londense Pride faalde er wederom in om op te komen voor onze transfamilie en gemeenschap. Het is tijd dat ze beter hun best gaan doen.

Precies om die reden ben ik zo dankbaar dat de UK Black Pride bestaat, die de dag na de Pride in Londen plaatsvindt. Niet alleen worden de mensen van kleur binnen de lhbt+-gemeenschap hier in het zonnetje gezet, ook biedt het een belangrijk platform aan activisten en organisaties. Zo herinnert de Black Pride ons aan de moeilijkheden die we hebben moeten overkomen als gemeenschap, maar bovenal laat het ons zien dat er nog zoveel is waar we voor moeten strijden. Zoals Audre Lorde zei: “Ik kan niet vrij zijn als andere vrouwen dat niet zijn, zelfs als hun ketenen anders zijn dan de mijne.”

De UK Black Pride brengt mensen van alle leeftijden en met de meest uiteenlopende achtergronden samen. Het biedt een platform om ons erfgoed en onze cultuur en identiteit te vieren, zonder het gevoel te geven dat we er niet bij horen of welkom zijn. Het voelt als thuiskomen, en het is uitgegroeid tot een ontembare beweging die ons kracht geeft. En dat allemaal dankzij de inspirerende Lady Phyll Opoku-Gyimah.

Black Pride door Krystal Neuvill

Tijdens de UK Black Pride werd duidelijk dat ik lang niet de enige ben die behoefte had aan een inclusievere plek. Daarom vroeg ik een aantal mensen waarom juist deze Pride zo belangrijk voor hen is:

Alexander, 26
“Het voelt alsof ik erbij hoor. Als je op meerdere vlakken een minderheid bent, ben je vaak op zoek naar je plekje in de wereld. Dat is enorm vermoeiend. Lady Phyll heeft die plek gecreëerd waardoor je niet langer hoeft te zoeken. Hier word je niet veroordeeld.”

Laura, 29
“Black Pride heeft me mijn hele leven gegeven. Het geeft een heerlijk en bevestigend gevoel om omringd te zijn door queers van kleur. Het loopt over van schoonheid, liefde en inclusiviteit – het is alles wat de Pride zou moeten zijn.”

Rachel, 17
“In eerste instantie was ik bang en verward. Het was mijn eerste Black Pride, en aangezien ik nooit eerder een andere queer van kleur had ontmoet, had ik geen idee wat ik kon verwachten. Maar toen de muziek aanging en ik mensen leerde kennen, voelde ik me er thuis en wilde ik dat het nooit zou stoppen.”

Isaac, 25
“Als een zwarte queer man met een West-Indiaas accent, voelde ik me hier voor het eerst in mijn leven op m’n plek. We maakten muziek, schreeuwden en moedigden elkaar aan, terwijl we omringd werden door liefde. Het was zo mooi, krachtig en revolutionair. We haalden het beste uit onze zwarte lhbt+-levens”

Jason, 21
“Wat me het meest opviel en raakte, was om oudere zwarte queer mensen te zien. Zij zijn degenen die ons voorgingen en opkwamen voor onze vrijheid, en nu feesten ze mee met de jongeren.”

Derrien, 26
“UK Black Pride herinnert me eraan dat mijn identiteit en bestaan ertoe doen. Op mainstream plekken voor queers heb ik vaak het gevoel dat ik een buitenstaander ben – alsof ik ruimte in beslag neem die niet voor mij bedoeld is. UK Black Pride voelt daarentegen als een zwarte, gay-versie van Kerstmis.”

Ik zou willen zeggen dat ik mijn missie heb voltooid, maar eigenlijk is het pas net begonnen. Deze zomer heb ik gevierd wie ik ben. Na jarenlang met het gevoel te hebben geleefd dat ik mezelf niet kon zijn, was ik nu vol trots een queer vrouw. Ik ben meer dan ooit geïnspireerd om op te komen voor de lhbt+-gemeenschap van kleur, maar ik heb ook geleerd dat we de mensen die ons voorgingen en dit alles mogelijk hebben gemaakt niet mogen vergeten. Dankzij hen kunnen wij nu onszelf zijn.

HAPPY PRIDE BABY G’S.

Black Pride door Krystal Neuvill
Black Pride door Krystal Neuvill
Black Pride door Krystal Neuvill