wat is er aan de hand met justin bieber en post malone's stijl?

Het Hawaii-shirt, de bandana, de zelfingenomen grijns – het hoort allemaal bij de typische White Trash-esthetiek.

|
jul. 31 2018, 10:59am

Justin Bieber is eigenlijk altijd al een trendsetter geweest. Vooral zijn kapsel weet vaak de haarstijl van jonge jongens over de hele wereld te beïnvloeden. In 2009 was dat een nonchalante surferpony, een paar jaar later een strak geschoren soldatenkapsel dat we daarna overal terugzagen.

Dit jaar heeft Bieber zijn blik gericht op Post Malone en zijn gemaakte smoezeligheid. In een recente Instagrampost poseert hij naast Malone in een Hawaii-shirt met ongekamd haar en een Joe Dirt-snor.

In de mode ligt een gevoel van afkeer soms dicht tegen een gevoel van opwinding aan, en Bieber, met de hulp van Post Malone, weet precies die dunne lijn te bewandelen. Sommigen zullen het zien als een weigering om aan het masculiene schoonheidsideaal te voldoen, maar wat er eigenlijk gebeurt is denk ik veel gewiekster. Het Hawaii-shirt, de bandana, de zelfingenomen grijns – het hoort allemaal bij de typische White Trash-esthetiek.

‘White Trash’ is van oorsprong een stigmatiserende term, voor het eerst gebruikt in Amerika rond de achttiende eeuw, als verwijzing naar witte arme Amerikanen die weigerden zich aan de leefregels van de dominante klasse te conformeren. Een tegenbeweging van de American Dream en het idee dat je perfectie kunt bereiken door 'gewoon' maar hard en consistent genoeg te werken. Het stereotype 'White Trash' zou alleen maar op hun reet zitten in een trailer, weigeren zichzelf te ontwikkelen en het bestaan van zelfhulp en persoonlijke verzorging ontkennen. Hun stijl is typerend, met Hawaii-shirts en roze flamingo’s en buiken die op elkaar knallen als botsauto’s.

“Neem bijvoorbeeld Justin Timberlake. Ooit was hij een brave jongen met slierterig haar; nu is hij de verachtelijke witte man die meer geld verdient dan de zwarte mannen aan wie hij zijn carrière te danken heeft, en zij krijgen daar helemaal niks voor terug.”

“Ik heb absoluut het gevoel dat het een struggle is om een witte rapper te zijn,” zegt Post Malone in een interview met GQ. Hij maakt bezwaar tegen beschuldigingen waarin hij wordt afgeschreven als een “culture vulture”, en voelt zich tekort gedaan als hem wordt vraagt hoe hij de Black Lives Matter-beweging steunt (een terecht punt, gezien Malone’s toe-eigening van rap en zwarte cultuur in het algemeen).

Bieber kreeg vergelijkbare kritiek. Vorig jaar werd hij beschuldigd van het whitewashen van de Latinx cultuur, dancehall, en hij ging vervolgens verder met het toe-eigenen van andermans cultuur toen hij zijn haar in dreads ging dragen.

Dit is niet de eerste keer dat witte artiesten worden aangesproken op het profiteren van een andere cultuur – het gaat al ver terug in de geschiedenis – maar het roept nu meer vraagtekens op dan vroeger. Neem bijvoorbeeld Justin Timberlake. Ooit was hij een brave jongen met slierterig haar; nu is hij de verachtelijke witte man die meer geld verdient dan de zwarte mannen aan wie hij zijn carrière te danken heeft, en zij krijgen daar helemaal niks voor terug.

Deze herevaluatie is nodig, maar witte artiesten weigeren voor zichzelf in te staan. De houding van Post Malone doet sterk denken aan de witte rappers uit de jaren negentig, die zich buitengesloten voelden toen ze probeerden een carrière op te bouwen in een black man’s business – ze speelden slachtoffer.

Net als het geval was bij het klassieke voorbeeld van White Trash, Elvis Presley, die de rock-and-roll kaapte van artiesten zoals Chuck Berry en Sister Rosetta Tharpe, om het vervolgens te witter te maken. Nu proberen Post Malone en Justin Bieber op dezelfde manier rap, hiphop en dancehall te whitetrash-washen.

“Eminems trailer-to-mansion-sprookje; Biebers liefde voor God en Jezus en zijn onverzorgde kapsel; Malone’s Bud Lights, wapens, zijn schreeuwerige viezigheid – deze trashy verkleedpartij trekt de aandacht naar hun zogenaamd onfortuinlijke witheid.”

Ze volgen in de voetsporen van de meest succesvolle culture vulture uit de recente geschiedenis: Eminem. Toen hij rapte “Y’all act like you never seen a white person before” op zijn eerste single The Real Slim Shady voelden de luisteraars nog sympathie. Zelfs mijn conservatieve oma vond het leuk.

Eminem’s White Trash-verhaal zorgde voor succes in een arena waar hij nooit thuishoorde, net als bij Malone. Volgens hiphop expert Mickey Hess, steunen witte artiesten op strategieën van authenticiteit, zoals “trouw blijven aan jezelf” en “lokale loyaliteit” naar hun geboortestad. En, nog belangrijker, ze framen hun witheid als een nadeel in hun carrière, als een ontbering.

John Waters, directeur van Pink Flamingos vroeg eerder: “Is ‘white trash’ de laatste racistische term waar je nog mee nog mee wegkomt?” Eminems trailer-to-mansion-sprookje; Biebers liefde voor God en Jezus en zijn onverzorgde kapsel; Malone’s Bud Lights, wapens, zijn schreeuwerige viezigheid – deze trashy verkleedpartij trekt de aandacht naar hun zogenaamd onfortuinlijke witheid. Ons gezond verstand vertelt ons dat het onmogelijk is om racistisch te zijn naar witte mensen, maar deze artiesten duwen het verhaal van de arme, slecht vertegenwoordigde witte man zo naar voren, dat het lijkt alsof zij de echte slachtoffers van racisme zijn.

Zelfs de President van de Verenigde Staten doet mee aan het White Trash-verhaal. “Zijn haar is net zo kunstmatig als dat van Dolly Parton, hij tuit zijn lippen als Elvis, en zijn oranje huid doet denken aan een cosmetisch masker, van het soort waar Tammy Faye Bakker zich ooit achter verstopte,” zegt Sarah Baker van The New Republic.

In het Amerika van Trump is White Trash, en daarmee ook witte woede, een zorg die we serieus moeten nemen, heel erg serieus. Het is geen toeval dat Trumps presidentschap kort nadat de Black Lives Matter beweging groeide begon. Wat witte woede namelijk triggert, zegt Carol Anderson, hoogleraar African-American studies aan de Emory University, is zwarte vooruitgang.

Kort nadat de fakkels door de straten van Charlottesville werden gedragen, organiseerden de Kardashians een White Trash Party, werden de Hawaii-shirts uit de kast getrokken voor de mannencollectie van het voorjaar/zomer 2019 en werd de muziek van Post Malone vaker dan ooit gedraaid.

En dan staat Bieber daar te poseren naast Post Malone, twee van de rijkste muzikanten van de wereld. In een Amerika, waar de discussies over raciale gelijkheid worden omgelegd en weggeleid in de richting van witte mensen, gaat het deze twee beter af dan ooit. De White Trash-stijl is een strategie waarmee het stelen van intellectueel eigendom van zwart mensen wordt verantwoord, zelfs wanneer ze hun eigen struggles als middelpunt gebruiken. En – al moeten we er niet aan denken – dit is waarschijnlijk nog maar het begin.